ماده ۳۰ – سپرده از نظر این قانون عبارت است از:
الف – وجوهی که طبق قوانین و مقررات به منظور تأمین و یا جلوگیری از تضییع حقوق
دولت دریافت میگردد و استرداد و یا ضبط آن تابع شرایطمقرر در قانون و مقررات و
قراردادهای مربوط است.
ب – وجوهی که به موجب قرارها و یا احکام صادره از طرف مراجع قضایی از اشخاص حقیقی
و یا حقوقی دریافت میگردد و به موجب قرارها واحکام مراجع مذکور کلاً یا بعضاً قابل
استرداد میباشد.
ج – وجوهی که بر اساس مقررات قانونی توسط اشخاص نزد دستگاههای دولتی به نفع اشخاص
ثالث تودیع میگردد تا با رعایت مقررات مربوطبه ذینفع پرداخت شود.
تبصره – وجوهی که توسط دستگاههای دولتی به موجب مقررات تحت عنوان ودیعه و یا حق
اشتراک آب و برق، تلفن، تلکس، گاز و نظایر آنها ازاشخاص دریافت میشود از نظر این
قانون سپرده تلقی نمیگردد و از هر نظر مشمول مقررات مربوط به خود میباشد.
