ماده 2 قانون حمایت از هنرمندان، استادکاران و فعالان صنایع دستی

ماده ۲ قانون حمایت از هنرمندان و فعالان صنایع دستی و فرش دستباف دولت را مکلف می‌کند در اجرای قانون بیمه اجتماعی قالیبافان، بافندگان فرش و شاغلان صنایع دستی شناسه‌دار مصوب سال ۱۳۸۸، نسبت به بیمه نمودن افراد واجد شرایط اقدام کند.

ماده 3 قانون حمایت از هنرمندان، استادکاران و فعالان صنایع دستی

ماده ۳ قانون حمایت از هنرمندان و فعالان صنایع دستی و فرش دستباف وظایف اجرایی سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری و وزارت صنعت، معدن و تجارت را در زمینه ساماندهی فعالیت‌های صنایع دستی و هنرهای سنتی تعیین می‌کند. این وظایف شامل صدور مجوز تأسیس و پروانه تولید کارگاهی، صدور کارت شناسایی صنعتگر، صدور مجوز فروشگاه‌های تخصصی صنایع دستی، صدور گواهی اصالت آثار، صدور مجوز ایجاد خانه‌ها و بازارچه‌های صنایع دستی، صدور مجوز برگزاری حراج آثار فاخر و نمایشگاه‌های داخلی و بین‌المللی، و همچنین درجه‌بندی و صدور گواهی کیفیت برای کارگاه‌ها و فروشگاه‌ها است.

بر اساس تبصره این ماده، «خانه‌های صنایع دستی» بناهای دارای ارزش تاریخی یا معماری هستند که با مجوز مراجع مذکور برای تولید، فروش و ارائه خدمات تخصصی صنایع دستی مورد استفاده قرار می‌گیرند. تبصره ۱ نیز تصریح می‌کند که فعالیت‌های این ماده (به‌جز موارد مربوط به فرش دستباف) با صدور پروانه فعالیت از سوی سازمان میراث فرهنگی، نیاز به اخذ مجوز مجدد از وزارت صنعت، معدن و تجارت ندارد. همچنین طبق تبصره ۲، سیاستگذاری، طراحی و نظارت بر آموزش‌های غیررسمی صنایع دستی و فرش دستباف در سراسر کشور بر عهده سازمان میراث فرهنگی و وزارت صنعت، معدن و تجارت بوده و همه اشخاص حقیقی و حقوقی فعال در این حوزه موظف به رعایت سیاست‌های تعیین‌شده هستند.

ماده 1 قانون حمایت از هنرمندان، استادکاران و فعالان صنایع دستی

ماده ۱ قانون حمایت از هنرمندان و فعالان صنایع دستی و فرش دستباف به تعریف «صنایع دستی ایران» و تعیین دامنه رشته‌های آن می‌پردازد. بر اساس این ماده، صنایع دستی مجموعه‌ای از صنایع هنری و سنتی است که با رعایت ضوابط شرعی و قانونی، با تکیه بر خلاقیت، ذوق و زیبایی‌شناسی و با استفاده از مواد اولیه در دسترس تولید می‌شود و فرآیند ساخت آن عمدتاً به‌صورت دستی یا با کمک ابزار ساده و به شکل فردی یا گروهی انجام می‌گیرد. این حوزه شامل رشته‌هایی مانند فرش دستباف، نساجی سنتی، بافته‌های داری و غیرداری، پوشاک سنتی، کاشی سنتی، سفال و سرامیک، صنایع دستی چرمی، هنرهای وابسته به معماری، صنایع فلزی، چوبی و حصیری، صنایع دریایی، صنایع استخوان، رودوزی‌های سنتی، آبگینه، صنایع دستی کاغذی، طراحی و نقاشی سنتی، سازهای سنتی، میناکاری و پیشه‌های مرتبط با این گروه‌ها است.

طبق تبصره ۱، عناوین رشته‌های صنایع دستی می‌تواند با پیشنهاد سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری و تصویب هیأت وزیران در چارچوب تعریف این ماده افزایش یابد. همچنین بر اساس تبصره ۲، تشخیص مصادیق صنایع دستی و شناسایی فعالان این حوزه که فاقد بیمه تأمین اجتماعی هستند، برای بهره‌مندی از مزایای بیمه‌ای بر عهده سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری و وزارت صنعت، معدن و تجارت است.

ماده 53 قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب 1387

ماده 53- تاریخ اجراء این قانون در رابطه با مواد (18)، (24)، (25)، (28)، (31)، (35)، (36)، (42) و (48) از تاریخ تصویب و در مورد ماده (51) از اول ماه پس از تصویب این قانون خواهد بود و سایر مواد آن از اول مهرماه سال 1387 است. سازمان امور مالیاتی کشور موظف است ظرف […]

ماده 52 قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب 1387

ماده 52- از تاریخ لازم الاجراءشدن این قانون، قانون اصلاح موادی از قانون برنامه سوم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران و چگونگی برقراری و وصول عوارض و سایر وجوه از تولید کنندگان کالا، ارائه دهندگان خدمات و کالاهای وارداتی مصوب 1381 و اصلاحیه بعدی آن و سایر قوانین و مقررات خاص و […]

ماده 51 قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب 1387

ماده 51- از اول ماه پس از تاریخ تصویب این قانون، مالیات موضوع بند (هـ) ماده (3) قانون اصلاح موادی از قانون برنامه سوم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران و چگونگی برقراری و وصول عوارض و سایر وجوه از تولید کنندگان کالا، ارائه دهندگان خدمات و کالاهای وارداتی مصوب 1381 و اصلاحیه […]

ماده 50 قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب 1387

ماده 50- برقراری هر گونه عوارض و سایر وجوه برای انواع کالاهای وارداتی و تولیدی و همچنین ارائه خدمات که در این قانون، تکلیف مالیات و عوارض آنها معین شده است، همچنین برقراری عوارض به درآمدهای مأخذ محاسبه مالیات، سود سهام شرکتها، سود اوراق مشارکت، سود سپرده گذاری و سایر عملیات مالی اشخاص نزد بانکها […]

ماده 49 قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب 1387

ماده 49- آئین‌ نامه اجرائی احکام مقرر در این فصل حداکثر ظرف شش ماه از تاریخ تصویب این قانون به پیشنهاد مشترک وزارتخانه‌ های امور اقتصادی و دارایی و کشور تهیه و به تصویب هیأت وزیران ‌می‌‌ رسد.

ماده 48 قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب 1387

ماده 48- حذف شد.

ماده 47 قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب 1387

ماده 47- الف- اشخاصی که مبادرت به حمل و نقل برون شهری مسافر در داخل کشور با وسایل نقلیه زمینی، دریایی و هوایی می‌ نمایند، مکلفند پنج درصد (5%) بهاء بلیط موضوع بند (الف) ماده (43) این قانون را با درج در بلیط و یا قرارداد حسب مورد، به عنوان عوارض از مسافران اخذ و […]