ماده ۱۱۹ قانون آئین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب ( در امور مدنی)

ماده ۱۱۹ قانون آیین دادرسی مدنی، یک قاعده صریح در مورد «عدم قابلیت تجدیدنظر» قرارهای تأمین (چه قرار رد تأمین باشد و چه قبول آن) وضع کرده است. دلیل اصلی این ممنوعیت، حفظ سرعت در انجام اقدامات تأمینی است؛ زیرا اگر هر یک از اصحاب دعوا حق داشتند به این قرارها اعتراض کنند، ماهیت «تأمین» که هدفش حفظ فوری خواسته برای جلوگیری از تضییع حق است، زیر سؤال می‌رفت. به عبارت دیگر، این قرارها از شمار قرارهای قطعی محسوب می‌شوند و امکان بررسی مجدد آن‌ها در مرحله تجدیدنظر وجود ندارد.