بخش دوم – خط مشی‌های اساسی
۱ – تلاش در جهت تحقق عدالت اجتماعی
از طریق:
۱ – تقسیم بهینه منابع و امکانات عمومی با تعیین ضرایب وضع موجود استان‌ها و مناطق و تلاش در رساندن استان‌ها و مناطقی که در ابتدای برنامه در امور اجتماعی و اقتصادی پایین‌تر از میانگین هستند به حد نصاب متوسط کشور.
۲ – توسعه و بهبود کیفیت شرایط عمومی زندگی مردم شامل بهبود توزیع درآمد و ثروت و کاهش ضریب جینی.
۳ – اصلاح سیستم مالیاتی به‌نحوی که از صاحبان درآمدهای بالا مالیات متناسب و تصاعدی اخذ شود.
۴ – جلوگیری از درآمدهای کاذب و غیر قانونی و بادآورده یا ناشی از امتیازات نابجا.
۵ – تعمیم، گسترش و بهبود نظام تأمین اجتماعی بوسیله تأمین منابع از محل بودجه عمومی به منظور پرداخت مستمری به اقشار نیازمند، زنان و کودکان بی‌سرپرست و معلولین، توسعه بیمه‌های اجتماعی و قرار دادن همه اقشار مردم تحت پوشش بیمه خدمات درمانی تا آخر برنامه دوم و پرداخت سهم سرانه دولت مطابق ضوابط قانون بیمه خدمات درمانی.
۶ – عنایت به مناطق محروم و روستاها با اولویت اشتغال، بهداشت و آموزش، تولید و عمران.
۷ – حمایت از ایثارگران و بسیجیان و رزمندگان و اقشار نیازمند و آسیب‌پذیر.
۸ – تحت پوشش قرار دادن کلیه کودکان و نوجوانان لازم‌التعلیم و تقویت آموزش‌های عمومی.
۹ – تأمین بهداشت عمومی و گسترش بیمه همگانی.
۱۰ – برنامه‌ریزی و ایجاد شرایط لازم برای حفظ حقوق مصرف‌کنندگان و تولیدکنندگان.
۱۱ – جهت دادن کمک‌های انتقالی دولت در بودجه عمومی در قالب سوبسیدها، بخشودگی‌ها، عوارض، مالیات و سایر تسهیلات و امتیازات در راستای حمایت از اقشار آسیب‌پذیر و نیازمند و محرومیت‌زدایی.
۱۲ – اتخاذ تصمیمات سازگار جهت محرومیت‌زدایی و رفع عدم تعادل‌های منطقه‌ای در برنامه‌های آمایش سرزمین.
۱۳ – توسعه امنیت قضایی و تعمیم امنیت اقتصادی.
۱۴ – سعی در جهت‌دهی و هدایت سهم عمده منابع مالی به بخش‌های اجتماعی شامل فرهنگ، آموزش عمومی، بهداشت و درمان، آموزش عالی و تحقیقات و تربیت بدنی.
۲ – رشد فضائل بر اساس اخلاق اسلامی و ارتقاء کمی و کیفی فرهنگ عمومی جامعه
از طریق:
۱ – معرفی و ترویج شخصیت، اخلاق، افکار و آثار حضرت امام خمینی (ره).
۲ – سازماندهی و سیاست‌گذاری هماهنگ در امر فعالیت‌های فرهنگی در زمینه‌های اخلاقی و معنوی جامعه.
۳ – افزایش کمی و کیفی تولید و پخش برنامه‌های صداوسیما به عنوان دانشگاه عمومی کشور.
۴ – گسترش آموزش‌های مستقیم در زمینه‌های اخلاقی و معنوی با توجه به نیازهای گروه‌های مختلف سنی، بویژه نسل جوان و نوجوانان و نیازهای هر منطقه.
۵ – گسترش فرهنگ و ارزش کار و شایستگی‌های فردی و اجتماعی بر مبنای مشارکت عمومی.
۶ – پرورش روحیه مسئولیت‌پذیری، نظم و انضباط، تعاون عمومی و همبستگی اجتماعی.
۷ – تشکل و سازماندهی متناسب در تمامی ارگان‌ها، سازمان‌ها و نهادهای موجود که به نحوی در امور سیاست‌گذاری، تصمیم‌گیری و اجرایی-تبلیغاتی فرهنگی کشور فعالیت دارند.
۸ – گسترش فرهنگ قناعت و صرفه‌جویی، دوری از تجمل‌گرایی و اسراف و تبذیر در بخش‌های عمومی و خصوصی و ارائه الگوهای مناسب زندگی.
۹ – واگذاری فعالیت‌های اجرایی، فرهنگی، هنری، ورزشی به مردم و تقویت مشارکت عمومی با توجه به سیاست‌گذاری، تصمیم‌گیری و نظارت دولت.
۱۰ – پرورش روحیه همبستگی ملی، احترام به قانون و ارزش‌های انقلاب اسلامی، حفظ قداست خانواده و تقویت روحیه مسئولیت‌پذیری و مشارکت در امور سیاسی و اجتماعی.
۱۱ – همگانی کردن ورزش و گسترش فعالیت‌های تربیت بدنی خصوصاً بین جوانان به منظور پرورش جسم و روح و پربار کردن اوقات فراغت عموم مردم.
