فصل دوم – اختلاف در صلاحیت و ترتیب حل آن
ماده ۲۶ – تشخیص صلاحیت یا عدم صلاحیت هر دادگاه نسبت به دعوایی که به آن رجوع شده است، با همان دادگاه است. مناط صلاحیت تاریخ تقدیم دادخواست است، مگر در موردی که خلاف آن مقرر شده باشد.
اصل بر این است که اگر داور در مورد دعوای متقابل صلاحیت داشته باشد، میتواند به آن رسیدگی کند. اما طبق ماده ۲۶، اگر دعوای طاری (مانند دعوای متقابل یا ثالث) ارتباط کامل با داوری داشته باشد اما داور صالح به رسیدگی به آن نباشد، دادگاه صالح برای رسیدگی، همان دادگاه صالح به اصل دعوا خواهد بود.
خیر. هدف ماده ۲۶ این است که رسیدگی داور به دعوای اصلی متوقف نشود. داوری به روال خود ادامه مییابد و دادگاه به طور موازی به دعوای ثالث رسیدگی میکند تا حکم داور صادر شود.
دعاوی طاری، شامل دعاویای هستند که در جریان رسیدگی به دعوای اصلی مطرح میشوند و با آن مرتبط هستند؛ مانند جلب ثالث (آوردن شخص ثالث به دعوا)، ورود ثالث (ورود شخص ثالث به دعوا) و دعوای متقابل (ادعای خوانده علیه خواهان).
بله. رأی داور در مورد دعوای اصلی معتبر است. عدم رسیدگی یا رد دعوای ثالث در دادگاه، تأثیری بر اعتبار رأی داور در خصوص دعوای اصلی (بین طرفین اصلی داوری) ندارد.
چگونه یک وکیل میتواند با استفاده از ماده ۲۶، دعوای جلب ثالث را در زمان داوری به درستی طرح کند؟
- بررسی صلاحیت داور:
وکیل باید ابتدا بررسی کند که آیا داور/هیئت داوری بر اساس موافقتنامه داوری، صلاحیت رسیدگی به دعوای ثالث را دارد یا خیر.
- تعیین دادگاه صالح اصلی:
در صورت عدم صلاحیت داور، وکیل باید دادگاه صالح به رسیدگی به اصل دعوا (بر اساس قواعد صلاحیت قبل از داوری) را مشخص کند.
- تقدیم دادخواست جلب ثالث:
دادخواست جلب ثالث باید به دادگاه صالح (گام ۲) تقدیم شود و در آن به صراحت ذکر شود که اصل دعوا در جریان داوری است و به استناد ماده ۲۶ آد.م، دادگاه برای رسیدگی به دعوای ثالث صالح است.
