ماده ۳۶۹ – وقتی حقالعملکار مستحق حقالعمل میشود که معامله اجرا شده و یا عدم
اجرای آن مستند به فعل آمر باشد.
نسبت به اموری که در نتیجه علل دیگری انجامپذیر نشده حقالعملکار برای اقدامات
خود فقط مستحق اجرتی خواهد بود که عرف و عادت محل معینمینماید.
