ماده ۶ – بر اساس بند چهار اصل چهل و سوم و بند شش اصل دوم و اصول نوزدهم، بیستم
و بیست و هشتم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران،اجبار افراد به کار معین و
بهرهکشی از دیگری ممنوع و مردم ایران از هر قوم و قبیله که باشند از حقوق مساوی
برخوردارند و رنگ، نژاد، زبان و ماننداینها سبب امتیاز نخواهد بود و همه افراد
اعم از زن و مرد یکسان در حمایت قانون قرار دارند و هر کس حق دارد شغلی را که به
آن مایل است و مخالفاسلام و مصالح عمومی و حقوق دیگران نیست برگزیند.
