ماده ۲ – چکهای صادره و اجرای آن
ماده ۲ (اصلاحی ۱۱/۰۸/۱۳۷۲) – چکهای صادر عهده بانکها که طبق قوانین ایران در داخل کشور دایر شده یا میشوند، همچنین شعب آنها در خارج از کشور، در حکم اسناد لازمالاجراء است.
دارنده چک در صورت مراجعه به بانک و عدم دریافت تمام یا قسمتی از وجه آن به دلیل نبودن محل یا هر علت دیگری که منجر به برگشت چک و عدم پرداخت گردد، میتواند طبق قوانین و آئیننامههای مربوط با اجرای اسناد رسمی، وجه چک یا باقیمانده آن را از صادرکننده وصول نماید.
برای صدور اجراییه، دارنده چک باید:
- عین چک و
- گواهینامه مذکور در ماده ۳ یا گواهینامه مندرج در ماده ۴
را به اجرای ثبت اسناد محل تسلیم نماید.
اجرای ثبت در صورتی دستور اجرا صادر میکند که مطابقت امضای چک با نمونه امضای صادرکننده در بانک از طرف بانک گواهی شده باشد.
دارنده چک شامل:
- کسی که چک در وجه او صادر گردیده،
- کسی که چک به نام او پشتنویسی شده،
- حامل چک (در مورد چکهای در وجه حامل)،
- یا قائم مقام قانونی آنان.
