تبصره ۱۱ – به منظور توسعه روستاهای محروم و ایجاد تعادلهای منطقهای در روستاها در طول برنامه اقداماتی به شرح زیر انجام میگیرد:
الف – مبلغ سه هزار میلیارد (۳۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰) ریال برای امور زیر در روستاهای محروم هزینه میشود:
۱ – انجام طرحهای عمرانی در زمینه راه مناسب روستایی و برقرسانی، بهداشت و آبرسانی، فضاهای آموزشی، پستی و مخابراتی و کمک به آمادهسازی زمین برای طرحهای اشتغالزا در روستاهای محروم با اولویت اتمام طرحهای نیمهتمام برنامه اول.
۲ – توسعه فعالیتهای تولیدی و اشتغال و خود اشتغالی در روستاهای محروم از طریق پرداخت ما بهالتفاوت کارمزد و سود مورد انتظار بانک در امور آب، کشاورزی، صنعت، مسکن و امور اجتماعی و پیشبینی آنها در بودجه سنواتی.
۳ – رعایت اولویت در انتخاب و اجرای طرحهای امور اجتماعی، زیربنائی و اشتغالزا برای روستاهای محروم.
۴ – احداث فضاهای چندمنظوره فرهنگی، آموزشی، تربیتی، هنری و ورزشی در مراکز جمعیتی نقاط محروم کشور.
ب – دولت مکلف است پس از تصویب این قانون، ضریب محرومیت کلیه روستاها را سالانه بر اساس برخورداری از طرحهای عمرانی موضوع بند (الف) این تبصره معین نموده و بر مبنای اولویتهای هر روستا اعتبار لازم را منظور نماید.
آییننامه اجرایی این بند ظرف مدت سه ماه از تصویب این قانون به پیشنهاد وزارتخانههای کشور و جهاد سازندگی و سازمان برنامه و بودجه و دفتر امور مناطق محروم کشور – ریاست جمهوری به تصویب هیأت وزیران خواهد رسید.
ج – دفتر امور مناطق محروم کشور – ریاست جمهوری مسؤول نظارت بر کلیه مراحل انجام پروژههای موضوع این تبصره میباشد و موظف است گزارش پیشرفت آنها را هر چهار ماه یکبار به کمیسیونهای ذیربط مجلس شورای اسلامی ارائه دهد.