۱۲ – توجه ویژه در برنامه‌ریزی‌ها و اختصاص امکانات به مسائل تربیت بدنی و پرکردن اوقات فراغت بانوان.
۱۳ – مشارکت بیشتر زنان و بانوان در امور اجتماعی، فرهنگی، آموزشی و اقتصادی با حفظ شئونات خانواده و ارزش‌های متعالی شخصیت اسلامی زن.
۱۴ – بسیج کلیه امکانات و دستگاه‌های ذیربط در جهت ریشه‌کنی اعتیاد، مبارزه با مفاسد اجتماعی و تهاجم فرهنگی.
۱۵ – تلاش برای شناخت ترفندها، ابزارها و شیوه‌های تهاجم فرهنگی دشمن و برنامه‌ریزی برای مقابله جدی با آن.
۱۶ – توجه به سازماندهی و توسعه فعالیت مساجد به عنوان پایگاه‌های رشد فضائل اخلاقی و ارزش‌های معنوی.
۱۷ – تقدم پرورش بر آموزش در امور سیاست‌گذاری، برنامه‌ریزی و اجرا در سطوح مختلف آموزشی و کل جامعه.
۱۸ – استمرار کمک‌های مستقیم دولت به بخش فرهنگ و تقویت و توسعه آن.
۳ – هدایت جوانان و نوجوانان در عرصه‌های ایمان مذهبی، فرهنگ خودی، خلاقیت، علم، هنر و فن، تربیت بدنی و مناسبات انسانی، خانوادگی و اجتماعی و مشارکت در صحنه‌های فرهنگی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی
از طریق :
۱ – تقویت تفکر و گرایش‌های اسلامی، ایمان مذهبی و ترغیب به عمل صالح و تشویق به انجام فرائض دینی و تعظیم شعائر مذهبی.
۲ – ترویج رفتار مناسب فردی، خانوادگی و اجتماعی و مبارزه با رواج الگوهای ناهنجار رفتاری ناشی از تراوش فرهنگی بیگانه.
۳ – معرفی ابعاد گوناگون سیره اهل بیت (علیهم‌السلام) به عنوان الگوهای متعالی رفتار فردی و اجتماعی.
۴ – ارتقاء بینش اعتقادی و سیاسی در زمینه امامت و رهبری جامعه اسلامی.
۵ – اهتمام به امر پرورش روح خلاقیت و نوآوری در زمینه‌های علمی، فرهنگی و هنری.
۶ – برنامه‌ریزی برای کشف و پرورش استعدادهای درخشان و برجسته و هدایت آنها در زمینه‌های مورد نیاز کشور و جلوگیری از فرار مغزها.
۷ – آگاه ساختن جوانان نسبت به مواریث غنی فرهنگی، اسلامی و ملی و مبارزه با روحیه حقارت و از خود بیگانگی در برابر فرهنگ غرب.
۸ – آشنا ساختن جوانان با علوم و فنون جدید توأم با تعهد نسبت به ارزش‌های اسلامی.
۹ – تقویت حس خوداتکایی و اعتماد به نفس و اغتنام فرصت‌های شغلی.
۱۰ – تقویت بنیه علمی و تفکر نقادانه و تشویق به مطالعه و کتابخوانی.
۱۱ – شناساندن دشمنان داخلی و خارجی و تقویت روح مقاومت در برابر تهاجم فرهنگی، مفاسد اجتماعی و بزهکاری.
۱۲ – برنامه‌ریزی برای استفاده مطلوب از اوقات فراغت.
۱۳ – توجه لازم به سلامت جسم و نشاط روح و حفظ شادابی و طراوت جوانی از طریق توسعه ورزش همگانی.
۱۴ – ترغیب نسبت به ازدواج و تشکیل خانواده با تسهیل شرایط، تعدیل توقعات، کاهش تشریفات و آگاهی نسبت به روش‌ها و معیارهای شرعی در انتخاب همسر و حقوق خانواده.
۱۵ – ایجاد زمینه‌های لازم جهت مشارکت فعال جوانان در امور سیاسی، اجتماعی و اقتصادی و تقویت روحیه تعاون و مسئولیت‌پذیری.
۴ – افزایش بهره‌وری
از طریق:
۱ – گسترش فرهنگ کار و تولید و تقویت وجدان‌کاری به منظور افزایش بهره‌وری از نیروی انسانی.
۲ – استفاده هر چه بهتر از منابع، امکانات و نیروی انسانی و تخصیص بهینه آن با توجه به ضرایب و اولویت‌های منظور شده در برنامه و توجیهات لازم.
۳ – نظارت و ارزیابی مستمر و پی‌گیر در جهت حسن اجرای برنامه‌ها و بررسی نتایج.
۴ – تنظیم زمان‌بندی لازم برای طرح‌ها و پروژه‌ها و تأکید بر کاهش قیمت تمام شده تولیدات و کالاهای داخلی و خدمات عمومی کشور.
۵ – افزایش کارآئی دستگاه‌های اجرائی و کاهش هزینه‌های عمومی و ناکارآمدی دستگاه‌های اداری و اجرائی کشور.
۶ – جلوگیری از ریخت و پاش، اسراف و تبذیر در بودجه‌های عمومی و دستگاه‌ها، شرکت‌ها و مؤسسات دولتی، بانک‌ها و نهادهای انقلاب اسلامی.
