ماده ۱ قانون مالیات بر ارزش افزوده

ماده ۱- مفاهیم و اصطلاحات زیر، در این قانون، دارای تعاریف مشروحه ذیل می ‌باشند:

الف ـ عرضه

عرضه: واگذاری کالا یا ارائه خدمت به ‌غیر، از طریق هر نوع معامله یا عقد قانونی.

ب ـ واردات

واردات: ورود کالا یا خدمت از خارج از کشور به قلمرو گمرکی کشور یا مناطق آزاد تجاری‌ ـ صنعتی یا مناطق ویژه اقتصادی.

پ ـ صادرات

صادرات: صدور کالا یا خدمت به خارج از کشور.

ت ـ مالیات و عوارض فروش

مالیات و عوارض فروش: مالیات و عوارض متعلق به عرضه کالاها و ارائه خدمات مشمول مالیات و عوارض توسط مؤدی در یک دوره معین.

ث ـ مالیات و عوارض خرید

مالیات و عوارض خرید: مالیات و عوارض متعلق به خرید کالاها و خدمات مشمول مالیات و عوارض برای فعالیت‌ های اقتصادی مؤدی در یک دوره معین.

ج ـ مالیات بر ارزش ‌افزوده

مالیات بر ارزش ‌افزوده: ما به ‌التفاوت مالیات و عوارض فروش با مالیات و عوارض خرید در یک دوره معین.

چ ـ عوارض

عوارض: مبالغی که به موجب این قانون به‌ همراه مالیات برای شهرداری‌ ها و دهیاری‌ ها وضع می‌شود.

در این قانون، هر جا مراد، نوع دیگری از عوارض بوده، به صراحت بیان شده است؛ از جمله:

• عوارض واحدهای آلایندگی
• عوارض‌ سالانه خودرو

ح ـ مؤدی

مؤدی: شخصی است که به عرضه کالا، ارائه خـدمت، واردات یا صـادرات مبادرت می ‌نماید.

خ ـ دوره مالیاتی

دوره مالیاتی: دوره مالیاتی هر سه ‌ماه می ‌باشد و منطبق بر فصول سال شمسی است.

د ـ اعتبار مالیاتی

اعتبار مالیاتی: مالیات و عوارضی که مؤدی بابت خرید کالا (اعم از نهاده و کالای نهائی) یا خدمت به موجب این قانون پرداخت کرده ‌است.

ذ ـ معافیت مالیاتی

معافیت مالیاتی: عدم تعلق مالیات و عوارض موضوع این قانون بر کالاها و خدمات.

ر ـ قانون مالیات‌ های مستقیم

قانون مالیات‌ های مستقیم: قانون مالیات‌ های مستقیم مصوب 1366/12/03 و اصلاحات بعدی آن.

ز ـ سازمان

سازمان: سازمان امور مالیاتی کشور.

ژ ـ پایانه فروشگاهی

پایانه فروشگاهی: پایانه موضوع بند «ب» ماده ‌(۱) قانون پایانه ‌های فروشگاهی و سامانه مؤدیان مصوب 1398/07/21.

س ـ سامانه مؤدیان

سامانه مؤدیان: سامانه موضوع بند «پ» ماده‌ (۱) قانون پایانه ‌های فروشگاهی و سامانه مؤدیان.

ماده ۲

عرضه کالاها و ارائه خدمات در ایران و واردات و صادرات آنها، از لحاظ مالیات و عوارض مشمول مقررات این قانون است.

تبصره‌ها

• تبصره ۱- کالاها و خدمات مشمول موضوع این قانون که توسط مودیان حقیقی خریداری، تحصیل یا تولید می‌شود، در صورتی که برای مصارف شخصی برداشته شود، عرضه کالا به خود محسوب شده و مشمول مالیات و عوارض خواهد شد.در صورتی ‌که عرضه کالا به خود برای استفاده شغلی باشد، مشمول مالیات و عوارض نخواهد شد.
• تبصره ۲- معاوضه کالاها و خدمات در این قانون، عرضه کالا و ارائه خدمت از طرف هر یک از متعاملین محسوب می‌شود و مشمول مقررات این قانون است.

ماده ۳

تاریخ تعلق مالیات و عوارض، تاریخ صدور صورتحساب مطابق با مقررات است.

تبصره

• تبصره- قبوض آب، برق، گاز و مخابرات از آنجا که سند فروش کالا یا خدمت محسوب می‌شوند، در حکم صورتحساب هستند.

ماده ۴

مودی مکلف است حداکثر تا پایان ماه پس از انقضای هر دوره مالیاتی، کل مالیات و عوارضی را که طی آن دوره به فروش کالا و یا ارائه خدمات توسط وی تعلق گرفته است، با رعایت تبصره (۲) این ماده و پس از کسر اعتبار مالیاتی خود، به ترتیبی که سازمان مقرر می‌کند، پرداخت نماید.

