ماده ۱۰ توضیح می‌دهد که متقاضیان وکالت باید تقاضانامه رسمی خود را به دفتر بازرسی ارائه کنند و شکل و ترتیب این تقاضانامه توسط وزارت عدلیه تعیین می‌شود.

ماده ۹ بیان می‌کند پروانه‌های وکالت درجات ۱، ۲ و ۳ که بر اساس قانون ۱۳۱۴ صادر شده‌اند، در صورت تسلیم متقاضی به مقررات، همچنان معتبر می‌مانند.

ماده ۸ دوره یک‌ساله آزمایش برای متقاضیان وکالت را تعیین کرده، نحوه فعالیت کارآموزان، پروانه مخصوص، معافیت‌ها و مسئولیت وکیل ناظر را توضیح می‌دهد.

ماده ۷ فهرست کامل افرادی را که به‌دلایل قانونی، اخلاقی یا کیفری اجازه اشتغال به وکالت ندارند مشخص می‌کند.

ماده ۶ شرایط رفع ممنوعیت و اعاده حیثیت وکلای محروم‌شده را بر اساس نوع محرومیت (علمی، اخلاقی یا هر دو) توضیح می‌دهد.

ماده ۵ توضیح می‌دهد چه گروه‌هایی با ‌سابقه آموزشی یا تجربی مشخص، امکان دریافت اجازه وکالت درجه سوم را دارند.

ماده ۴ شرایط سه‌گانه اعطای اجازه وکالت درجه دوم را بیان می‌کند: سابقه قضایی، تحصیلات عالی حقوقی، یا سابقه وکالت/قضایی معادل با شرایط انتظامی سالم.

ماده ۳ چهار مسیر قانونی برای اعطای پروانه وکالت درجه اول تعیین می‌کند: تأییدصلاحیت قبلی، سابقه قضایی با رتبه مشخص، تحصیلات دانشگاهی همراه سابقه عملی، یا سوابق طولانی پیش از اجرای قانون.

ماده ۲ امکان صدور جواز وکالت اتفاقی برای اشخاص غیر وکیل را در محدوده خویشاوندی مشخص و با سقف سه نوبت در سال پیش‌بینی کرده است.

ماده ۱ درجات وکالت را تعیین می‌کند و تبصره‌ها درباره محدودیت حوزه و شرایط اعطای مجوز «کارگشا» توضیح می‌دهند.