۷ – تأکید بر تربیت و انتخاب مدیران شایسته و کارآمد و نظارت بر عملکرد آنها و اعمال سیاست‌های تنبیهی و تشویقی به منظور افزایش کارآئی.
۸ – اصلاح سیستم حقوق و دستمزد بر مبنای طرح کارانه و بهره‌وری متناسب با شرایط اقتصادی کشور.
۹ – اصلاح سیستم جمع‌آوری و پردازش آمار و اطلاع‌رسانی به صورت متمرکز.
۱۰ – تشویق و ترغیب مصرف جامعه به سمت استفاده بهینه از منابع از طریق مراکز مختلف آموزشی، فرهنگی، تبلیغی و اقتصادی.
۱۱ – تکیه بر استفاده بهینه از انرژی و جلوگیری از اتلاف آن.
۱۲ – ایجاد و تقویت سیستم‌های کنترل کیفیت.
۱۳ – تأکید بر بکارگیری تکنولوژی مناسب با توجه به شرایط اشتغال نیروی انسانی، سرمایه و مواد اولیه.
۱۴ – گسترده‌تر کردن دامنه انتخاب مدیران و توجه به توانمندی‌های فردی آنها با رعایت اصول اعتقادی.
۵ – تربیت نیروی انسانی مورد نیاز
از طریق:
۱ – گسترش آموزش‌های فرهنگی، اعتقادی، علمی، فنی، تخصصی مورد نیاز کشور به ویژه در سطوح کارشناسی ارشد و دکترا.
۲ – ارتقای کیفی نظام آموزشی کشور.
۳ – استفاده هر چه بیشتر از ظرفیت‌های مراکز علمی و تحقیقاتی کشور.
۴ – توجه لازم به علوم و فنون و تکنولوژی مورد نیاز.
۵ – تأکید بر مشارکت و همکاری هر چه بیشتر مردم در امور آموزشی و فنی و تبیین نقش آموزش و تربیت نیروی انسانی در روند رشد و توسعه جامعه.
۶ – برقراری رابطه هر چه بیشتر بین مراکز علمی، تحقیقاتی کشور و مراکز تولیدی و صنعتی.
۷ – بهادادن به آموزش‌های فنی، حرفه‌ای و تربیت نیروی انسانی ماهر و نیمه ماهر و تکمیل حلقه‌های مفقوده مورد نیاز بخش‌های گوناگون در زمینه نیروی انسانی.
۸ – تأکید بر استفاده از امکانات عمومی و رسانه‌های گروهی جهت تقویت برنامه‌های آموزشی و پرورشی، اجرای شیوه‌های صحیح آموزشی، هماهنگی در برنامه‌های آموزشی و پرورشی در راستای اهداف برنامه.
۹ – ایجاد نظام ارزشیابی و بازنگری و اصلاح تکمیل برنامه‌های آموزشی و استفاده از وسائل کمک آموزشی، صدا و سیما و تکنولوژی‌های مناسب جهت تأمین نیازهای داخلی و برقراری ارتباط بین بخش‌های آموزشی و نیازها و صنایع داخلی.
۱۰ – بهبود شاخص‌های کمی و کیفی و افزایش درصد سهم اعتبارات بخش‌های آموزش و پرورش، فنی و حرفه‌ای و آموزش عالی.
۱۱ – حمایت از کادر آموزشی کشور در راستای افزایش کارآئی و جذب متخصصین ایرانی خارج از کشور.
۱۲ – تقویت جنبه‌های فرهنگی دانش‌آموزان و دانشجویان و تعمیق معرفت دینی و ارزش‌های اسلامی.
۱۳ – بازنگری در سیستم آموزشی کشور و بکارگیری اعتبارات در جهت افزایش بازدهی علمی و ارتقاء کیفیت آموزش و پرورش.
۱۴ – تأکید بر فراهم نمودن زمینه‌های لازم و کافی برای رشد و تربیت نیروی انسانی مناطق محروم و روستایی کشور.
۱۵ – تقویت و گسترش آموزش‌های علمی – اعتقادی دانشجویان و طلاب مسلمان خارجی در داخل کشور.
۱۶ – ایجاد زمینه‌های لازم برای ارتقاء سطح علمی و فرهنگی و ادامه تحصیل معلمان کشور.
۱۷ – ایجاد زمینه شناسائی و رشد نیروهای جدید و جوان کشور در یک فرآیند تربیت، ارزشیابی و ارتقاء آنها.
۱۸ – تأمین زمینه ایجاد کادر وسیع مدیران.
۶ – رشد و توسعه پایدار اقتصادی با محوریت بخش کشاورزی
از طریق:
۱ – تأکید هر چه بیشتر بر نقاط قوت درونی اقتصاد کشور و ایجاد مکانیزم‌های مناسب جهت تقویت بنیه‌های داخلی آن به جای اتکاء به رشد القائی حاصل از درآمد نفت.
۲ – ایجاد شرایط مناسب جهت افزایش پس‌انداز ملی و سرمایه‌گذاری آن در بخش‌های مورد نیاز کشور.
۳ – تأکید بر تکمیل طرح‌های نیمه‌تمام تولیدی، صنعتی و هدایت منابع عمومی به سمت طرح‌های زود بازده و کوچک منطقه‌ای.
