استاندارد حسابداری شماره 43 (IAS 43/IFRS 15) یک مدل جامع ۵ مرحله‌ای برای شناسایی درآمد از قرارداد با مشتریان ارائه می‌دهد. این استاندارد بر انتقال کنترل کالا یا خدمت به مشتری تأکید دارد و با شفاف‌سازی تعهدات عملکرد و تخصیص قیمت، قابلیت مقایسه گزارش‌های مالی را افزایش می‌دهد.

تاندارد حسابداری شماره 42 (ارزش منصفانه) چارچوب یکپارچه‌ای برای تعیین ارزش خروجی دارایی و ورودی بدهی بر اساس قیمت بازار فراهم می‌کند. این استاندارد با معرفی سطوح سه‌گانه (Hierarchy) و تکنیک‌های اندازه‌گیری، شفافیت گزارشگری مالی را برای فعالان بازار تضمین می‌نماید.

استاندارد حسابداری شماره 41 با هدف حصول اطمینان از افشای کافی منافع یک واحد تجاری در واحدهای دیگر (مانند فرعی، وابسته، مشارکتی و ساختارهای غیرتلفیقی) تدوین شده است. این استاندارد اطلاعات لازم را برای ارزیابی ماهیت، ریسک‌ها و آثار مالی این منافع توسط استفاده‌کنندگان صورت‌های مالی فراهم می‌کند.

استاندارد حسابداری شماره 40 (مشارکتها)، اصول گزارشگری مالی مربوط به توافق‌های تحت کنترل مشترک را تعیین می‌کند. این استاندارد مشارکت‌ها را به دو نوع عملیات مشترک (حقوق و تعهدات نسبت به دارایی‌ها و بدهی‌ها) و مشارکت خاص (حق نسبت به خالص دارایی‌ها) طبقه‌بندی کرده و نحوه اعمال قضاوت در مورد کنترل مشترک را الزامی می‌سازد.

ستاندارد حسابداری شماره 39 با هدف ارائه اطلاعات مالی واحد گزارشگر به‌عنوان یک شخصیت اقتصادی واحد، بر تهیه صورت‌های مالی تلفیقی مبتنی بر مفهوم "کنترل" تأکید دارد. این استاندارد، واحد تجاری اصلی را ملزم می‌کند تمام واحدهای فرعی تحت کنترل خود را تلفیق نماید، مگر در موارد استثنای مشخص‌شده.

استاندارد حسابداری 38 (ترکیبهای تجاری) الزام می‌کند که هر ترکیب تجاری با استفاده از روش تحصیل (Acquisition Method) به حساب منظور شود. این استاندارد شامل اصولی برای تشخیص واحد تحصیل‌کننده، تعیین تاریخ تحصیل، شناخت و اندازه‌گیری دارایی‌ها و بدهی‌های قابل تشخیص با ارزش منصفانه، و نهایتاً شناخت سرقفلی یا سود حاصل از خرید زیر قیمت است.

استاندارد حسابداری 37 بر افشای جامعی از ابزارهای مالی، چه شناسایی‌شده و چه شناسایی‌نشده، تمرکز دارد تا استفاده‌کنندگان صورت‌های مالی بتوانند اهمیت ابزارها برای وضعیت مالی و نیز ماهیت و میزان ریسک‌های ناشی از آن‌ها (اعتباری، نقدینگی و بازار) و مدیریت این ریسک‌ها توسط واحد تجاری را ارزیابی کنند.

استاندارد حسابداری 36 (ابزارهای مالی: ارائه) اصول طبقه‌بندی ابزارهای مالی را از دیدگاه ناشر به دارایی مالی، بدهی مالی یا حقوق مالکانه تعیین می‌کند. این استاندارد بر تمایز دقیق تعهدات قراردادی از منافع مالکانه و همچنین شرایط مجاز برای تهاتر دارایی‌ها و بدهی‌های مالی تمرکز دارد.

استاندارد حسابداری 35 ایران (مالیات بر درآمد) چارچوبی تخصصی برای شناخت آثار مالیاتی جاری و آتی معاملات و رویدادهای مالی فراهم می‌آورد، با تأکید بر شناسایی و اندازه‌گیری مالیات انتقالی ناشی از تفاوت‌های موقتی بین مبنای دفتری و مالیاتی دارایی‌ها و بدهی‌ها.

استاندارد حسابداری شماره ۳۴، معیارهای انتخاب و نحوه حسابداری برای سه موضوع متمایز را مشخص می‌کند: **تغییر در رویه‌های حسابداری** که با "بکارگیری با تسری به گذشته" ثبت می‌شود، **تغییر در برآوردهای حسابداری** که به صورت "آینده‌نگر" اعمال می‌شود، و **اصلاح اشتباهات دوره‌های قبل** که با "تجدید ارائه با تسری به گذشته" تصحیح می‌شود.

استاندارد حسابداری شماره ۳۳، چگونگی حسابداری مزایای بازنشستگی کارکنان را مقرر می‌دارد و بر تفکیک بین طرح‌های با **کمک معین** (ریسک بر عهده کارکنان) و طرح‌های با **مزایای معین** (ریسک بر عهده واحد تجاری) تأکید دارد. برای طرح‌های مزایای معین، واحد تجاری باید ارزش فعلی تعهدات خود را با مفروضات اکچوئری محاسبه و تغییرات آن را شناسایی کند.

استاندارد حسابداری شماره ۳۲، تضمین می‌کند که دارایی‌های واحد تجاری بیشتر از مبلغ بازیافتنی (بیشتر بین خالص ارزش فروش و ارزش اقتصادی) ارائه نشود. این استاندارد نحوه شناسایی زیان کاهش ارزش، تخصیص آن به واحدهای مولد وجه نقد (CGU) و سرقفلی، و همچنین شرایط برگشت این زیان‌ها را تعیین می‌کند.