مبنای قانونی دستور بازداشت اموال
این دستور بر مبنای ماده ۲۱۱ قانون مالیاتهای مستقیم و در ادامه روند اجرایی پس از صدور برگ اجرایی ماده ۲۱۰ صادر میشود. مطابق با این ماده:
- هرگاه مؤدی در مهلت مقرر پس از ابلاغ برگ اجرایی،
نسبت به پرداخت بدهی یا تعیین تکلیف آن اقدام نکند، - سازمان امور مالیاتی میتواند بازداشت اموال منقول و غیرمنقول مؤدی را آغاز کند.
این دستور، مرحله رسمی شروع توقیف داراییها برای وصول مطالبات قطعی مالیاتی است.
کاربرد دستور بازداشت اموال
کاربرد اصلی این فرم:
- اعلام آغاز عملیات بازداشت اموال مؤدی
- مشخص کردن مبلغ بدهی قطعیشده
- تعیین نوع بدهی (سالها / عملکرد)
- ابلاغ رسمی به مسئول هیأت اجرایی برای توقیف اموال
- مستندسازی قانونی جهت ادامه عملیات اجرایی
این سند نشان میدهد مؤدی پس از صدور برگ اجرایی، همچنان اقدامی در پرداخت بدهی انجام نداده و به همین دلیل، اداره امور مالیاتی وارد مرحله توقیف و بازداشت داراییها شده است.
محتوای دستور بازداشت اموال
فرم شامل بخشهای زیر است:
۱. مشخصات پرونده و اطلاعات اداری
- شماره دستور
- تاریخ صدور
- شماره پرونده
- اداره کل و اداره امور مالیاتی مربوط
- معرفی مسئول هیأت اجرایی
۲. مشخصات مؤدی
- نام و نام خانوادگی
- شماره شناسنامه یا شماره ملی / ثبت
- اطلاعات نشانی و تلفن محل سکونت
- اطلاعات نشانی و تلفن محل کار
- کد پستی
۳. اطلاعات بدهی قطعیشده
- مبلغ بدهی به عدد و حروف
- سال یا سالهای عملکرد موردنظر
- شرح ردیفهای بدهی (۱ تا ۷)
- جمع کل بدهی
۴. سوابق ابلاغ قبلی
- اشاره به اینکه برگ اجرایی قبلاً به مؤدی ابلاغ شده
- ذکر شماره و تاریخ برگ اجرایی
- عدم اقدام مؤدی در پرداخت یا ترتیب پرداخت
۵. دستور بازداشت اموال
بر اساس ماده ۲۱۱:
«از اموال مؤدی اعم از منقول و غیرمنقول، معادل مبلغ بدهی قطعی، بازداشت گردد.»
این دستور برای اجرا به هیأت اجرایی ابلاغ میشود.
۶. امضا و مهر
- نام و نام خانوادگی مقام صادرکننده
- مهر و امضای رسمی سازمان امور مالیاتی
- شناسه و شماره فرم (فرم ۴۲ – ۸۳ ت)
چه کسانی مشمول این دستور میشوند؟
این دستور برای:
- مؤدیانی که مالیات آنها قطعی شده
- برگ اجرایی قبلی به آنها ابلاغ شده
- اما هیچگونه پرداخت یا ترتیب پرداخت ارائه نکردهاند
- و فرآیند وصول وارد مرحله بازداشت اموال شده است
صادر میگردد.