۴ – تلاش در جهت برنامه‌ریزی و ایجاد تعادل و توازن منطقه‌ای با توجه به مزیت‌های نسبی هر منطقه و تجهیز کانون‌های توسعه‌ای از طریق گسترش ظرفیت‌های زیربنائی و تولیدی با توجه به قابلیت‌ها و شرایط هر منطقه.
۵ – کاهش تصدی و انحصارات دولتی، سازمان‌ها و مؤسسات وابسته به دولت و نهادهای انقلاب اسلامی.
۶ – افزایش استفاده و بهره‌وری از منابع عمومی کشور در سطح آحاد ملت.
۷ – بهره‌برداری بهینه از ظرفیت‌های موجود در کلیه زمینه‌ها.
۸ – عنایت ویژه به صنایع تبدیلی و وابسته به بخش کشاورزی.
۹ – تأکید بر تکمیل خطوط و زنجیره‌های تولیدی، صنعتی.
۱۰ – تنظیم حرکت و برنامه بخش‌های مختلف اقتصادی اعم از آب، صنعت، انرژی، حمل و نقل، بازرگانی و بانک‌ها در جهت تقویت بخش کشاورزی.
۱۱ – اولویت در تأمین اعتبارات عمرانی فصول آب و کشاورزی و منابع طبیعی و افزایش سهم تسهیلات بانکی ارزان و سهل‌الوصول و ایجاد و تقویت مؤسسات مالی و اعتباری غیر دولتی در بخش کشاورزی، عنایت ویژه به صنایع تبدیلی و بسته‌بندی محصولات کشاورزی و تمرکز تدریجی فعالیت‌های دولت در بخش کشاورزی در تحقیقات و ترویج و آموزش، و واگذاری امور تولیدی و توزیعی و حتی‌الامکان سایر امور به مردم و تأکید بر افزایش تولید در واحد سطح و بالا بردن راندمان آبیاری.
۱۲ – تأمین به موقع و کافی نهاده‌ها و ماشین‌آلات کشاورزی و اعلام به موقع قیمت‌های تضمینی با مکانیزم مناسب قیمت‌گذاری، تعیین تعرفه‌های گمرکی در راستای حمایت از تولید داخلی و کاهش نقش واسطه‌ها در عرضه محصولات، استمرار سوبسید و معافیت‌های مالیاتی، اولویت به سرمایه‌گذاری در بخش کشاورزی نسبت به سایر بخش‌ها، اجرای بیمه تولیدات کشاورزی و تأمین اجتماعی تولیدکنندگان کشاورزی و روستائیان.
۱۳ – حفاظت، احیاء و بهره‌برداری از جنگل‌ها و مراتع و منابع دریائی و آبزیان داخلی کشور با مشارکت مردمی و ایجاد مدیریت‌های مناسب، توجه به عمران و توسعه و بهسازی روستاها، تأمین نیروی انسانی متخصص مورد نیاز و فراهم نمودن امکانات و تسهیلات مناسب صادراتی تولیدات کشاورزی و تشکیل شورای عالی کشاورزی به منظور ارائه پیشنهادهای لازم جهت هماهنگی و نظارت بر تحقق اهداف بخش کشاورزی.
۱۴ – تلاش جهت حفظ، احیاء، توسعه و بهره‌برداری صحیح از منابع تجدید شونده و آبزیان.
۱۵ – تنظیم بازارهای گوناگون سرمایه، کار، کالا، تجارت و خدمات، پولی و مالی و بورس.
۱۶ – تعیین استراتژی و اولویت‌بندی فعالیت‌های اقتصادی و تجاری در راستای الگوی تعیین شده.
۱۷ – ایجاد هماهنگی و سازگاری بین بخش‌های مختلف سیاست‌گذاری، تصمیم‌گیری و اجرائی مالی و پولی در راستای اهداف، اولویت‌ها و استراتژی تعیین شده.
۱۸ – تأکید بر ساخت و تولید داخلی در کلیه زمینه‌ها و مشروط بودن هر نوع قرارداد با خارج به عدم امکان ساخت در داخل و به صورت مشارکت.
۷ – اصلاح ساختار نظارتی، اجرائی و قضائی کشور در جهت تحقق اهداف برنامه
از طریق:
۱ – ایجاد نظم و انضباط اداری و حذف دستگاه‌های موازی و اعمال نظارت دقیق بر عملکرد سازمان‌ها و شرکت‌های دولتی، بانک‌ها و شهرداری‌ها.
۲ – تمرکززدائی و حذف بوروکراسی اداری و استفاده از روش‌های ساده برای انجام امور مربوط و واگذاری هر چه بیشتر کار به استان‌ها.
۳ – بهبود ترکیب نیروی انسانی از طریق افزایش نسبت نیروهای متخصص نسبت به نیروهای خدماتی و پشتیبانی.
۴ – مبارزه با فساد اداری و اجرای صحیح نظام تشویق و تنبیه.
۵ – اصلاح تشکیلات اداری و سازمان با جهت‌گیری بر اساس واگذاری کارهای مربوط به بخش‌های خصوصی و تعاونی و تقویت مراکز استانی.
۶ – بهینه‌سازی نظام تصمیم‌گیری و سیاست‌گذاری با هدف کارآئی لازم و عدم تداخل در وظایف و فعالیت‌های موازی.
