ماده ۲۳ – دعاوی ناشی از تعهدات شرکت در مقابل اشخاص خارج از شرکت، در محلی که تعهد در آنجا واقع شده یا محلی که کالا باید در آنجا تسلیم گردد یا جایی که پول باید پرداخت شود اقامه میشود. اگر شرکت دارای شعب متعدد در جاهای مختلف باشد، دعاوی ناشی از تعهدات هر شعبه یا اشخاص خارج باید در دادگاه محلی که شعبه طرف معامله در آن واقع است اقامه شود، مگر آنکه شعبه یادشده برچیده شده باشد که در این صورت نیز دعاوی در مرکز اصلی شرکت اقامه خواهد شد.
بله. مواد ۲۲ و ۲۳ در عمل یک قاعده اصلی را بیان میکنند که مرجع حل اختلاف بین دادگاههای دو حوزه قضایی مختلف (استان) دیوان عالی کشور است. ماده ۲۳ اغلب به عنوان تأکیدی بر اصول صلاحیت فرامحلی در نظر گرفته میشود.
از آنجا که این تعارض بین دادگاههای دو حوزه قضایی مختلف (دو استان) رخ داده است، باز هم مرجع حل اختلاف دیوان عالی کشور خواهد بود، حتی اگر دادگاهها دارای مرتبه متفاوتی باشند.
خیر. تصمیم دیوان عالی کشور در خصوص تعیین دادگاه صالح، یک رأی قطعی است و صرفاً حکم به ادامه رسیدگی میدهد. این تصمیم قابل اعتراض (تجدیدنظرخواهی یا فرجامخواهی) نیست و دادگاه تعیین شده باید فوراً به ماهیت دعوا بپردازد.
خیر. این ماده منحصراً مربوط به تعارض صلاحیت بین دادگاهها (مراجع قضایی با صلاحیت قضاوتی) است و شامل تعارض بین دادگاه و دادسرا نمیشود. تعارض بین دادسرا و دادگاه تابع قواعد خاص (مانند ماده ۲۸ قانون آیین دادرسی کیفری) است.
چگونه یک وکیل میتواند پروندهای که دچار تعارض صلاحیت شده را به دیوان عالی کشور جهت تعیین تکلیف ارسال کند؟
- ایجاد تعارض منفی:
ایجاد تعارض منفی: مطمئن شوید که دو دادگاه در دو استان مختلف، هر دو قرار عدم صلاحیت صادر کرده و خود را غیرصالح دانستهاند (تعارض منفی).
- ارجاع توسط آخرین دادگاه:
دادگاهی که آخرین قرار عدم صلاحیت را صادر کرده است، وظیفه دارد پرونده را جهت حل اختلاف صلاحیت به دیوان عالی کشور ارسال کند.
- پیگیری تا ارجاع به دادگاه صالح:
وکیل باید اطمینان حاصل کند که دیوان عالی کشور، شعبه صالح را تعیین کرده و پرونده را به طور مستقیم به آن دادگاه صالح (که در رأی دیوان مشخص شده) ارسال مینماید.
