بخش نخست – کلیات قانون
ماده ۱ – تعریف اصطلاحات قانونی
اصطلاحات به کار برده شده در این قانون، دارای معانی به شرح زیر است:
بند (الف) – خسارت بدنی
خسارت بدنی:
هر نوع دیه یا ارش ناشی از هر نوع صدمه به بدن مانند شکستگی، نقص و از کار افتادگی عضو اعم از جزئی یا کلی ـ موقت یا دائم، دیه فوت و هزینه معالجه با رعایت ماده (۳۵) این قانون به سبب حوادث مشمول بیمه موضوع این قانون
بند (ب) – خسارت مالی
خسارت مالی:
زیانهایی که به سبب حوادث مشمول بیمه موضوع این قانون به اموال شخص ثالث وارد شود.
بند (پ) – حوادث
حوادث:
هر گونه سانحه ناشی از وسایل نقلیه موضوع بند (ث) این ماده و محمولات آنها از قبیل تصادم، تصادف، سقوط، واژگونی، آتش سوزی و یا انفجار یا هر نوع سانحه ناشی از وسایل نقلیه بر اثر حوادث غیرمترقبه
بند (ت) – شخص ثالث
شخص ثالث:
هر شخصی است که به سبب حوادث موضوع این قانون دچار خسارت بدنی و یا مالی شود به استثنای راننده مسبب حادثه
بند (ث) – وسیله نقلیه
وسیله نقلیه:
وسایل نقلیه موتوری زمینی و ریلی شهری و بین شهری و واگن متصل یا غیرمتصل به آن و یدک و کفی (تریلر) متصل به آنها
بند (ج) – صندوق تأمین خسارتهای بدنی
صندوق:
صندوق تأمین خسارت های بدنی
بند (چ) – بیمه مرکزی جمهوری اسلامی ایران
بیمه مرکزی:
بیمه مرکزی جمهوری اسلامی ایران
بند (ح) – پلیس راهنمایی و رانندگی
راهنمایی و رانندگی:
پلیس راهنمایی و رانندگی نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران
