ماده ۱۲۳ قانون آئین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب ( در امور مدنی)

ماده ۱۲۳ قانون آیین دادرسی مدنی، یک قاعده مهم در زمینه تأمین خواسته را بیان می‌کند. زمانی که خواسته پرونده یک “عین معین” (مانند یک خودروی خاص، یک سند مشخص، یا یک ملک معین) نباشد، یا اگر عین معین بوده اما به دلایلی مانند عدم دسترسی، پنهان شدن، یا از بین رفتن، امکان توقیف آن وجود نداشته باشد، دادگاه برای حفظ حقوق خواهان، اقدام به توقیف “معادل قیمت” خواسته از سایر اموال متعلق به خوانده می‌نماید. این به این معناست که دادگاه ارزش مالی خواسته را برآورد کرده و سپس به اندازه‌ی همان ارزش، از اموال دیگر خوانده (مانند حساب بانکی، سهام، یا سایر اموال منقول و غیرمنقول) که در دسترس هستند، توقیف می‌کند. هدف اصلی این ماده، اطمینان از این است که خواهان در نهایت بتواند به حق مالی خود دست یابد، حتی اگر عین مال مورد نظر او قابل دستیابی نباشد.