قرارداد حسابرسی

استاندارد شماره ۲۱۰ حسابرسی، چارچوب توافق میان حسابرس و صاحبکار را تعیین می‌کند. هدف این استاندارد، اطمینان از درک مشترک طرفین درباره شرایط کار، مسئولیت‌های مدیریت در تهیه صورت‌های مالی و کنترل‌های داخلی، و همچنین تعیین دامنه گزارشگری مالی است. طبق این استاندارد، حسابرس تنها زمانی کار را می‌پذیرد که پیش‌شرط‌های حسابرسی فراهم باشد. مستندسازی این توافق در قالب “نامه قبولی کار” یا قرارداد، از ابهام در روابط آتی و چالش‌های حقوقی در مراجع مالیاتی جلوگیری می‌کند.