تبصره‌ها

• تبصره ۱- مطابق این قانون، اصل بر نقدی بودن معاملات است؛ مگر اینکه نسیه بودن معاملات و دریافت و پرداخت‌های مرتبط با آن در سامانه مودیان ثبت شده و به تأیید طرفین رسیده باشد. در مواردی که معامله یا قرارداد در سامانه مودیان ثبت نشده باشد، آن معامله یا قرارداد، نقدی تلقی می‌شود.
• تبصره ۲- در معاملات غیرنقدی نظیر فروش اقساطی، اجاره به‌ شرط تملیک و قراردادهای پیمانکاری و مشاوره‌ای، تاریخ تعلق مالیات و عوارض همان تاریخ صدور صورتحساب است؛ لکن مودی با رعایت تبصره فوق مجاز است پرداخت مالیات و عوارض فروش این نوع معاملات را تا زمان پرداخت ثمن معامله توسط خریدار یا مبلغ قرارداد توسط کارفرما، متناسباً، به تأخیر بیندازد و سازمان تا زمان پرداخت مالیات و عوارض فروش این نوع معاملات توسط کارفرما یا خریدار، مودی را مشمول جریمه تأخیر در پرداخت نخواهد کرد.در خصوص معاملات مذکور، تا زمان پرداخت مالیات و عوارض توسط خریدار، اعتبار مالیاتی برای وی از این بابت منظور نخواهد شد.
• تبصره ۳- کلیه کارفرمایان موضوع ماده (۵) قانون مدیریت خدمات کشوری مصوب 1386/07/08 و ماده (۲۹) قانون برنامه پنجساله ششم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران مصوب 1395/12/14 موظفند علاوه بر ثبت اصل قرارداد پیمانکاری، کلیه پرداخت‌های خود به پیمانکار را نیز در سامانه مودیان ثبت نموده، همزمان با هر پرداخت، مالیات و عوارض متناسب با آن را به پیمانکار پرداخت کنند.چنانچه کارفرما از پرداخت مالیات و عوارض فروش خودداری کند، بعد از انقضای مهلت قانونی، اصل مالیات و عوارض و جریمه‌های متعلق به آن توسط سازمان از طریق عملیات اجرائی از کارفرما وصول و اصل مالیات و عوارض به حساب پیمانکار منظور خواهد شد.
• تبصره ۴- پیمانکاران و مهندسان مشاور موضوع این ماده می‌توانند از اوراق تسویه خزانه موضوع ماده (۲) قانون رفع موانع تولید رقابت‌پذیر و ارتقای نظام مالی کشور مصوب 1394/02/01 و اوراق مالی اسلامی که توسط دولت منتشر می‌شود (منوط به دریافت مستقیم از دولت) برای تسویه مالیات و عوارض خود استفاده نمایند.سازمان مکلف به پذیرش این اوراق به عنوان مالیات و عوارض به میزان ارزش تنزیل‌شده آن (با نرخ حفظ قدرت خرید اسناد خزانه یا نرخ سود اوراق مالی ـ اسلامی) متناسب با سال‌های باقی‌مانده تا سررسید است.میزان مالیات وصولی از این محل به‌عنوان عملکرد وصولی نقدی سازمان در سال پذیرش اوراق محسوب می‌شود.در اجرای این تبصره، سازمان مکلف است که معادل سهم عوارض از پذیرش اوراق مذکور را از محل وصولی‌های جاری به حساب عوارض شهرداری‌ها و دهیاری‌های مربوط منظور نماید.
• تبصره ۵- چنانچه وجه واردات خدمت در دوره یا دوره‌های بعد پرداخت شود، مالیات و عوارض آن هم در همان دوره پرداخت می‌شود.

ماده ۵

مأخذ محاسبه مالیات و عوارض فروش کالاها و خدمات، در مورد مؤدیان عضو سامانه مؤدیان، ارزش فروش مندرج در صورتحساب الکترونیکی است که توسط آنان در سامانه مزبور ثبت شده است.

تبصره‌ها

• تبصره ۱- مأخذ محاسبه مالیات و عوارض فروش کالاها و خدمات در مورد مودیانی که عضو سامانه مودیان نیستند و نیز مودیان متخلف موضوع ماده (۹) قانون پایانه‌های فروشگاهی و سامانه مودیان، ارزش روز کالا یا خدمت در زمان تعلق می‌باشد که توسط سازمان بر اساس اطلاعات موجود در سامانه مودیان، استعلام از مراجع ذی‌صلاح یا تعیین کارشناس یا هیأت کارشناسی مشخص می‌شود.همچنین سازمان می‌تواند برای تعیین مأخذ مشمول مالیات مودیان مزبور، از دفاتر، اسناد و مدارک (اعم از الکترونیکی یا غیرالکترونیکی) آنها استفاده نماید.مودی مکلف است دفاتر، اسناد و مدارک مذکور را در صورت درخواست مأموران مالیاتی، کارشناس یا هیأت کارشناسی به آنان ارائه کند.
• تبصره ۲-موارد زیر جزء مأخذ محاسبه مالیات و عوارض نمی‌باشد:
  • بند «الف» ـ انواع تخفیفات اعطائی؛
  • بند «ب» ـ مالیات و عوارض موضوع این قانون که قبلاً توسط عرضه‌کننده کالا یا ارائه‌دهنده خدمت پرداخت شده است؛
  • بند «پ» ـ سایر مالیات‌های غیرمستقیم و عوارض که به موجب قوانین موضوعه هنگام عرضه کالا یا ارائه خدمت به آن تعلق گرفته است؛
  • بند «ت» ـ وجوهی که به موجب سایر قوانین وصول می‌شود و به حساب درآمد عمومی یا به حساب درآمد شهرداری‌ها واریز می‌گردد؛
  • بند «ث» ـ کمک‌های پرداختی شهرداری‌ها و دهیاری‌ها به سازمان‌های غیرانتفاعی وابسته به خود طبق قوانین و مقررات موضوعه، مشروط به آنکه مالیات متعلقه به عنوان بخشی از آن احتساب نشده باشد؛
  • بند «ج» ـ یارانه پرداختی دولت بابت جبران تمام یا قسمتی از قیمت کالاها و خدمات مشمول قیمت‌گذاری؛ مشروط به آنکه مالیات فروش به عنوان بخشی از آن احتساب نشده باشد.
  • بند «چ» ـ وجوهی که از ردیف‌های بودجه‌ای مصوب دستگاه‌ها بین شرکت‌های تابعه در قوانین بودجه سنواتی جابه‌جا می‌شود، مشروط بر آنکه بابت خرید یا فروش کالا و خدمات نباشد.

