ماده سی و نهم ـ
1 ـ اشخاصی که در استفاده از مصونیتها و مزایا ذیحق میباشند، بمجرد ورود به قلمرو کشور پذیرنده برای تصدی مأموریت خود از این مصونیتها و مزایا بهرهمند میشوند و اگر قبلا در قلمرو آن کشور باشند، استفاده از این مزایا و مصونیتها از تاریخی است که انتصاب آنها به وزارت امور خارجه یا هر وزارتخانه دیگر کشور پذیرنده که مقرر است اعلام گردد.
2 ـ وقتی که مأموریت شخص بهرهمند از مزایا و مصونیتها خاتمه یابد، این مزایا و مصونیتها معمولاً در موقع ترک خاک کشور پذیرنده یا در انقضای موعد مناسبی که برای انجام این منظور به وی اعطا میشود قطع میگردد. لیکن این مزایا و مصونیتها حتی در صورت وجود اختلاف مسلحانه تا این مواعد ادامه خواهد داشت.
معهذا مصونیت نسبت به اعمالی که شخص بهرهمند در اجرای وظایف خود به سمت عضو مأموریت انجام داده باقی است.
3 ـ در صورت فوت یکی از اعضاء مأموریت، اعضاء خانواده او از مزایا و مصونیتها تا انقضای مهلت مناسبی که برای ترک کشور پذیرنده به آنها اعطا میگردد کما فیالسابق بهرهمند خواهند بود.
4 ـ در صورت فوت یک عضو مأموریت که تبعه کشور پذیرنده یا مقیم دائم آن کشور نمیباشد و یا در صورت فوت یکی از بستگان او که اهل خانه او هستند، کشور پذیرنده خروج اموال منقول متوفی را اجازه میدهد، به استثنای اموالی که در کشور پذیرنده تحصیل شده و در موقع فوت ممنوعالصدور باشد. از اموال منقول که وجود آن در کشور پذیرنده صرفاً به سبب حضور متوفی در آنجا به سمت عضو مأموریت یا یکی از بستگان عضو مأموریت بوده، مالیات بر ارث اخذ نمیگردد.
