ماده ۱۶۲ قانون آئین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب ( در امور مدنی)
ماده ۱۶۲ – در دعاوی تصرف عدوانی، مزاحمت و ممانعت از حق، ابراز سند مالکیت دلیل بر سبق تصرف و استفاده از حق میباشد، مگر آن که طرف دیگر سبق تصرف و استفاده از حق خود را به طریق دیگر ثابت نماید.
ماده ۱۸۵ قانون آئین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب ( در امور مدنی)
ماده ۱۸۵ – هرگاه سازش محقق نشود، تعهدات و گذشتهایی که طرفین هنگام تراضی به سازش به عمل آوردهاند لازمالرعایه نیست.
ماده ۲۰۱ قانون آئین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب ( در امور مدنی)
ماده ۲۰۱ قانون آیین دادرسی مدنی، دو اصل مهم در فرایند دادرسی را بیان میکند: اصل لزوم اطلاعرسانی به طرفین دعوا و اصل امکان رسیدگی غیابی.
ماده ۲۰۰ قانون آئین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب ( در امور مدنی)
بررسی ادله اختلافی در دادگاه
رسیدگی ماهوی به دلایل دعوا
جلسه دادرسی و بررسی ادله
مؤثر بودن دلیل در تصمیم نهایی
ماده ۱۹۹ قانون آئین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب ( در امور مدنی)
ماده ۱۹۹ قانون آیین دادرسی مدنی، یکی از اصول بنیادین دادرسی مدنی را بیان میکند: اصل کشف حقیقت که وظیفهای فعال را بر عهده دادگاه قرار میدهد.
ماده ۱۹۸ قانون آئین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب ( در امور مدنی)
ماده ۱۹۸ قانون آیین دادرسی مدنی، یکی از قواعد مهم مربوط به بار اثبات در دعاوی حقوقی را بیان میکند: اصل بقای حق یا دین.
ماده ۱۹۷ قانون آئین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب ( در امور مدنی)
ماده ۱۹۷ آیین دادرسی مدنی، اصل بنیادین «برائت» را در دعاوی مدنی تثبیت میکند؛ بار اثبات بر دوش مدعی است و در صورت ناتوانی وی، سوگند خوانده، مبنای صدور حکم برائت خواهد بود. این اصل، تضمینکننده حقوق افراد در برابر ادعاهای اثباتنشده است.
ماده ۱۹۶ قانون آئین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب ( در امور مدنی)
ماده ۱۹۶ آیین دادرسی مدنی، اصل تقدم قانون زمان طرح دعوا را بر ادله اثبات وقایع خارجی (مانند نسب یا ضمان قهری) مقرر میدارد؛ یعنی اعتبار و نحوه ارائه دلایل، بر اساس قوانین حاکم در لحظه اقامه دعوا تعیین میشود، نه قوانین بعدی.
ماده ۱۹۵ قانون آئین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب ( در امور مدنی)
ماده ۱۹۵ آیین دادرسی مدنی، قاعده طلایی “قانون زمان انعقاد” را برای اثبات عقود، ایقاعات و تعهدات حاکم میداند؛ بدین معنا که اعتبار و نحوه ارائه ادله اثبات، بر اساس قوانین حاکم در زمان شکلگیری قرارداد یا تعهد تعیین میگردد، مگر آنکه دلایل از نوع ادله شرعیه فاقد اعتبار در زمان مزبور باشند یا قانون صراحتاً خلاف آن را مقرر کرده باشد.
ماده ۱۹۴ قانون آئین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب ( در امور مدنی)
ماده ۱۹۴ قانون آیین دادرسی مدنی ایران، مبنای حقوقی مفهوم «دلیل» را تعیین میکند. این ماده هر امری که توسط اصحاب دعوا برای اثبات ادعا یا دفاع در برابر آن به دادگاه ارائه شود را به عنوان دلیل معتبر شناخته و چارچوب کلی ادله اثبات دعوا را در نظام حقوقی ایران تبیین مینماید.