ماده ۶

مأخذ محاسبه مالیات و عوارض واردات کالا، مجموع ارزش گمرکی (موضوع ماده (۱۴) قانون امور گمرکی مصوب ۱۳۹۰/۰۸/۲۲) و حقوق ورودی (حقوق گمرکی و سود بازرگانی) می‌باشد.

مالیات و عوارض مذکور جزء حقوق ورودی محسوب نمی‌شود.

ماده ۷

نرخ مالیات و عوارض کالاها و خدمات مطابق با مأخذ موضوع ماده (۵) این قانون، به‌ استثنای کالاهای خاص که نرخ آنها در ماده (۲۶) این قانون تصریح شده، نه درصد (۹٪) می‌باشد.

ماده ۸

مالیات و عوارضی که مؤدیان برای خرید کالاها و خدمات مورد نیاز برای انجام فعالیت‌ های اقتصادی خود پرداخت می‌ کنند، به عنوان اعتبار مالیاتی آنان منظور شده و از مالیات و عوارض فروش آنها کسر می‌ شود.

در صورتی که جمع اعتبار مالیاتی مؤدی در هر دوره مالیاتی بیشتر از مالیات و عوارض فروش وی باشد، سازمان موظف است مبلغ مازاد را به دوره یا دوره‌ های بعد منتقل نماید.

در صورتی که مؤدی درخواست کند که مازاد مزبور به وی مسترد گردد، سازمان موظف است حداکثر ظرف یک‌ ماه از تاریخ ثبت درخواست، نسبت به استرداد مابه‌ التفاوت مذکور از محل وصولی‌ های جاری اقدام نماید، در غیر این صورت، مشمول خسارتی به میزان دو درصد (۲٪) در ماه از تاریخ ثبت درخواست نسبت به مبلغ قابل استرداد و مدت تأخیر می‌ باشد که توسط سازمان و از محل وصولی‌ های جاری پرداخت می‌ گردد.

متخلفین از اجرای این حکم با درخواست مؤدی و رأی هیأت رسیدگی به تخلفات اداری به مجازات بند «د» ماده (۹) قانون رسیدگی به تخلفات اداری مصوب ۱۳۷۲/۰۹/۰۷ محکوم می‌ شوند.

• تبصره ۱: مالیات و عوارض خرید نهاده‌ های مربوط به طرحهای تملک دارایی‌ های سرمایه‌ ای (عمرانی) دولت قابل استرداد نیست و جزء بهای تمام شده دارایی‌ های مزبور منظور می‌ گردد.
• تبصره ۲: در صورتی که مؤدی فقط به عرضه کالاها و ارائه خدمات معاف اشتغال داشته باشد و یا طبق مقررات این قانون کالاها و خدمات وی مشمول مالیات و عوارض نباشد، مالیات و عوارض پرداختی بابت خرید نهاده‌ های آنها قابل تهاتر یا استرداد نمی‌ باشد.
• تبصره ۳: در صورتی که مؤدی به عرضه توأم کالاها و خدمات مشمول و معاف اشتغال داشته باشد، صرفاً مالیات و عوارضی که بابت خرید نهاده‌ های مورد نیاز برای تولید کالاها و خدمات مشمول پرداخت کرده است، حسب مورد، قابل کسر، تهاتر یا استرداد است.
• تبصره ۴: صرف‌ نظر از آنکه مؤدی به عرضه کالاها و خدمات معاف یا مشمول اشتغال داشته باشد، مالیات و عوارض خرید مربوط به ماشین‌ آلات خطوط تولید وی قابل کسر، تهاتر و استرداد می‌ باشد.
• تبصره ۵: آن قسمت از مالیات و عوارض پرداختی مؤدیان که طبق مقررات این قانون قابل تهاتر یا استرداد نیست، به عنوان هزینه‌ های قابل قبول موضوع قانون مالیات‌ های مستقیم محسوب می‌ شود.
• تبصره ۶: سازمان مکلف است با رعایت تبصره‌ های (۲) و (۴) این ماده، مالیات و عوارض پرداختی واحدهای تولیدی یا معدنی دارای مجوز تأسیس را که در دوره‌ های قبل از بهره‌ برداری جهت خرید کالاها و خدمات مورد نیاز برای تأسیس و راه‌ اندازی واحد موردنظر پرداخت کرده‌ اند، مسترد نماید.
• تبصره ۷: مالیات و عوارضی که در موقع خرید کالاها و خدمات توسط شهرداری‌ ها و دهیاری‌ ها برای انجام وظایف و خدمات قانونی پرداخت می‌ گردد، طبق مقررات این قانون قابل تهاتر و یا استرداد است.
• تبصره ۸: مالیات و عوارض پرداخت‌ شده توسط سفارتخانه‌ ها، مأموریت‌ های دیپلماتیک، پست‌ های کنسولی، مأموران دیپلماتیک و کارکنان اداری و فنی آنها که تبعه دولت جمهوری اسلامی ایران نمی‌ باشند، به شرط عمل متقابل و همچنین مالیات و عوارض پرداخت‌ شده توسط دفاتر سازمان‌ های بین‌ المللی و اعضای آنان که مقیم جمهوری اسلامی ایران می‌ باشند (اتباع غیرایرانی)، با ارائه اسناد و مدارک مثبته، قابل استرداد است. نحوه استرداد به موجب دستورالعملی است که توسط وزارتخانه‌ های امور خارجه و امور اقتصادی و دارایی (سازمان) تصویب و ابلاغ می‌ شود.

