ماده ۱۲۲ قانون آئین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب ( در امور مدنی)

ماده ۱۲۲ قانون آیین دادرسی مدنی، یک قاعده آمره برای حفظ تعادل در اقدامات تأمینی است. این ماده بیان می‌کند که اگر موضوع دعوا (خواسته)، «عین معین» باشد (مالی مشخص و منحصربه‌فرد) و امکان توقیف همان مال نیز فراهم باشد، دادگاه مکلف است صرفاً همان مال را توقیف کند و حق ندارد بدون دلیل موجه، اموال دیگر خوانده را مورد توقیف قرار دهد. این ماده مانع از تضییع حقوق خوانده می‌شود، چرا که توقیف اموال دیگر می‌تواند باعث خسارت‌های نامتناسب به کسب‌وکار یا معیشت وی شود در حالی که دادگاه می‌توانست به سادگی عین مال مورد اختلاف را توقیف نماید.