ماده ۱۲۰ :
الف – درآمد حاصل از صادرات فرآوردههای نفتی، گاز و میعانات گازی و برق حسب مورد به عنوان درآمد شرکت ملی نفت ایران و شرکت ملی گاز ایران و شرکت توانیر تلقی شده و به مصرف ارزی هزینه عملیات جاری (شامل واردات فرآوردههای نفتی و گاز طبیعی) و اجرای طرحهای سرمایهای مصوب مجلس شورای اسلامی میرسد.
مبالغ سرمایهگذاری فوق از نظر مالیاتی جزء هزینههای قابل قبول محسوب خواهد شد و به عنوان افزایش سرمایه دولت یا شرکت ملی نفت ایران حسب مورد منظور میشود.
ب – درصدی از درآمد ارزی حاصل از صادرات نفت خام که میزان آن در قوانین بودجه سنواتی تعیین خواهد شد، در قالب سازو کاری که به تصویب هیأت وزیران میرسد، در اختیار شرکت ملی نفت ایران قرار خواهد گرفت تا بهمنظور تحقق اهداف برنامه طبق قوانین و مقررات موجود هزینه شود.
ج – صادرات فرآوردههای نفتی پس از تأمین نیازهای داخلی مجاز خواهد بود. مسؤولیت تأمین نیاز کشور و تنظیم بازار داخلی فرآوردههای نفتی با وزارت نفت خواهد بود.
د – دولت موظف است بهمنظور اصلاح ساختار شرکتهای دولتی وابسته به وزارتین نفت و نیرو در راستای اجرای سیاست کاهش تصدی دولت و افزایش کارآمدی اقتصادی و فنی این شرکتها، با درنظر گرفتن بهره مالکانه نفت و گاز مورد مصرف داخلی بهعنوان سرمایه ملی، طی سال اول برنامه سوم لایحهای را تنظیم و جهت تصویب به مجلس شورای اسلامی تقدیم نماید.