ماده ۹

عرضه کالاها و ارائه خدمات زیر از پرداخت مالیات و عوارض معاف می‌ باشد.

• الف) کالاها
  • جزء ۱: کلیه محصولات کشاورزی فرآوری نشده مشتمل بر محصولات خام زراعی و باغی، گیاهان دارویی، محصولات مرتعی، محصولات جنگل (از جمله چوب خام)، محصولات گلخانه (از جمله سبزی، صیفی، گل و گیاه و انواع قارچ).
    • تبصره: فعالیت‌ های مربوط به مراحل بسته‌ بندی، انبارداری و نگهداری محصول در دمای مناسب در سردخانه، انجماد محصول (شامل سردخانه)، پاک کردن، درجه‌ بندی، بوجاری بذور، پوست‌ گیری مانند شالی‌ کوبی، شستشو، تمیزکاری، تفکیک، همگن‌ سازی، خشک‌ کردن انواع محصولات مانند چای، کشمش و خرما با روشهای مختلف، تفت‌ دادن مانند پخت نخود و پنبه‌ پاک‌ کنی، فرآوری محصولات کشاورزی محسوب نمی‌ شود. ارائه خدمات مزبور به محصولات کشاورزی مشمول مالیات و عوارض فروش نیست.
  • جزء ۲: دام زنده و خوراک آن، کلیه مواد اصلی تولید مثل دام زنده مطابق پروانه صادره توسط وزارت جهاد کشاورزی، پوسال (کمپوست)، کشت بافت و بستر آماده‌ کشت بافت.
    • تبصره: دام به حیواناتی (شامل چهارپایان، پرندگان، آبزیان و حشرات) اطلاق می‌ گردد که برای امور تغذیه انسان یا دام و فعالیت‌ های اقتصادی، تولیدی و آزمایشگاهی، تولید، نگهداری و پرورش داده می‌ شوند.
  • جزء ۳: بذر، نشاء، نهال، سم و کود.
  • جزء ۴: آب مصارف کشاورزی.
  • جزء ۵: کالاهای زیر:
    • ۵-۱: شیر، پنیر و ماست.
    • ۵-۲: تخم ماکیان.
    • ۵-۳: آرد و نان.
    • ۵-۴: انواع گوشت و فرآورده‌ های گوشتی مطابق با فهرستی که هر سال وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی تا پایان دی‌ ماه برای اجرا در سال بعد به سازمان ارسال می‌ کند.
    • ۵-۵: برنج، حبوبات، سویا و پروتئین سویا.
    • ۵-۶: انواع روغن‌ های خوراکی، اعم از گیاهی و حیوانی.
    • ۵-۷: شیرخشک مخصوص تغذیه کودکان.
    • ۵-۸: تخم مرغ نطفه‌ دار و تبدیل آن به جوجه یک‌ روزه.
  • جزء ۶: انواع کالاهای زیر:
    • ۶-۱: خمیر کاغذ و کاغذ باطله.
    • ۶-۲: دفتر تحریر.
    • ۶-۳: کاغذ چاپ، تحریر و روزنامه.
  • جزء ۷: نسخه‌ های کاغذی و الکترونیکی محصولات زیر:
    • ۷-۱: کتاب.
    • ۷-۲: روزنامه.
    • ۷-۳: مجله و نشریه.
  • جزء ۸: کالاهای وارده همراه مسافر برای استفاده شخصی تا میزان معافیت مقرر طبق قانون امور گمرکی.
  • جزء ۹: انواع شمش طلا (وارداتی و داخلی) و انواع حواله‌ های کاغذی یا الکترونیکی دارای پشتوانه صد درصد (۱۰۰٪) طلا.
  • جزء ۱۰: دارایی‌ های غیرمنقول و انواع حواله‌ های کاغذی یا الکترونیکی مبتنی بر آنها.
  • جزء ۱۱: هرگونه انتقال دارایی به/ از صندوق‌ های سرمایه‌ گذاری پروژه موضوع قانون توسعه ابزارها و نهادهای مالی جدید به منظور تسهیل اجرای سیاست‌ های کلی اصل چهل و چهارم (۴۴) قانون اساسی مصوب ۱۳۸۸/۰۹/۲۵ یا شرکتهای فرعی صندوق‌ های سرمایه‌ گذاری پروژه، به‌ عنوان آورده غیرنقد شرکا در همان صندوق‌ های سرمایه‌ گذاری پروژه.
    • تبصره: در صورتی که مالکیت و مدیریت شرکتهای فرعی صندوق‌ های سرمایه‌ گذاری پروژه متعلق به صندوق‌ های سرمایه‌ گذاری پروژه موضوع قانون توسعه ابزارها و نهادهای مالی جدید به منظور تسهیل اجرای سیاست‌ های کلی اصل چهل و چهارم (۴۴) قانون اساسی باشد، هرگونه انتقال دارایی به/ از شرکتهای فرعی صندوق‌ های سرمایه‌ گذاری پروژه که صرفاً در راستای اجرای پروژه و مرتبط با وظایف صندوق‌ های مذکور باشد، مشمول مالیات و عوارض نیست.
  • جزء ۱۲: هرگونه انتقال دارایی از/ به نهاد واسط موضوع قانون توسعه ابزارها و نهادهای مالی جدید به منظور تسهیل اجرای سیاست‌ های کلی اصل چهل و چهارم (۴۴) قانون اساسی.
  • جزء ۱۳: فرش دستباف و مواد اولیه اصلی آن.
  • جزء ۱۴: صنایع دستی تولید داخل موضوع ماده (۱) قانون حمایت از هنرمندان، استادکاران و فعالان صنایع دستی مصوب ۱۳۹۶/۱۰/۲۶ مطابق فهرستی که تا پایان دی‌ ماه هر سال توسط وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی پیشنهاد می‌ شود و به تصویب وزیر امور اقتصادی و دارایی می‌ رسد.