۷ – تدوین حدود وظایف دولت در اعمال حاکمیت و تصدی با جهت‌گیری تقویت واحدهای مسئول اعمال حاکمیت و کاهش وظایف تصدی تا حد ضرورت.
۸ – بازنگری و اصلاح قوانین و مقررات جهت تسهیل و تسریع هر چه بهتر امور.
۹ – برنامه‌ریزی و اصلاح نظام تهیه و اجرای طرح‌های عمرانی به منظور تسهیل و زمان‌بندی و بهره‌برداری مطلوب.
۱۰ – تغییر نظام برنامه‌ریزی متمرکز به سوی برنامه‌ریزی غیرمتمرکز در امور سیاست‌گذاری، تصمیم‌گیری، اولویت‌بندی، اجرا و نظارت.
۱۱ – تأکید بر اشتغال افرادی که در رابطه با اصلاح ساختار اداری شغل خود را از دست می‌دهند.
۱۲ – انسجام و هماهنگی بین واحدهای اداری و سازماندهی کارآ.
۸ – تقویت مشارکت عامه مردم و اتخاذ تدابیر لازم برای نظارت شایسته و پیوسته بر اجرای برنامه
از طریق:
۱ – تشویق و حمایت از ایجاد تشکل‌های تخصصی در زمینه‌های مختلف.
۲ – توسعه نقش مردم در امور فرهنگی از طریق اصلاح قوانین و مقررات و روش‌ها و حمایت‌های مالی و اعتباری از فعالیت‌های فرهنگی.
۳ – گسترش فرهنگ امر به معروف و نهی از منکر.
۴ – ایجاد شوراهای اسلامی استان، شهرستان، شهر، دهستان و روستا و نظارت این شوراها بر کلیه امور عمرانی، فرهنگی، اجرائی و اقتصادی محدوده این شوراها.
۵ – واگذاری بخشی از فعالیت‌های اقتصادی، اجرائی و عمرانی دولت به مردم که به اعمال حاکمیت دولت لطمه می‌زند.
۶ – بکارگیری نیروهای لایق، امین و متعهد جهت نظارت مستمر بر اجرای برنامه و جلوگیری از اعمال سلیقه‌های فردی و بخشی.
۹ – تلاش در جهت کاهش وابستگی اقتصاد کشور به درآمدهای نفتی و توسعه صادرات غیرنفتی
از طریق:
۱ – استفاده حداکثر از ظرفیت‌های موجود مالیاتی کشور.
۲ – تعیین حدود و میزان فعالیت‌های بخش‌های دولتی، تعاونی و خصوصی در صادرات.
۳ – اصلاح قانون صادرات و واردات و اتخاذ سیاست‌های ارزی و تعرفه‌ای مناسب برای ثبات سیاست‌ها و تشویق صادرات.
۴ – حمایت از سرمایه‌گذاری در جهت افزایش ارزش افزوده صنایع تبدیلی کشاورزی، معدنی و صنعتی و حمایت از صادرکنندگان با فراهم نمودن تسهیلات، خدمات و اطلاعات مورد نیاز.
۵ – تقویت بانک توسعه صادرات در جهت کمک به صادرکنندگان.
۶ – اتخاذ سیاست‌های اعتباری و مالیاتی مناسب جهت صادرات.
۷ – نظارت و ارزیابی مستمر بر امور صادرات غیرنفتی.
۸ – اختصاص سهمی از تولیدات به صادرات.
۹ – استفاده از مواد اولیه مرغوب در کالاهای صادراتی.
۱۰ – استفاده از بسته‌بندی‌های مطلوب برای صادرات.
۱۱ – انطباق استانداردها با سلیقه کشورهای واردکننده.
۱۲ – مبارزه با صادرات قاچاق از طریق کنترل مبادی ورودی و خروجی و مرزها.
۱۳ – توسعه مبادلات تهاتری غیرنفتی.
۱۴ – تشکیل و تقویت اتحادیه‌ها و تعاونی‌های صادراتی.
۱۵ – استفاده مؤثر از مناطق آزاد تجاری برای توسعه صادرات و صادرات مجدد.
۱۶ – منسجم نمودن تشکیلات موجود در امور صادرات.
۱۷ – استفاده بیشتر از ظرفیت‌های تولیدی (کشاورزی و صنعتی) برای صادرات.
۱۸ – فعال کردن دفاتر نمایندگی‌های خارج از کشور و سفارتخانه‌ها برای صادرات.
۱۹ – استفاده از وسایل ارتباط جمعی کشورهای خارجی برای بازاریابی و تبلیغات.
۲۰ – بازبینی شرح وظایف سازمان‌های مرتبط با صادرات و حذف اقدامات موازی و کاهش بوروکراسی دست‌وپاگیر.
۲۱ – فعال کردن اشخاص حقیقی و حقوقی در امر تجارت خارجی تحت نظارت دولت در محدوده قانون صادرات و واردات و جلوگیری از ایجاد انحصار در واردات.
۲۲ – ایجاد تسهیلات لازم برای صدور ضمانت‌های ارزی جهت شرکت‌های داخلی که در مناقصه‌های بین‌المللی برنده می‌گردند.
۲۳ – ایجاد تسهیلات لازم جهت خروج موقت ماشین‌آلات، تجهیزات و لوازم مورد نیاز برای انجام پروژه‌های عمرانی توسط پیمانکاران داخلی در کشورهای دیگر.
