ماده ۱۷۷– شاهد شرعی در زمان ادای شهادت باید شرایط زیر را دارا باشد: الف- بلوغب- عقلپ- ایمانت- عدالتث- طهارت مولدج- ذینفع نبودن در موضوعچ- نداشتن خصومت با طرفین یا یکی از آنهاح- عدم اشتغال به تکدیخ- ولگرد نبودن تبصره…

ماده ۱۷۶- در صورتی که شاهد واجد شرایط شهادت شرعی نباشد، اظهارات او استماع می‌شود. تشخیص میزان تأثیر و ارزش این اظهارات در علم قاضی در حدود اماره قضایی با دادگاه است.

ماده ۱۷۵– شهادت شرعی آن است که شارع آن را معتبر و دارای حجیت دانسته است، اعم از آنکه مفید علم باشد یا نباشد.

فصل سوم ـ شهادت ماده ۱۷۴– شهادت عبارت از اخبار شخصی غیر از طرفین دعوی به وقوع یا عدم وقوع جرم توسط متهم یا هر امر دیگری نزد مقام قضایی است.

ماده ۱۷۳– انکار بعد از اقرار موجب سقوط مجازات نیست، به جز در اقرار به جرمی که مجازات آن رجم یا حد قتل است، که در این صورت در هر مرحله، ولو در حین اجراء، مجازات مزبور ساقط و به…

ماده ۱۷۲– در کلیه جرائم، یک بار اقرار کافی است، مگر در جرائم زیر که نصاب آن به شرح زیر است: الف- چهار بار در زنا، لواط، تفخیذ و مساحقهب- دو بار در شرب خمر، قوادی، قذف و سرقت موجب…

ماده ۱۷۱– هرگاه متهم اقرار به ارتکاب جرم کند، اقرار وی معتبر است و نوبت به ادله دیگر نمی‌رسد، مگر اینکه با بررسی قاضی رسیدگی‌کننده قرائن و امارات برخلاف مفاد اقرار باشد که در این صورت دادگاه، تحقیق و بررسی…

ماده ۱۷۰- اقرار شخص سفیه که حکم حجر او صادر شده است و شخص ورشکسته، نسبت به امور کیفری نافذ است، اما نسبت به ضمان مالی ناشی از جرم معتبر نیست.

ماده ۱۶۹– اقراری که تحت اکراه، اجبار، شکنجه و یا اذیت و آزار روحی یا جسمی أخذ شود، فاقد ارزش و اعتبار است و دادگاه مکلف است از متهم تحقیق مجدد نماید.

ماده ۱۶۸- اقرار در صورتی نافذ است که اقرارکننده در حین اقرار، عاقل، بالغ، قاصد و مختار باشد.

ماده ۱۶۷– اقرار باید منجّز باشد و اقرار معلق و مشروط معتبر نیست.

ماده ۱۶۶– اقرار باید با لفظ یا نوشتن باشد و در صورت تعذر، با فعل، از قبیل اشاره نیز واقع می‌شود و در هر صورت باید روشن و بدون ابهام باشد.