ماده ۱۳۱ – در اجرای اصل بیست و ششم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و به منظور
حفظ حقوق و منافع مشروع و قانونی و بهبود وضعاقتصادی کارگران و کارفرمایان یک
حرفه یا صنعت میتوانند مبادرت به تشکیل انجمنهای صنفی نمایند.
تبصره ۱ – به منظور هماهنگی در انجام وظائف محوله و قانونی انجمنهای صنفی
میتوانند نسبت به تشکیل کانون انجمنهای صنفی در استان وکانون عالی انجمنهای صنفی
در کل کشور اقدام نمایند.
تبصره ۲ – کلیه انجمنهای صنفی و کانونهای مربوطه به هنگام تشکیل موظف به تنظیم
اساسنامه با رعایت مقررات قانونی و طرح و تصویب آن درمجمع عمومی و تسلیم به وزارت
کار و امور اجتماعی جهت ثبت میباشند.
تبصره ۳ – کلیه نمایندگان کارفرمایان ایران در شورای عالی کار، شورای عالی تأمین
اجتماعی، شورای عالی حفاظت فنی و بهداشت کار، کنفرانسبینالمللی کار و نظائر آن
توسط کانون عالی انجمنهای صنفی کارفرمایان، در صورت تشکیل، انتخاب و در غیر این
صورت توسط وزیر کار و اموراجتماعی معرفی خواهند شد.
تبصره ۴ – کارگران یک واحد، فقط میتوانند یکی از سه مورد شورای اسلامی کار،
انجمن صنفی یا نماینده کارگران را داشته باشند.
تبصره ۵ – آییننامه چگونگی تشکیل، حدود وظائف و اختیارات و نحوه عملکرد
انجمنهای صنفی و کانونهای مربوطه، حداکثر ظرف مدت یکماه از تاریخ تصویب این
قانون، توسط شورای عالی کار تهیه و به تصویب هیأت وزیران خواهد رسید.
تبصره ۶ – آییننامه نحوه انتخابات نمایندگان مذکور در تبصره ۳ این ماده ظرف یک
ماه پس از تصویب این قانون به تصویب وزیر کار و اموراجتماعی خواهد رسید.