  • جزء ۱۵: انواع دارو و واکسن (انسانی و دامی)، لوازم مصرفی درمانی و لوازم توانبخشی.
  • جزء ۱۶: رادار و تجهیزات کمک ناوبری هوانوردی، تجهیزات نظامی و اطلاعاتی موضوع بندهای «پ»، «ت» و «ث» ماده (۱۱۹) قانون امور گمرکی با رعایت ترتیبات مقرر در بندهای مذکور.
    • تبصره: معافیت این جزء در خصوص اقلام موضوع بند «پ» ماده (۱۱۹) قانون امور گمرکی در حوزه دفاعی با تأیید وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح قابل اعمال است.
  • جزء ۱۷: تجهیزات و اقلام با کاربرد صرفاً دفاعی، نظامی، انتظامی، امنیتی و اطلاعاتی. فهرست این تجهیزات و اقلام با پیشنهاد وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح و هماهنگی ستاد کل نیروهای مسلح به تصویب هیأت وزیران می‌ رسد.
  • تبصره ۱: واردات کالاهای موضوع جزءهای (۲)، (۶)، (۷)، (۹)، (۱۳)، (۱۶) و (۱۷) بند «الف» این ماده از پرداخت مالیات و عوارض معاف می‌ باشد. واردات کالاهای موضوع جزءهای (۱)، (۳) و (۵) بند «الف» این ماده مشمول معافیت نبوده و مالیات و عوارض با نرخ استاندارد نه درصد (۹٪) در مبادی گمرکی به آن تعلق می‌ گیرد. عرضه این کالاها در داخل کشور، مانند عرضه کالاهای مشابه داخلی از پرداخت مالیات و عوارض معاف است. در خصوص جزء (۱۵) این بند، در صورتی که با تأیید وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی کالای مورد نظر مشابه داخلی نداشته باشد، واردات آن از پرداخت مالیات و عوارض معاف می‌ باشد و اگر واردات کالای مورد نظر به دلیل کمبود تولید داخل نسبت به نیاز بازار ضرورت داشته باشد، واردات کالای مزبور با رعایت قانون حداکثر استفاده از توان تولیدی و خدماتی کشور و حمایت از کالای ایرانی، مشمول مالیات و عوارض با نرخ سه درصد (۳٪) در مبادی گمرکی می‌ باشد. عرضه این کالاها در داخل کشور، مانند عرضه کالاهای مشابه داخلی از پرداخت مالیات و عوارض معاف است.
  • تبصره ۲: تولیدکنندگان و یا عرضه‌ کنندگان کالاهای موضوع این بند مکلفند برچسب معافیت از مالیات بر ارزش افزوده را بر روی بسته‌ بندی کالاهای مذکور درج نمایند. سازمان مکلف است فهرست کالاها و خدمات معاف از مالیات و عوارض را از طریق شیوه‌ های مناسب از جمله درج در سامانه عملیات الکترونیکی سازمان به اطلاع عموم مردم برساند. سازمان مکلف است امکان دریافت گزارش‌ های مردمی مبنی بر دریافت مالیات و عوارض توسط عرضه‌ کنندگان کالاها و خدمات معاف از مالیات و عوارض را از طریق سامانه عملیات الکترونیکی خود و استرداد مبالغ اضافه دریافتی از خریداران فراهم نماید. دریافت مالیات و عوارض از کالاها و خدمات معاف توسط عرضه‌ کنندگان آنها مشمول جریمه‌ ای معادل دو برابر مالیات و عوارض دریافتی بوده و قابل بخشودگی نمی‌ باشد. سازمان مکلف است حداکثر سه ماه پس از دریافت گزارش، نسبت به تأیید یا رد و حسب مورد استرداد مبالغ اضافه دریافتی از خریداران اقدام نماید. نحوه استرداد این مبالغ به موجب دستورالعملی است که حداکثر پس از سه ماه از لازم‌ الاجراء شدن این قانون توسط سازمان با همکاری اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی ایران تهیه و به تصویب وزیر امور اقتصادی و دارایی می‌ رسد.
  • تبصره ۳: واردات کالاهای اهدایی به صورت بلاعوض به جمعیت هلال احمر جمهوری اسلامی ایران، سازمان اورژانس کشور، سازمان بهزیستی کشور، آستان‌ های مقدسه و کمیته امداد امام خمینی (ره) با تأیید وزیر امور اقتصادی و دارایی، حوزه‌ های علمیه با تأیید مرکز مدیریت حوزه علمیه استان مربوط و مؤسسات خیریه با اعلام مراجع صادرکننده مجوز آنها و تأیید وزیر امور اقتصادی و دارایی از پرداخت مالیات و عوارض معاف است.
  • تبصره ۴: اعمال معافیت‌ های مالیاتی در خصوص مواد خوراکی مذکور در اجزای این بند، منوط به أخذ گواهی سلامت محصول از مراجع قانونی ذی‌ صلاح از قبیل سازمان ملی استاندارد ایران و سازمان غذا و دارو است.
• ب) خدمات
  • جزء ۱: خدمات درمانی، تشخیصی و پیشگیری، خدمات توانبخشی و حمایتی و خدمات آرامستان‌ ها.
