فصل ششم – آمایش سرزمین و توازن منطقهای
ماده ۷۲ –
دولت مکلف است به منظور توزیع متناسب جمعیت و فعالیتها در پهنه سرزمین، با هدف استفاده کارآمد از قابلیتها و مزیتهای کشور، با استفاده از مطالعات انجام شده، سند ملی آمایش سرزمین مشتمل بر سطوح ذیل را از ابتدای برنامه چهارم به مرحله اجرا درآورد:
الف – سطح کلان شامل:
۱ – چشمانداز بلندمدت توسعه فضایی کشور، در چارچوب سیاستهای کلی نظام، تحلیل شرایط منطقهای و بینالمللی و امکانات، محدودیتها و مزیتهای سرزمین.
۲ – راهبردهای کلی توزیع جمعیت در سرزمین، الگوی اسکان و نظام شهری و روستائی کشور.
۳ – راهبردهای خاص مناطق و عرصههایی که به لحاظ «امنیتی و دفاعی»، «حفاظت از منابع طبیعی، محیط زیست و میراث فرهنگی» دارای موقعیت ویژه میباشند.
۴ – پایگاه اطلاعات مکانی و جغرافیائی و اسناد تصویری مرتبط.
ب – سطح بخشی شامل:
۱ – راهبردهای هماهنگ و سازگار بلندمدت توسعه و توزیع فضائی بخشهای مختلف اقتصادی-اجتماعی و فرهنگی منطبق با ویژگیهای سرزمین.
۲ – سیاستها و توصیههای منطقهای و سرزمینی بخشها.
۳ – اقدامها و عملیات اولویتدار در توسعه بخش.
ج – سطح استانی شامل:
۱ – نظریه پایه توسعه استانها، حاوی بخشهای محوری و اولویتدار در توسعه استان و تعیین نقش هر استان در تقسیم کار ملی.
۲ – سازمان فضائی توسعه استان (محورها و مراکز عمده در توسعه استان).
۳ – اقدامها و عملیات اولویتدار در توسعه استان.
تبصره – سندهای ملی توسعه بخش و سندهای ملی توسعه استان، موضوع فصل سیزدهم این قانون، براساس جهتگیریهای سند ملی آمایش سرزمین و متناسب با ویژگیهای هر یک تنظیم و پس از تصویب هیأت وزیران، مبنای تنظیم عملیات اجرائی برنامه چهارم قرار میگیرد. دولت مکلف است لوایح بودجههای سنواتی را براساس اسناد فوق تنظیم و تقدیم مجلس شورای اسلامی نماید.
سند ملی، سندی است راهبردی که جهتگیریهای اصلی بخش، استان و یا طرحهای ویژه را در چارچوب تحقق چشمانداز بیست ساله توسعه تبیین و حسب مورد به تصویب مجلس شورای اسلامی و یا هیأت وزیران میرسد.
عملیات اجرایی این اسناد در چارچوب مصوبات بودجههای سنواتی و سایر قوانین موضوعه صورت میپذیرد.