دیه اعضا

مبحث چهاردهم ـ دیه اندام تناسلی و بیضه ماده ۶۶۲- قطع و از بین بردن اندام تناسلی مرد تا ختنه‌گاه و یا بیشتر از آن، موجب دیه کامل است و در کمتر از ختنه‌گاه، به نسبت ختنه‌گاه محاسبه و به همان نسبت دیه پرداخت می‌شود. تبصره ۱- در این حکم تفاوتی بین اندام کودک، جوان، … ادامه

ماده ۶۵۶– شکستن هریک از استخوان‌های ترقوه در صورتی که بدون عیب درمان شود، موجب چهار درصد دیه کامل و در صورتی که درمان نشود یا با عیب درمان شود، موجب نصف دیه کامل است.

ماده ۶۵۲– هرگاه صدمه‌ای که به حد فاصل بیضه‌ها و مقعد وارد شده است موجب عدم ضبط ادرار یا مدفوع یا هر دو گردد، یک دیه کامل دارد.

ماده ۶۴۹– هرگاه قطع نخاع موجب عیب عضو دیگر شود، حسب مورد دیه یا ارش آن عضو بر دیه نخاع افزوده می‌شود.

ماده ۶۴۴- دیه فلج کردن هر دست، دو سوم دیه دست، دیه فلج کردن هر انگشت، دو سوم دیه همان انگشت، دیه قطع دست فلج، یک سوم دیه دست و دیه قطع انگشت فلج، یک سوم دیه همان انگشت است.

ماده ۶۴۳– دیه انگشت زائد، یک سوم دیه انگشت اصلی و دیه بندهای انگشت زائد، یک سوم دیه همان بند اصلی و دیه بند زائد انگشت اصلی، یک سوم دیه بند اصلی همان انگشت است. تبصره ـ در صورتی که بند انگشت نقصان داشته باشد، به همان میزان از مقدار دیه آن کاسته می‌شود.

ماده ۶۴۱– دیه هریک از انگشتان اصلی دست، یک دهم دیه کامل است.

مبحث دهم ـ دیه دست و پا ماده ۶۳۵– قطع کردن و یا از بین بردن هریک از دست‌ها از مفصل مچ، به شرط آنکه دارای انگشتان کامل باشد، موجب نصف دیه کامل است، خواه مجنیٌ علیه دارای دو دست باشد و خواه به هر علت دارای یک دست باشد.

ماده ۶۳۲– از بین بردن تمام یا قسمتی از فک بالا موجب ارش است.

ماده ۶۳۰– دیه فک، مستقل از دیه دندان و سایر اعضاء است و اگر با فک، دندان یا غیر آن از بین برود یا آسیب ببیند، هر کدام دیه یا ارش جداگانه دارد.