ماده ۶۲۲– شکستن آن مقدار از دندان که نمایان است با بقای ریشه، موجب دیه همان دندان است و اگر کسی بعد از شکستن مقدار مزبور ریشه را بکند، خواه مرتکب کسی باشد که مقدار نمایان دندان را شکسته است یا دیگری، ارش تعیین می‌شود.
تبصره ۱– شکستن مقداری از قسمت نمایان دندان به همان نسبت دیه دارد.
تبصره ۲– هرگاه قسمتی از دندان کنده شده در اثر جنایت یا عارضه‌ای قبلاً از بین رفته باشد، به همان نسبت از دیه دندان کاهش می‌یابد.
- ورود
- ثبتنام
