ماده ۲۹۰ قانون آئین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب ( در امور مدنی)

ماده ۲۹۰ قانون آیین دادرسی مدنی، ابزار تعامل میان دادگاه‌های سراسر ایران است. زمانی که ادله دعوا (مثل شاهد یا ملک) در شهر دیگری غیر از محل رسیدگی قرار دارد، دادگاه رسیدگی‌کننده (منیب) به دادگاه محل وقوع دلیل (نایب) “نیابت” می‌دهد. شرط کلیدی این است که “مباشرت” (حضور فیزیکی خودِ قاضی اصلی) ضروری نباشد. در نهایت، اعتبار این تحقیقات وحی منزل نیست و به “وثوق” (اطمینان و اعتماد) قاضی پرونده بستگی دارد؛ یعنی قاضی می‌تواند اگر گزارشی را مخدوش دید، به آن ترتیب اثر ندهد.