ماده ۱ قانون بیمه اجباری خسارات وارد شده به شخص ثالث

بخش نخست – کلیات قانون

ماده ۱ – تعریف اصطلاحات قانونی

اصطلاحات به‌ کار برده‌ شده در این قانون، دارای معانی به شرح زیر است:

بند (الف) – خسارت بدنی

خسارت بدنی:
هر نوع دیه یا ارش ناشی از هر نوع صدمه به بدن مانند شکستگی، نقص و از کار افتادگی عضو اعم از جزئی یا کلی ـ موقت یا دائم، دیه فوت و هزینه معالجه با رعایت ماده (۳۵) این قانون به سبب حوادث مشمول بیمه موضوع این قانون

بند (ب) – خسارت مالی

خسارت مالی:
زیانهایی که به سبب حوادث مشمول بیمه موضوع این قانون به اموال شخص ثالث وارد شود.

بند (پ) – حوادث

حوادث:
هر گونه سانحه‌ ناشی از وسایل نقلیه موضوع بند (ث) این ‌ماده و محمولات آنها از قبیل تصادم، تصادف، سقوط، واژگونی، آتش‌ سوزی و یا انفجار یا هر نوع سانحه ناشی از وسایل نقلیه بر اثر حوادث غیرمترقبه

بند (ت) – شخص ثالث

شخص ثالث:
هر شخصی است که به سبب حوادث موضوع این قانون دچار خسارت بدنی و یا مالی شود به‌ استثنای راننده مسبب حادثه

بند (ث) – وسیله نقلیه

وسیله نقلیه:
وسایل نقلیه موتوری زمینی و ریلی شهری و بین شهری و واگن متصل یا غیرمتصل به آن و یدک و کفی (تریلر) متصل به آنها

بند (ج) – صندوق تأمین خسارت‌های بدنی

صندوق:
صندوق تأمین خسارت‌ های بدنی

بند (چ) – بیمه مرکزی جمهوری اسلامی ایران

بیمه مرکزی:
بیمه مرکزی جمهوری اسلامی ایران

بند (ح) – پلیس راهنمایی و رانندگی

راهنمایی و رانندگی:
پلیس راهنمایی و رانندگی نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران