بخش دوم – آیین‌ دادرسی

ماده ۳۸ قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری نحوه اطلاع‌رسانی تصمیمات مربوط به دستور موقت را مشخص می‌کند. در صورت صدور یا لغو دستور موقت، مفاد آن به طرفین دعوا ابلاغ می‌شود و در صورت رد درخواست، نتیجه فقط به شاکی اعلام می‌گردد. همچنین این ماده تصریح می‌کند که صرف درخواست صدور دستور موقت تا زمانی که شعبه تصمیم نگرفته است، مانع اجرای تصمیمات اداری موضوع ماده ۱۰ قانون نخواهد بود.

ماده ۳۷ قانون دیوان عدالت اداری بیان می‌کند در صورت صدور دستور موقت، شعبه دیوان باید خارج از نوبت به اصل دعوا رسیدگی کند و مدیر دفتر شعبه نیز موظف است پرونده را فوراً برای اتخاذ تصمیم به شعبه ارائه دهد.

ماده ۳۶ قانون دیوان عدالت اداری تعیین می‌کند که مرجع رسیدگی به درخواست دستور موقت، شعبه‌ای است که به اصل دعوا رسیدگی می‌کند و در دعاوی ابطال مصوبات در هیأت عمومی، ابتدا یکی از شعب درباره دستور موقت تصمیم می‌گیرد.

ماده ۳۵ قانون دیوان عدالت اداری شرایط صدور دستور موقت را احراز ضرورت و فوریت می‌داند و تصریح می‌کند که این دستور در اصل شکایت اثر ندارد و با رد یا زوال دعوای اصلی لغو می‌شود.

ماده ۳۴ قانون دیوان عدالت اداری به شاکی اجازه می‌دهد در صورت احتمال ورود خسارت غیرقابل جبران یا دشوارالجبران ناشی از اجرای تصمیمات یا خودداری از انجام وظیفه، تا پیش از ختم رسیدگی درخواست صدور دستور موقت ارائه کند.

ماده ۳۳ قانون دیوان عدالت اداری مقرر می‌کند که موضوع شکایت و خواسته باید صریح و منجز باشد و در صورت وجود ابهام، شاکی باید ظرف ده روز آن را رفع کند؛ در غیر این صورت شعبه نسبت به قسمت مبهم قرار ابطال دادخواست صادر می‌کند.

ماده ۳۲ قانون دیوان عدالت اداری نحوه رسیدگی به شکایت‌های متعدد در یک دادخواست را مشخص می‌کند و بیان می‌کند اگر منشأ شکایات واحد باشد، رسیدگی در یک دادرسی انجام می‌شود؛ در غیر این صورت شکایات جداگانه بررسی می‌گردد.

ماده ۳۱ قانون دیوان عدالت اداری مقرر می‌کند اگر شکایات متعدد و غیرمرتبط در یک دادخواست مطرح شود و امکان رسیدگی یکجا وجود نداشته باشد، شعبه آن‌ها را تفکیک کرده و نسبت به موارد خارج از صلاحیت، قرار عدم صلاحیت صادر می‌کند.

ماده ۳۰ دیوان عدالت اداری مهلت یک‌ماهه برای ارسال پاسخ از سوی طرف شکایت تعیین می‌کند و عدم پاسخ مانع رسیدگی نیست. در صورت استنکاف بدون عذر موجه، انفصال از خدمت از سه ماه تا یک سال اعمال می‌شود و حکم ظرف ۲۰ روز قابل تجدیدنظر است.

ماده ۲۹ قانون دیوان عدالت اداری بیان می‌کند پس از ارجاع دادخواست به شعبه و تکمیل پرونده، قاضی دستور ابلاغ دادخواست و ضمائم آن به طرف شکایت را صادر می‌کند. در برخی موارد خاص نیز شعبه می‌تواند خارج از نوبت و بدون ابلاغ دادخواست رسیدگی و رأی صادر کند.