۲۴ – برقراری مشوق‌های صادراتی در صورت لزوم.
۲۵ – عودت حقوق و عوارض گمرکی کالاهای صادراتی.
۲۶ – تقویت صندوق ضمانت صادرات و ایجاد سیستم بیمه صادراتی.
۲۷ – کمک به بازاریابی کالاهای تولید داخلی از طریق برگزاری نمایشگاه‌ها، بازار، بورس کالاهای صادراتی.
۲۸ – اعمال پشتیبانی‌های سیاسی و دیپلماتیک.
۲۹ – تدوین مقررات به‌منظور صدور کالاهای صادراتی توسط صادرکنندگان با برچسب و عنوان خود یا برچسب و علائم درخواستی خریدار و جلوگیری از خدشه‌دار شدن اعتبار کالاهای صادراتی.
۳۰ – بازنگری در تشکیلات بازرگانی کشور و تشکیل شورای عالی صادرات به‌منظور ارائه پیشنهادهای لازم در جهت هماهنگی و توسعه صادرات و تمرکز امور بازرگانی در نمایندگی‌های سیاسی خارجی کشور.
۳۱ – شناسایی بازارهای جدید (کالایی – مکانی) برای توسعه صادرات کنونی و تبدیل پتانسیل‌های بالقوه به عملکرد بالفعل در این بازارها.
۳۲ – جلوگیری از تبلیغات گمراه‌کننده در مورد کالاهای وارداتی.
۳۳ – الزام واردکنندگان به ارائه خدمات پس از فروش در مورد کالاهای بادوام.
۳۴ – الزام واردکنندگان کالا به آموزش و انتقال تکنولوژی.
۱۰ – حفظ محیط زیست و استفاده بهینه از منابع طبیعی کشور
از طریق:
۱ – تأکید بر حفظ، احیاء، توسعه و بهره‌برداری اصولی از منابع طبیعی.
۲ – توسعه عملیات تفصیلی اکتشاف، تجهیز و آماده‌سازی معادن مورد نیاز صنایع کشور.
۳ – بهره‌برداری هر چه بیشتر از معادن جهت تأمین مواد اولیه کارخانجات تولیدی کشور و جایگزینی مواد خام و نیمه‌ساخته داخلی به جای مواد وارداتی.
۴ – برداشتن کلیه موانع و ایجاد همه‌گونه تسهیلات برای مشارکت معدن‌کاران غیردولتی در انجام فعالیت‌های اکتشافی و تولیدی.
۵ – تأکید بر اجرای طرح‌های افزایش نرخ بهره‌برداری از آب‌های تأمین‌نشده با تکمیل شبکه‌های آبیاری و زهکشی و انجام عملیات تجهیز و نوسازی اراضی و اجرای پوشش انهار.
۶ – تدوین ضوابط، استانداردها، معیارها و شاخص‌های زیست‌محیطی و اصلاح چارچوب حقوقی و قانونی موجود در کلیه زمینه‌ها با بهره‌گیری از یافته‌های علمی روز و هماهنگ با شرایط و امکانات کشور.
۷ – استفاده بهینه از انرژی از طریق تغییر الگوی مصرف، افزایش بهره‌وری انرژی مصرفی و استفاده از انرژی‌های پاک و جانشین.
۸ – حفظ و احیاء منابع طبیعی تجدیدشونده، حفظ گونه‌های گیاهی کمیاب، جلوگیری از بیابان‌زایی و کوشش در جهت کویرزدایی، جلوگیری از فرسایش و آلودگی خاک، آلودگی هوا، آلودگی آب‌های سطحی و زیرزمینی و محیط زیست دریایی، جلوگیری از تخریب و انهدام زیستگاه‌های حیات‌وحش کشور و استفاده مناسب از منابع کانی با رعایت ضوابط زیست‌محیطی.
۹ – استفاده بهینه از سموم و کود در بخش کشاورزی و بهره‌گیری از روش‌های بیولوژیکی برای کنترل آفات به منظور کاهش مصرف سموم.
۱۱ – تقویت بنیه دفاعی کشور در حد نیاز و در چارچوب سیاست‌ها و تدابیر فرماندهی معظم کل قوا
از طریق:
۱ – حفظ و ارتقاء توان رزمی نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران با تأمین امکانات و تجهیزات مناسب، سازماندهی، آموزش، مانور و انجام بهینه مأموریت‌های محوله و بهره‌برداری بهینه از کلیه امکانات موجود و توجه خاص به امر تعمیر و نگهداری.
۲ – تقویت و توسعه ارتباط منسجم و زنجیره‌ای بین صنایع کشور و صنایع نظامی به‌منظور تأمین حداقل نیازهای دفاعی.
۳ – بهسازی نیروی انسانی و تقویت ایمان و انضباط کاری و ساختار سازمانی برای افزایش بهره‌وری و ارتقاء کیفی نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران.
۴ – تأمین نیازهای مادی و حقوق اجتماعی پرسنل نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران.
۵ – ایجاد و تقویت زمینه‌های لازم جهت اجرای طرح بسیج مستضعفین از نظر جذب، حفظ انسجام، آموزش و سازماندهی.
