ماده ۴۶۴– در موارد ثبوت اصل جنایت با شهادت، علم قاضی یا قسامه، اگر مرتکب مدعی خطایی بودن آن گردد و عاقله خطاء بودن جنایت را انکار نماید، قول عاقله با سوگند پذیرفته می‌شود و دیه بر عهده مرتکب است…

ماده ۴۶۳- در جنایت خطای محض، در صورتی که جنایت با بینه یا قصامه یا علم قاضی ثابت شود، پرداخت دیه برعهده عاقله است و اگر با اقرار مرتکب یا نکول او از سوگند یا قصامه ثابت شد، برعهده خود…

فصل چهارم ـ مسؤول پرداخت دیه ماده ۴۶۲- دیه جنایت عمدی و شبه‌عمدی برعهده خود مرتکب است

ماده ۴۶۱– هرگاه مجنیٌ علیه در ایامی که کارشناس مورد وثوق برای بازگشت منفعت زائل شده تعیین نموده است، فوت نماید و مرتکب مدعی بازگشت منفعت قبل از وفات بوده و اولیای میت منکر آن باشند، در صورتی که مرتکب…

ماده ۴۶۰– در اختلاف میان مرتکب و مجنیٌ علیه یا ولی او نسبت به بازگشت تمام یا بخشی از منفعت زائل شده یا نقصان یافته، در صورت فقدان دلیل اثباتی، قول مجنیٌ علیه یا ولی او با سوگند مقدم است…

ماده ۴۵۹– هرگاه در اثر جنایت واقع شده، مجنیٌ علیه یا ولی او مدعی زوال یا نقصان منفعت عضو شود، در صورت لوث و عدم دسترسی به کارشناس مورد وثوق و عدم امکان آزمایش و اختبار موجب علم، ادعای مجنیٌ…

ماده ۴۵۸– مقررات سوگند در قسامه همان مقررات کتاب قصاص است.

ماده ۴۵۷– اگر مدعی به ترتیب فوق اقامه قسامه نکند، می‌تواند از مدعی‌علیه، مطالبه قسامه کند و در این صورت مدعی‌علیه با قسامه تبرئه می‌شود.

ماده ۴۵۶– در جنایت بر اعضاء و منافع اعم از عمدی و غیرعمدی، در صورت لوث و فقدان ادله دیگر غیر از سوگند منکر، مجنیٌ علیه می‌تواند با اقامه قسامه به شرح زیر، جنایت مورد ادعاء را اثبات و دیه…

ماده ۴۵۵- قتل عمدی موجب دیه، به شرح مقرر در باب قصاص با قسم پنجاه مرد و قتل غیرعمدی با قسم بیست و پنج مرد، تنها در صورت حصول لوث و فقدان ادله دیگر غیر از سوگند منکر، اثبات می‌شود.

فصل سوم ـ راه های اثبات دیه ماده ۴۵۴– ادله اثبات دیه، علاوه بر قسامه، همان ادله اثبات دیون و ضمان مالی است.

ماده ۴۵۳– هرگاه دو یا چند نفر به نحو اشتراک مرتکب جنایت موجب دیه گردند، حسب مورد هر یک از شرکا یا عاقله آنها به طور مساوی مکلف به پرداخت دیه است