  • جزء ۲: خدمات درمانی و پیشگیری دامی و گیاهی، واحدهای ماشینی‌ کردن (مکانیزاسیون) آب کشاورزی، کشت بافت و تولید اندام‌ های تکثیری گیاهان.
  • جزء ۳: خدمات زینک، چاپ، انتشار روزنامه اعم از کاغذی یا الکترونیکی، کتاب، نشریه و خدمات نشر و توزیع آنها به استثنای مؤسسات کمک آموزشی و کنکور و هرگونه تبلیغات کالاها و خدمات داخلی در روزنامه‌ ها و نشریات.
  • جزء ۴: ارائه خدماتی که مابه‌ ازای آن به صورت حقوق و دستمزد پرداخت می‌ شود، در صورتی که مشمول فصل مالیات بر درآمد حقوق موضوع قانون مالیات‌ های مستقیم باشد.
    • تبصره: در ارائه خدمت توسط شرکتهای تأمین نیروی انسانی و شرکتهایی که از طریق قراردادهای حجمی خدمات خود را با در اختیار گذاشتن نیروی کار به متقاضی ارائه می‌ کنند (مانند شرکتهای ارائه‌ دهنده خدمات پرستاری و خدمات نظافتی)، بخشی از قرارداد که مربوط به هزینه‌ های حقوق و دستمزد است، معاف می‌ باشد. حکم این بند مشروط به تأیید میزان حقوق و دستمزد و مزایا توسط سازمان بیمه‌ گر است.
  • جزء ۵: عملیات و خدمات بانکی شامل دریافت سپرده، اعطای تسهیلات یا ایجاد اعتبار، ارائه ضمانت‌ نامه و انتقال وجه در چهارچوب قوانین مربوط و مصوبات شورای پول و اعتبار.
  • جزء ۶: خدمات اعتباری قرض‌ الحسنه صندوق‌ های قرض‌ الحسنه دارای مجوز فعالیت از بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران یا سایر مراجع مورد تأیید بانک مذکور و همچنین صندوق‌ های قرض‌ الحسنه که به موجب قانون تأسیس شده یا می‌ شوند.
  • جزء ۷: خدمات مالی و اعتباری اعطای تسهیلات توسط صندوق‌ های حمایتی، ضمانت صادرات، سرمایه‌ گذاری، بیمه‌ ای و پژوهش و فناوری که به موجب قانون یا با مجوز قانون تأسیس شده‌ یا می‌ شوند.
  • جزء ۸: خدمات بیمه‌ های زندگی، خدمات بیمه‌ های محصولات کشاورزی، خدمات بیمه اجتماعی و درمان تکمیلی.
  • جزء ۹: خدمات بازار سرمایه شامل خدمات معاملات و تسویه اوراق بهادار و کالا در بورس‌ ها و بازارهای خارج از بورس به تشخیص شورای‌ عالی بورس و اوراق بهادار.
  • جزء ۱۰: خدمات انتشار و نقل و انتقال سهام، حق تقدم، سهم‌ الشرکه و سایر اوراق بهادار موضوع بند (۲۴) ماده (۱) قانون بازار اوراق بهادار جمهوری اسلامی ایران مصوب ۱۳۸۴/۰۹/۰۱ با اصلاحات بعدی.
  • جزء ۱۱: صدور و ابطال، نقل و انتقال واحدهای سرمایه‌ گذاری صندوق‌ های سرمایه‌ گذاری دارای مجوز از سازمان بورس و اوراق بهادار.
  • جزء ۱۲: منحصراً سود تسهیلات اعطایی شرکتهای واسپاری (لیزینگ) دارای مجوز فعالیت از بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران به مشتریان (مصرف‌ کنندگان).
    • تبصره: مالیات بر ارزش افزوده بهای دارایی‌ ها و اموال مورد واگذاری موضوع قرارداد شرکتهای واسپاری (لیزینگ) با مشتریان مشمول این فعالیت نمی‌ باشند.
  • جزء ۱۳: خدمات حمل و نقل (اعم از بار و مسافر) درون‌ شهری، برون‌ شهری و بین‌ المللی جاده‌ ای، ریلی و دریایی.
  • جزء ۱۴: خدمات آموزشی، پژوهشی و ورزشی دارای مجوز از مراجع ذی‌ صلاح طبق آیین‌ نامه مربوط.
  • جزء ۱۵: خدمات اقامتی هتل‌ های سه ستاره و پایین‌ تر، مهمانپذیرها و سایر مراکز اقامتی دارای مجوز از وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی یا اتحادیه‌ های ذی‌ ربط.
  • جزء ۱۶: قدرالسهم هزینه مشترک (شارژ) دریافتی توسط شرکتهای خدماتی موضوع قانون نحوه واگذاری مالکیت و اداره امور شهرکهای صنعتی از واحدهای تولیدی، صنعتی و خدماتی مستقر در شهرکهای صنعتی بابت ارائه خدمات به آنها.
  • جزء ۱۷: خدمات فنی، بازسازی، تعمیر و نگهداری کالاهای موضوع جزء (۱۷) بند «الف» این ماده که توسط مراکز وابسته به دستگاههای نظامی، انتظامی و امنیتی ارائه می‌ شود، مطابق فهرست مصوب.
  • تبصره: در مواردی که دریافت وجه توسط یک مؤدی مستند به فروش کالا یا ارائه خدمت نیست، مانند دریافت هرگونه خسارت، درآمدهای حاصل از تسعیر دارایی‌ های ارزی، انواع سود، انواع جریمه (مادامی که بخشی از بهای کالا و خدمات تلقی نگردد)، آورده نقدی یا غیرنقدی به عنوان سرمایه و انواع کمکهای دولتی، عرضه خدمت محسوب نمی‌ شود و مأخذ محاسبه مالیات و عوارض نمی‌ باشد.