۶ – گسترش فرهنگ ایمان، معنویت و مقاومت در کلیه نیروهای مسلح و آحاد ملت.
۷ – تأکید و تقویت آموزش‌های لازم جهت آمادگی‌های دفاعی در سطوح گوناگون تخصصی و عمومی.
۸ – دو منظوره کردن صنایع نظامی و بهره‌برداری بهینه از ظرفیت‌های موجود در این بخش با توجه به:
الف – اولویت تأمین نیازهای بنیه دفاعی بر اساس برنامه‌های مصوب.
ب – تولیدات غیرنظامی حتی‌الامکان در جهت کمک غیرمستقیم به تقویت بنیه دفاعی کشور.
ج – امکان بازگشت به حالت اولیه در حداقل زمان.
د – نگهداری سطح و افزایش کیفیت تکنولوژی و حفظ نیروی انسانی متخصص در قالب سازمان مربوطه.
۹ – تأکید بر تقویت صنایع نظامی و تکمیل و نوسازی صنایع موجود به‌ویژه در زمینه صنایع الکترونیک و هوایی.
۱۰ – تأکید بر سازماندهی مناسب نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران و تربیت کادرها و نیروی انسانی مورد نیاز.
۱۱ – استفاده از نیروها و امکانات و حضور فعال در بازسازی و سازندگی کشور در زمان صلح به‌گونه‌ای که به آمادگی رزمی آنها لطمه‌ای نزند و تلاش در جهت نیل به خودکفایی و حمایت از مبتکرین و مخترعین مربوط.
۱۲ – تأکید بر تأمین نیازهای دفاعی از امکانات و صنایع نظامی و استفاده از پتانسیل‌های موجود کشور و مشروط بودن خرید اقلام دفاعی به عدم امکان تولید و ساخت در داخل کشور با توجه به کیفیت آنها.
۱۳ – تأکید بر صادرات و بازاریابی در بخش صنایع دفاعی و نیز مشارکت با کشورهای دوست جهت اجرای طرح‌ها و پروژه‌های مورد لزوم با توجه به آمایش سرزمین و شرایط منطقه‌ای.
۱۲ – رعایت عزت، حکمت و مصلحت کشور در سیاست خارجی
از طریق:
۱ – تقویت روابط حسنه با همسایگان، دور نمودن تشنج از مرزها، گسترش همکاری‌های منطقه‌ای و قاره‌ای.
۲ – توسعه و تقویت روابط فرهنگی، سیاسی، اقتصادی و تجاری با کشورهای اسلامی دوست و اکو.
۳ – ایجاد توازن بین روابط سیاسی و اقتصادی با دیگر کشورها.
۴ – تمرکز فعالیت‌های مختلف در خارج از کشور در چارچوب نمایندگی‌های سیاسی و جلوگیری از پراکنده‌کاری.
۵ – بها دادن به نیروهای کیفی در روابط خارجی و تأکید بر تربیت و انتخاب نیروهای کارآمد در نمایندگی‌های خارج از کشور.
۶ – حمایت جدی از فعالیت‌های بخش خصوصی جهت گسترش صادرات غیرنفتی و ایجاد زمینه‌های لازم برای رابطه و حضور در کشورهای دیگر.
۷ – تلاش در جهت ایجاد توازن تجاری با کشورهای دیگر.
۸ – تأمین امنیت ملی در برابر تهدیدات خارجی.
۹ – حفظ و صیانت از مرزها و دفاع از تمامیت ارضی و پاسداری از انقلاب اسلامی.
۱۰ – تدوین استراتژی درازمدت سیاست خارجی بر مبنای اصول قانون اساسی.
۱۱ – حمایت جدی از فعالیت‌های اقتصادی، فنی و خدماتی بخش دولتی و خصوصی به‌خصوص مساعدت در ایجاد ارتباط با کشورهای خارج.
۱۲ – ادامه مبارزه با رژیم‌های استکباری بویژه آمریکا و حمایت از مبارزاتی که در جهت آزادی قدس و محو رژیم اشغالگر قدس انجام می‌گیرد، در چهارچوب رهنمودهای مقام ولایت.
۱۳ – تلاش در جهت حاکمیت کامل قانون و حفظ امنیت همه‌جانبه آحاد مردم و ترویج فرهنگ احترام به قانون، نظم اجتماعی و وجدان کاری
از طریق:
۱ – نظارت به موقع و مستمر بر اجرای قوانین در کلیه سطوح و برخورد قاطع با متخلفین.
۲ – ایجاد نظام منسجم و فعال در معاضدت قضایی نظیر فعال ساختن دوایر ارشاد، تقویت آموزش‌های قضایی، کانون وکلاء و کارشناسان رسمی و پزشکی قانونی به منظور احقاق حقوق مردم.
۳ – کوتاه کردن مسیر و زمان رسیدگی به دعاوی از طریق اصلاح قوانین موجود و استفاده از ابزار و تکنولوژی جدید.
۴ – فراهم آوردن امکانات اجرائی جهت انجام وظایف بازرسی کل کشور و دیوان عدالت اداری.
۵ – گسترش روح انتقادپذیری، سازندگی و خیرخواهی، تعاون و تفاهم و همبستگی در پیشرفت کلیه امور.
۶ – بهبود روش‌های فنی مقابله با مجرمین و کشف جرائم.
