دسته: قانون کار

‌ماده ۶۳ – علاوه بر تعطیلات رسمی کشور روز کارگر (۱۱ اردیبهشت) نیز جزء تعطیلات

رسمی کارگران به حساب می‌آید.

‌ماده ۶۲ – روز جمعه، روز تعطیل هفتگی کارگران با استفاده از مزد می‌باشد.

‌تبصره ۱ – در امور مربوط به خدمات عمومی نظیر آب، برق، اتوبوسرانی و یا در

کارگاه‌هایی که حسب نوع یا ضرورت کار و یا توافق طرفین، به‌طور مستمر روز دیگری

برای تعطیل تعیین شود همان روز در حکم روز تعطیل هفتگی خواهد بود و به هر حال

تعطیل یک روز معین در هفته اجباری‌است.

‌کارگرانی که به هر عنوان به این ترتیب روزهای جمعه کار می‌کنند، در مقابل عدم

استفاده از تعطیل روز جمعه ۴۰% اضافه بر مزد دریافت خواهند کرد.

‌تبصره ۲ – در صورتی که روزهای کار در هفته کمتر از شش روز باشد، مزد روز تعطیل

هفتگی کارگر معادل یک ششم مجموع مزد یا حقوق دریافتی‌وی در روزهای کار در هفته

خواهد بود.

‌تبصره ۳ – کارگاه‌هایی که با انجام ۵ روز کار در هفته و ۴۴ ساعت کار قانونی

کارگرانشان از دو روز تعطیل استفاده می‌کنند، مزد هر یک از دو روز‌تعطیل هفتگی

برابر با مزد روزانه کارگران خواهد بود.

‌ماده ۶۱ – ارجاع کار اضافی به کارگرانی که کار شبانه یا کارهای خطرناک و سخت و

زیان‌آور انجام می‌دهند ممنوع است.

‌مبحث سوم – تعطیلات و مرخصی‌ها

ماده ۶۰ – ارجاع کار اضافی با تشخیص کارفرما به شرط پرداخت اضافه‌کاری (‌موضوع

بند ب ماه ۵۹) و برای مدتی که جهت مقابله با اوضاع و‌احوال ذیل ضرورت دارد مجاز

است و حداکثر اضافه‌کاری موضوع این ماده ۸ ساعت در روز خواهد بود (‌مگر در موارد

استثنایی با توافق طرفین).

‌الف – جلوگیری از حوادث قابل پیش‌بینی و یا ترمیم خسارتی که نتیجه حوادث مذکور

است.

ب – اعاده فعالیت کارگاه، در صورتی که فعالیت مذکور به علت بروز حادثه یا اتفاق

طبیعی از قبیل، سیل، زلزله و یا اوضاع و احوال غیر قابل‌پیش‌بینی دیگر قطع شده

باشد.

‌تبصره ۱ – پس از انجام کار اضافی در موارد فوق، کارفرما مکلف است حداکثر ظرف مدت

۴۸ ساعت، موضوع را به اداره کار و امور اجتماعی‌اطلاع دهد تا ضرورت کار اضافی و

مدت آن تعیین شود.

‌تبصره ۲ – در صورت عدم تأیید ضرورت کار اضافی توسط اداره کار و امور اجتماعی محل،

کارفرما مکلف به پرداخت غرامت و خسارات وارده به‌کارگر خواهد بود.

‌ماده ۵۹ – در شرایط عادی ارجاع کار اضافی به کارگر با شرایط ذیل مجاز است:

‌الف – موافقت کارگر

ب – پرداخت ۴۰% اضافه بر مزد هر ساعت کار عادی.

‌تبصره – ساعات کار اضافی ارجاعی به کارگران نباید از ۴ ساعت در روز تجاوز نماید

(‌مگر در موارد استثنایی با توافق طرفین).

‌ماده ۵۸ – برای هر ساعت کار در شب تنها به کارگران غیر نوبتی ۳۵% اضافه بر مزد

ساعت کار عادی تعلق می‌گیرد.

‌ماده ۵۷ – در کار نوبتی ممکن است ساعات کار از ۸ ساعت در شبانه روز و چهل و چهار

ساعت در هفته تجاوز نماید، لکن جمع ساعات کار در‌چهار هفته متوالی نباید از ۱۷۶

ساعت تجاوز کند.

ماده ۵۶ – کارگری که در طول ماه به طور نوبتی کار می‌کند و نوبتهای کار وی در صبح

و عصر واقع می‌شود ۱۰% و چنانچه نوبتهای در صبح و عصر‌و شب قرار گیرد، ۱۵% و در

صورتی که نوبتها به صبح و شب و یا عصر و شب بیفتد ۲۲.۵% علاوه بر مزد به عنوان

فوق‌العاده نوبت کاری دریافت‌خواهد کرد.

‌ماده ۵۵ – کار نوبتی عبارت است از کاری که در طول ماه گردش دارد، به نحوی که

نوبتها آن در صبح یا عصر یا شب واقع می‌شود.

‌ماده ۵۴ – کار متناوب کاری است که نوعاً در ساعات متوالی انجام نمی‌یابد بلکه در

ساعات معینی از شبانه روز صورت می‌گیرد.

‌تبصره – فواصل تناوب کار در اختیار کارگر است و حضور او در کارگاه الزامی نیست.

در کارهای متناوب، ساعات کار و فواصل تناوب و نیز کار‌اضافی نباید از هنگام شروع

تا خاتمه جمعاً از ۱۵ ساعت در شبانه روز بیشتر باشد.

‌ساعت شروع و خاتمه کار و فواصل تناوب با توافق طرفین و نوع کار و عرف کارگاه

تعیین می‌گردد.