ماده 10

موارد زیر از پرداخت مالیات و عوارض معاف هستند و مالیات و عوارض خرید نهاده‌ های آنها مسترد می‌ شود:

بند الف

الف ‌ـ صادرات کالاها به خارج از کشور از طریق مبادی خروجی رسمی با ارائه پروانه سبز گمرکی صادره توسط گمرک یا برگ خروجی (در مورد صادرات کالا) و صادرات خدمات با ارائه قرارداد مربوط و گواهی انجام کار که به تأیید نزدیکترین نمایندگی رسمی جمهوری اسلامی ایران در کشور مقصد رسیده باشد یا گواهی ارزآوری با تأیید بانک مرکزی یا سایر اسناد و مدارک مثبته.

صادرات کالاها و خدمـات از قلمرو گمرکی سرزمیـن اصلی به مناطق آزاد تجاری‌ ـ صنعتی خارج از نقاط جمعیتی که دارای تراز تجاری مثبت باشند، در صورتی که محصور بودن آنها به صورت سالانه به تأیید گمرک جمهوری اسلامی ایران برسد، مشمول این بند خواهد بود.

بند ب

ب ‌ـ خدمات معاوضه (سوآپ) نفت خام، فرآورده‌های نفتی (بنزین، نفت‌گاز، نفت کوره، نفت سفید، گازمایع و سوخت‌ هوایی)، گازطبیعی و برق؛

بند پ

پ ـ فروش کلیه کالاها در قالب گواهی سپرده کالایی در بهابازار(بورس) های کالایی

تبصره 1

تبصره 1ـ فروش کلیه فرآورده‌های تولیدی شرکتهای پالایش به صورت ارزی (فروش سوختهای هوایی به شرکتهای هواپیمایی خارجی در فرودگاههای داخلی)، مرزی (فروش سوخت در جایگاههای مستقر در نواحی مرزی کشور) و همچنین فروش سوخت دارای پروانه صادراتی گمرک جمهوری اسلامی ایران به کشتی‌ها (بنکرینگ) صادرات محسوب می ‌شود.