۷ – ایجاد زمینه‌های لازم جهت فعالیت‌های سالم و سازنده فرهنگی، علمی، اجتماعی و همکاری همه‌جانبه ملی.
۸ – نظارت مستمر و پی‌گیر در جهت حسن اجرای برنامه‌ها و تقویت حسن نظارت عمومی در کلیه امور کشور.
۹ – گسترش، تقویت و آموزش فرهنگ نظم و انضباط، قانون‌گرایی، رعایت اخلاق، حقوق و ارزش‌های اجتماعی در کلیه آحاد جامعه و نهادها و ارگان‌های کشور.
۱۰ – گسترش قداست قانون و قانون‌گرایی.
۱۱ – احتراز جدی از بی‌نظمی، قانون‌شکنی و هرگونه تعدی و تجاوز به حقوق اشخاص، ملت و نظام.
۱۲ – همکاری همه‌جانبه دولت و ملت در گسترش روح تفاهم اجتماعی، وحدت و انسجام ملی، قانون‌گرایی، تبادل نظر، خیرخواهی و دلسوزی متقابل دولت و ملت.
۱۴ – نظام‌دهی و بکارگیری تحقیقات و انتقال تکنولوژی به‌عنوان ابزاری برای حل مشکلات و توسعه کشور
از طریق:
۱ – افزایش درصد اعتبارات تحقیقاتی از تولید ناخالص ملی و بهبود شاخص‌های تحقیقاتی کشور.
۲ – ایجاد نظام تحقیقاتی جهت افزایش، ساماندهی و هماهنگی فعالیت‌های تحقیقاتی و ارزشیابی آنها.
۳ – تعیین اولویت‌های تحقیقاتی کشور و جهت دادن اعتبارات تحقیقاتی به سمت اولویت‌ها.
۴ – برقراری رابطه منسجم بین مراکز علمی و تحقیقاتی با مراکز اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی.
۵ – حمایت مؤثر از تحقیقات در بخش‌های غیر دولتی.
۶ – ارزیابی وضع موجود و طراحی الگو و تدوین استراتژی توسعه علوم و تکنولوژی متناسب با اهداف برنامه و شرایط عمومی جامعه.
۷ – گسترش و ایجاد امکانات برای علوم و تکنولوژی که با مزیت‌های نسبی اقتصاد کشور مرتبط است.
۸ – توسعه نرم‌افزاری تکنولوژی به منظور استفاده از تجهیزات و امکانات (سخت‌افزاری) موجود.
۹ – همراه نمودن انتقال تکنولوژی با خرید خدمات و تجهیزات از خارج از کشور.
۱۰ – بکارگیری هر چه بیشتر دانشگاه‌ها در امر انتقال تکنولوژی.
۱۱ – تقویت ارتباط مراکز تحقیقاتی کشور با مراکز بین‌المللی.
۱۲ – تقویت ارتباط بین تحقیقات، کاربرد و آموزش.
۱۵ – ایجاد تعادل در بخش‌های اقتصادی (دولتی، خصوصی و تعاونی)
از طریق:
فرهنگی و تأکید بر جذب سرمایه‌گذاری بخش خصوصی و تعاونی.
۲ – تلاش برای ایجاد ثبات در قوانین مربوط به فعالیت‌های بخش خصوصی و تعاونی.
۳ – واگذاری بخش‌هایی از فعالیت‌های دولت که با حاکمیت دولت منافاتی ندارد به بخش‌های خصوصی و تعاونی با رعایت اصل ۴۴ قانون اساسی.
۴ – واگذاری شرکت‌های دولتی به بخش‌های خصوصی و تعاونی با اولویت ایثارگران و به حداقل رساندن واگذاری این شرکت‌ها به نهادها و مؤسسات عمومی غیر دولتی و بانک‌ها.
۵ – تلاش در جهت افزایش سهم بخش‌های خصوصی و تعاونی از تولید ناخالص داخلی.
۱۶ – تقویت و ترجیح ارزش‌های انقلاب اسلامی در عرضه منابع مالی و امکانات دولتی
از طریق:
۱ – اولویت دادن به ایثارگران و خانواده شهداء، آزادگان، بسیجیان در استفاده از تسهیلات بانکی، ثروت‌های ملی و منابع طبیعی.
۲ – حمایت مادی، معنوی و قضائی از نیروهای بسیجی و ایثارگر در کلیه صحنه‌های انقلاب و جمهوری اسلامی ایران.
۳ – توجه لازم به نیروهای متعهد و فداکار در زمینه‌های آموزشی، فنی، اشتغال و تأمین ابزار کار، زمین، مسکن و امکانات لازم برای تشکیل خانواده.
۴ – فراهم نمودن امکان حضور بیشتر ایثارگران در عرصه‌های سیاسی، قضائی و اجرائی کشور.
۵ – بها دادن به نیروهای متعهد، کاردان و لایق، متخصص و امین در انتخابات و مسئولیت‌ها و بکارگیری آنها.
۶ – تأمین نیازمندی‌های خانواده‌های شهداء و ایثارگران با تأکید بر بهبود سطح زندگی و تأمین اشتغال مناسب.
۷ – اولویت دادن به ایثارگران و بسیجیان در استفاده از خدمات درمانی، بیمه‌های اجتماعی و مراقبت‌های پزشکی.
