تبصره ۶ – دولت مکلف است به منظور احیاء و توسعه بخشهای محروم و تعادلهای منطقهای ترتیبی اتخاذ نماید که با توجه به شرایط و استعدادهای خاص هر منطقه، اقداماتی به شرح زیر معمول دارد:
الف – ایجاد تسهیلات لازم برای تقلیل کارمزد وامهای پرداختی در امور کشاورزی، صنعتی و مسکن در بخشهای محروم.
ب – اعطای تخفیف مالیاتی برای مشاغل تولیدی در بخشهای محروم تا پایان برنامه.
ج – تخفیف عوارض در امور عمرانی و خدمات عمومی از قبیل آببها، برق، تلفن، گاز.
د – رعایت اولویت در آمادهسازی زمین و احداث خانههای سازمانی و اعطای بخشودگی قسمتی از قیمت تمام شده موارد فوق در بخشهای محروم.
ه – تسهیل ضوابط و شرایط کار دستگاههای دولتی و غیر دولتی.
و – اتخاذ روشهای مناسب در جهت تأمین، جذب و نگهداری نیروی انسانی مورد نیاز بخشهای محروم.
ز – رعایت اولویت در انتخاب و اجرای طرحهای امور اجتماعی، امور زیربنایی و امور عمومی در بخشهای محروم.
ح – دستیابی به خودکفایی نیروی انسانی بخصوص در زمینههای تخصصی از طریق اجرای موارد ذیل:
۱ – تحت پوشش آموزشی قرار دادن کلیه افراد واجبالتعلیم در بخشهای محروم.
۲ – ایجاد و گسترش مدارس شبانهروزی در مقاطع مختلف و مدارس نمونه و مراکز تربیت معلم.
۳ – ایجاد و گسترش مراکز آموزش عالی در مراکز شهری بخشهای محروم یا شهرهای مجاور آنان به منظور تربیت نیروی انسانی مورد نیاز هر منطقه و همچنین افزایش سهمیه بخشهای محروم در پذیرش دانشگاهها.
ط – قوه قضائیه موظف است در مراکز شهری بخشهای محروم یا شهرستانهای مجاور آنان، شعبه دادگاههای مورد نیاز و دادگاههای سیار عشایری را ایجاد نماید.