دسته: قانون مدنی

هر کس اقرار به حقی برای غیر کند ملزم به اقرار خود خواهد بود.

اختلاف مقر و مقرله در سبب اقرار مانع صحت اقرار نیست.

اقرار به نسب در صورتی صحیح است که اولاً تحقق نسب بر حسب عادت و قانون ممکن باشد، ثانیاً کسی که به نسب او اقرار شده‌ تصدیق کند، مگر در مورد صغیری که اقرار بر فرزندی او شده، به شرط آن که منازعی در بین نباشد.

مقرٌله اگر به کلی مجهول باشد اقرار اثری ندارد و اگر فی‌الجمله معلوم باشد، مثل اقرار برای یکی از دو نفر معین، صحیح است.

اقرار برای حمل در صورتی موثر است که زنده متولد شود.

اقرار به امری که عقلاً یا عادتا‌ً ممکن نباشد و یا بر حسب قانون صحیح نیست اثری ندارد.

اقرار معلق موثر نیست.

اقرار به نفع متوفی درباره ورثه او موثر خواهد بود.

در مقرٌله اهلیت شرط نیست، لکن بر حسب قانون باید بتواند دارای آنچه که به نفع او اقرار شده است بشود.