ماده دوم ـ استقرار روابط سیاسی بین کشورها و اعزام هیأتهای سیاسی دائم با رضایت متقابل انجام میگیرد
دسته: قانون مربوط بقرارداد وين درباره روابط سياسي
ماده اول قانون مربوط بقرارداد وین درباره روابط سیاسی
ماده اول ـ در این قرارداد معانی اصطلاحات زیر به شرحی خواهد بود که در پایین تصریح شده است:
الف ـ اصطلاح (رئیس مأموریت) یعنی شخصی که از طرف کشور فرستنده مأمور انجام وظیفه در این سمت میشود.
ب ـ اصطلاح (اعضاء مأموریت) یعنی رئیس مأموریت و کارمندان مأموریت.
ج ـ اصطلاح (کارمندان مأموریت) یعنی (کارمندان سیاسی)، (کارمندان اداری و فنی) و (خدمه مأموریت).
د ـ اصطلاح (مأمور سیاسی) یعنی آن دسته از کارمندان مأموریت که دارای سمت سیاسی (دیپلمات) میباشند.
هـ ـ اصطلاح (کارمندان سیاسی) یعنی رئیس مأموریت یا یکی از کارمندان سیاسی مأموریت.
و ـ اصطلاح (مأمور اداری و فنی) یعنی آن دسته از کارمندان مأموریت که به امور اداری و فنی مأموریت اشتغال دارند.
ز ـ اصطلاح (خدمه) یعنی آن دسته از کارکنان مأموریت که به امور خانگی مأموریت اشتغال دارند.
ح ـ اصطلاح (خدمتکار شخصی) یعنی کسانی که خادم یکی از اعضاء مأموریت بوده و مستخدم کشور فرستنده نمیباشند.
ط ـ اصطلاح (اماکن مأموریت) یعنی ابنیه و یا قسمتهایی از ابنیه و زمین متصل به آن که مالک آن هر که باشد، برای انجام مقاصد مأموریت از جمله برای محل اقامت رئیس مأموریت مورد استفاده قرار میگیرد.
ماده واحده قانون مربوط بقرارداد وین درباره روابط سیاسی
ماده واحده ـ قرارداد وین درباره روابط سیاسی که در تاریخ هیجدهم آوریل 1961 مطابق با 29 فروردین 1340 در شهر وین به امضای نماینده مختار دولت شاهنشاهی رسیده و مشتمل بر 53 ماده و دو پروتکل میباشد، تصویب و به دولت اجازه داده میشود اسناد تصویب آن را مبادله نماید.
قانون بالا مشتمل بر یک ماده و متن قرارداد ضمیمه آن که در تاریخ دوشنبه 25 خرداد ماه یکهزار و سیصد و چهل و سه به تصویب مجلس سنا رسیده بود، در جلسه روز سهشنبه 21 مهر ماه 1343 به تصویب مجلس شورای ملی رسید.
نایب رئیس مجلس شورای ملی ـ دکتر خطیبی
قرارداد وین درباره روابط سیاسی
دول عاقد این قرارداد:
با تذکار این معنی که همه مردم کشورها از دیر باز قائل به نظامات خاصی در مورد نمایندگان سیاسی میباشند، با معرفت به مقاصد و اصول منشور ملل متحد درباره تساوی مطلق دولتها و حفظ صلح و امنیت بینالمللی و توسعه روابط دوستانه بین ملتها.
با اعتقاد به این که یک قرارداد بینالمللی درباره روابط و مزایا و مصونیتهای نمایندگان سیاسی در بهبود مناسبات دوستانه بین کشورها هرچند طرز و اساس حکومت و اصول اجتماعی آنها تفاوتهایی با یکدیگر داشته باشند، مؤثر خواهد بود.
با اذعان به این که منظور از مزایا و مصونیتهای مذکور در فوق منتفع ساختن افراد نیست و بلکه مراد تأمین حسن اجرای وظایف هیئتهای سیاسی به عنوان نمایندگان دولتها میباشد.
با تأکید این نکته که در مورد مسائلی که ضمن مقررات این قرارداد صریحاً تعیین تکلیف نشده است، قواعد عرف و عادت حقوق بینالملل همچنان حاکم خواهد بود، نسبت به موارد توافق نمودند.
