ماده ۱۸۳ قانون مجازات اسلامی

ماده ۱۸۳– شهادت باید از روی قطع و یقین، به نحوی که مستند به امور حسی و از طریق متعارف باشد، اداء شود.

ماده ۱۸۲ قانون مجازات اسلامی

ماده ۱۸۲– در شهادت شرعی، در صورت تعدد شهود، وحدت موضوع شهادت ضروری است و باید مفاد شهادت‌ها در خصوصیات مؤثر در اثبات جرم یکسان باشد. هرگاه اختلاف مفاد شهادت‌ها موجب تعارض شود و یا وحدت موضوع را مخدوش کند، شهادت شرعی محسوب نمی‌شود.

ماده ۱۸۱ قانون مجازات اسلامی

ماده ۱۸۱– عادل کسی است که در نظر قاضی یا شخصی که بر عدالت وی گواهی می‌دهد، اهل معصیت نباشد. شهادت شخصی که اشتهار به فسق داشته باشد، مرتکب گناه کبیره شود یا بر گناه صغیره اصرار داشته باشد، تا احراز تغییر در اعمال او و اطمینان از صلاحیت و عدالت وی، پذیرفته نمی‌شود.

ماده ۱۸۰ قانون مجازات اسلامی

ماده ۱۸۰– شهادت اشخاص غیرعادی، مانند فراموشکار و ساهی، به عنوان شهادت شرعی معتبر نیست، مگر آنکه قاضی به عدم فراموشی، سهو و امثال آن در مورد شهادت علم داشته باشد.

ماده ۱۷۹ قانون مجازات اسلامی

ماده ۱۷۹– هرگاه شاهد در زمان تحمل شهادت، غیربالغ ممیز باشد، اما در زمان ادای شهادت به سن بلوغ برسد، شهادت او معتبر است.

ماده ۱۷۸ قانون مجازات اسلامی

ماده ۱۷۸– شهادت مجنون ادواری در حال افاقه پذیرفته می‌شود، مشروط بر اینکه تحمل شهادت نیز در حال افاقه بوده باشد.

ماده ۱۷۷ قانون مجازات اسلامی

ماده ۱۷۷– شاهد شرعی در زمان ادای شهادت باید شرایط زیر را دارا باشد: الف- بلوغب- عقلپ- ایمانت- عدالتث- طهارت مولدج- ذینفع نبودن در موضوعچ- نداشتن خصومت با طرفین یا یکی از آنهاح- عدم اشتغال به تکدیخ- ولگرد نبودن تبصره ۱– شرایط موضوع این ماده باید توسط قاضی احراز شود.تبصره ۲– در مورد شرط خصومت، […]

ماده ۱۷۶ قانون مجازات اسلامی

ماده ۱۷۶- در صورتی که شاهد واجد شرایط شهادت شرعی نباشد، اظهارات او استماع می‌شود. تشخیص میزان تأثیر و ارزش این اظهارات در علم قاضی در حدود اماره قضایی با دادگاه است.

ماده ۱۷۵ قانون مجازات اسلامی

ماده ۱۷۵– شهادت شرعی آن است که شارع آن را معتبر و دارای حجیت دانسته است، اعم از آنکه مفید علم باشد یا نباشد.

ماده ۱۷۴ قانون مجازات اسلامی

فصل سوم ـ شهادت ماده ۱۷۴– شهادت عبارت از اخبار شخصی غیر از طرفین دعوی به وقوع یا عدم وقوع جرم توسط متهم یا هر امر دیگری نزد مقام قضایی است.