ماده ۲۸۹ قانون آئین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب ( در امور مدنی)

ماده ۲۸۹ قانون آیین دادرسی مدنی بیانگر این اصل است که درخواست سوگند، حقِ طرفی است که آن را مطالبه کرده و وی می‌تواند تا پیش از اجرای مراسم، از آن “عدول” کند. با انصراف متقاضی، مسیر دادرسی مسدود نمی‌شود؛ بلکه دادگاه موظف است به جای تکیه بر سوگند، به سراغ “سایر مستندات و ادله” موجود در پرونده برود و بر اساس آن‌ها اقدام به انشاء رأی نماید. این ماده مانع از آن می‌شود که صرفِ درخواست سوگند، منجر به توقف دادرسی در صورت پشیمانی متقاضی گردد.