ماده 37 قانون تأسیس بیمه مرکزی ایران و بیمه گری
ماده ۳۷ قانون بیمه تأکید دارد که ثبت هر مؤسسه بیمه در ایران فقط پس از ارائه پروانه تأسیس از بیمه مرکزی امکانپذیر است. همچنین هرگونه ثبت تغییرات در اساسنامه، میزان سرمایه و سهام مؤسسات بیمهای که قبلاً ثبت شدهاند، مشروط به دریافت موافقت کتبی بیمه مرکزی است. هدف این ماده کنترل دقیق بر تاسیس و تغییر ساختار مؤسسات بیمهای و حفظ سلامت بازار بیمه کشور است.
ماده 36 قانون تأسیس بیمه مرکزی ایران و بیمه گری
ماده ۳۶ قانون بیمه مقررات پایهای مربوط به تأسیس مؤسسات بیمه ایرانی را مشخص میکند. طبق این ماده، مؤسسه بیمه باید با حداقل سرمایهای برابر یکصد میلیون ریال تشکیل شود و دستکم پنجاه درصد سرمایه در زمان تأسیس نقداً پرداخت گردد. همچنین برای هر رشته بیمهای که نیاز به ودیعه داشته باشد، میزان آن در آییننامهای تنظیمی از سوی بیمه مرکزی و مصوب شورای عالی بیمه تعیین خواهد شد. هدف ماده، تضمین توان مالی و پایداری اولیه شرکتهای بیمه فعال در کشور است.
ماده 35 قانون تأسیس بیمه مرکزی ایران و بیمه گری
ماده ۳۵ قانون بیمه مقررات مربوط به مالکیت خارجی در مؤسسات بیمه ایرانی غیردولتی را مشخص میکند. طبق این ماده، واگذاری سهام به اشخاص حقیقی یا حقوقی خارجی تا سقف ۲۰ درصد با موافقت بیمه مرکزی مجاز است و برای درصدهای بالاتر نیاز به پیشنهاد بیمه مرکزی، تأیید شورای عالی بیمه و تصویب هیئت وزیران وجود دارد. همچنین انتقال سود سالانه سهامداران خارجی حداکثر تا ۱۲ درصد سرمایه پرداختشده و سود انتقالنیافته سالهای قبل مجاز است. بر اساس تبصره این ماده، انتقال سهام به دولتهای خارجی یا واگذاری بیش از ۴۹ درصد سهام به اشخاص خارجی ممنوع بوده و انتقال سهام بین سهامداران خارجی نیز باید با موافقت بیمه مرکزی انجام شود.
ماده 34 قانون تأسیس بیمه مرکزی ایران و بیمه گری
ماده ۳۴ قانون بیمه تصریح میکند که مقررات مندرج در مواد ۳۱، ۳۲ و ۳۳ این قانون نسبت به مؤسسات بیمهای که سهام آنها متعلق به دولت یا بنیاد پهلوی است، اعمال نمیشود. این ماده در واقع یک استثنا بر قواعد پیشگفته ایجاد کرده و جایگاه ویژهای برای مؤسسات بیمه دارای مالکیت دولتی در نظر گرفته است.
ماده 33 قانون تأسیس بیمه مرکزی ایران و بیمه گری
ماده ۳۳ قانون بیمه سقف مالکیت سهام در مؤسسات بیمه ایرانی را مشخص کرده است. طبق این ماده، هیچ فرد حقیقی یا حقوقی نمیتواند بیش از ۲۰ درصد سهام یک شرکت بیمه ایرانی را دارا باشد. همچنین این محدودیت شامل اقارب نسبی و سببی درجه یک صاحب سهم نیز میشود تا از تمرکز بیش از حد مالکیت جلوگیری گردد. این ماده به توزیع عادلانه سهام و جلوگیری از نفوذ غیرمجاز مالکیت در مؤسسات بیمه کمک میکند.
ماده 32 قانون تأسیس بیمه مرکزی ایران و بیمه گری
ماده ۳۲ قانون بیمه تعیین میکند که برای تشکیل مؤسسات بیمه ایرانی، تعداد سهامداران باید حداقل ده نفر باشد. این الزام باعث میشود مالکیت به صورت متنوع باشد و از تمرکز غیرضروری سهام در دست عده معدود جلوگیری گردد. هدف ماده، تضمین توزیع مناسب سهام و ارتقاء شفافیت در ساختار مالکیتی مؤسسات بیمه است.
ماده 31 قانون تأسیس بیمه مرکزی ایران و بیمه گری
ماده ۳۱ قانون بیمه مقرر میدارد که عملیات بیمه در ایران تنها توسط شرکتهای سهامی عام ایرانی که تمامی سهام آنها بانام بوده و طبق قانون تجارت و این قانون به ثبت رسیده باشند، مجاز است. تبصره نخست فعالیت مؤسسات بیمه خارجی را تابع مقررات فصل چهارم قانون اعلام میکند و تبصره دوم تشخیص مصادیق عملیات بیمه را در صلاحیت شورای عالی بیمه قرار میدهد. این ماده چارچوب حقوقی فعالیت رسمی بیمهگری در ایران را تعیین میکند.
ماده 30 قانون تأسیس بیمه مرکزی ایران و بیمه گری
ماده ۳۰ قانون بیمه بیان میکند که شرکت سهامی بیمه ایران بر اساس اساسنامه خود به انجام فعالیتهای بیمهای میپردازد، به جز اموری که بر اساس بندهای معین ماده ۵ به بیمه مرکزی ایران محول شده است. همچنین وزارتخانهها، مؤسسات دولتی، شهرداریها و شرکتهایی که اکثریت سرمایهشان متعلق به دولت باشد، باید بیمههای خود را از طریق شرکت بیمه ایران انجام دهند مگر تصمیم مجمع عمومی آنها خلاف این موضوع را اعلام کند. این ماده نقش انحصاری شرکت بیمه ایران در بیمه دولتی را مشخص میکند و تأکید میکند دولت موظف به ارائه اساسنامه جدید برای تصویب است.
ماده 29 قانون تأسیس بیمه مرکزی ایران و بیمه گری
ماده ۲۹ قانون بیمه موظف میدارد که تمامی اعضای شورای عالی بیمه، کارکنان بیمه مرکزی و افراد مرتبط با این شورا از افشای اطلاعات محرمانهای که در انجام وظایف محوله به دست میآورند، خودداری نمایند. هرگونه افشا بدون مجوز مشمول مجازاتهای مندرج در ماده ۱۳۸ قانون مجازات عمومی خواهد بود. این ماده باعث حفظ امنیت و امانتداری اطلاعات حساس بیمهای میشود.
ماده 28 قانون تأسیس بیمه مرکزی ایران و بیمه گری
ماده ۲۸ قانون بیمه (اصلاحی ۱۳۵۳) اختیارات مالی بیمه مرکزی ایران را تعیین میکند. بر اساس این ماده، بیمه مرکزی میتواند وجوه نقدی خود را به صورت حساب جاری یا سپرده نزد بانک بیمه ایران نگهداری کند. همچنین بر اساس بودجه مصوب، از محل سرمایه، ذخایر و اندوختهها و صندوق تأمین خسارتهای بدنی تا سقف یکصد میلیون ریال در سال با تصویب هیئت عامل و بیش از آن با تصویب مجمع عمومی در فعالیتهایی مانند خرید سهام و مشارکت در بانکها و شرکتها سرمایهگذاری کند؛ مشروط بر اینکه این اقدامات در راستای توسعه وظایف بیمه مرکزی باشد.