تبصره 2

تبصره 2ـ استرداد مالیات و عوارض خرید برای صادرات مواد خام و مواد اولیه تولید که در فهرست مربوط به ماده‌ (141) قانون مالیات ‌های مستقیم ذکر شده‌اند، ممنوع است

تبصره 3

تبصره 3ـ خدماتی که توسط اشخاص مقیم ایران (اشخاص حقیقی یا حقوقی ایرانی و یا شعب شرکتهای خارجی مقیم ایران) ارائه می شود و محل مصرف خدمات و یا مقصد خدمات داخل باشد یا خارج از کشور، در صورتی که مستقیم یا غیر مستقیم ارز حاصل و وارد کشور بشود صادرات محسوب می‌گردد.

تبصره 4

تبصره 4 – در صورتی که کالاهای موضوع بند «پ» مشمول مالیات و عوارض فروش باشد، تحویل گیرنده از انبارهای پذیرش شده در بهابازار(بورس)های کالایی موظف به تسویه مالیات و عوارض خرید کالا بر اساس قیمت اعلامیه خرید خود با سازمان امور مالیاتی کشور است. اعلامیه خرید، درحکم صورتحساب است.

ماده 11

مالیات و عوارض پرداختی بابت خرید کالاها در داخل ایران که ظرف دو ماه از تاریخ خرید همراه مسافران اعم از ایرانی و خارجی از کشور خارج می‌ شود و نیز، مالیات و عوارض پرداختی گردشگران خارجی بابت بلیط پرواز خارجی خریداری‌ شده از شرکتهای هواپیمایی ایرانی، هنگام خروج از کشور با ارائه صورتحساب الکترونیکی و یا اسناد و مدارک مثبته، توسط سازمان، از محل وصولی‌ های جاری مسترد می‌ گردد.

آیین‌ نامه اجرائی این ماده‌ ظرف شش‌ ماه از تاریخ ابلاغ این قانون توسط سازمان تهیه می‌ شود و به‌ تصویب هیأت وزیران می‌ رسد.

ماده 12

عرضه‌کنندگان کالاها و خدمات که به موجب این قانون و سایر قوانین از مالیات و عوارض معاف می‌باشند و همچنین فعالان اقتصادی مستقر در مناطق آزاد تجاری‌ـ صنعتی و مناطق ویژه اقتصادی که حجم معاملات سالانه آنها از مبلغی که به پیشنهاد سازمان به تأیید هیأت وزیران می‌رسد، بیشتر باشد، مکلف به عضویت و ثبت معاملات در سامانه مودیان هستند.

این حکم شامل کلیه مناطق کشور از جمله مناطق آزاد تجاری‌ـ صنعتی و مناطق ویژه اقتصادی می‌شود.

متخلفان از حکم این ماده ‌علاوه بر جریمه موضوع بند «ب» ماده ‌(22) قانون پایانه‌های فروشگاهی و سامانه مودیان مشمول جریمه‌ای معادل نه درصد (%9) ارزش معاملات ثبت نشده در سامانه مذکور می‌شوند.

آیین‌نامه اجرائی

آیین‌نامه اجرائی این ماده‌در خصوص مناطق آزاد تجاری‌ـ صنعتی و مناطق ویژه اقتصادی ظرف سه‌ماه پس از ابلاغ این قانون به پیشنهاد سازمان و دبیرخانه شورای‌عالی مناطق آزاد تجاری‌ـ صنعتی و مناطق ویژه اقتصادی تهیه می‌شود و به‌تصویب هیأت وزیران می‌رسد.

ماده 13

پس از راه‌اندازی سامانه مودیان، همه مشمولان این قانون موظفند به ترتیبی که سازمان مقرر و اعلام می‌کند، در سامانه مودیان ثبت نام نموده و معاملات خود را در آن ثبت نمایند.

ثبت معاملات (خرید و فروش) در سامانه مودیان، به منزله ثبت در دفاتر قانونی است.

تا آن زمان، ترتیبات ثبت‌نام، نحوه ارائه اظهارنامه‌های مالیاتی و رسیدگی به آنها حسب مقررات قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب 1387/02/17 و اصلاحات بعدی آن است.

در سایر موارد، مفاد این قانون جاری است.

ماده 14

چنانچه سازمان در مهلت مقرر در قانون پایانه‌ های فروشگاهی و سامانه مؤدیان نتواند سامانه مؤدیان را مستقر کند، مکلف است رسیدگی به اظهارنامه مؤدیان موضوع این قانون را که بعد از اتمام مهلت مزبور به سازمان تسلیم می‌ شود، صرفاً به میزانی که در تبصره این ماده‌ آمده است، محدود نموده و سایر اظهارنامه‌ ها را بدون رسیدگی قبول نماید.

تبصره

تبصره ـ بعد از استقرار سامانه مودیان سازمان مجاز است حداکثر یک‌ درصد (%1) از پرونده‌های مالیاتی مودیان عضو سامانه مودیان را با اولویت مودیان بزرگ مورد رسیدگی قرار دهد.

چگونگی انتخاب مودیانی که پرونده آنها باید مورد رسیدگی قرار گیرد، در دستورالعملی که با پیشنهاد سازمان به‌تصویب وزیر امور اقتصادی و دارایی می‌رسد، معین می‌شود.

سازمان مکلف است تا پایان مهرماه هر سال فهرست اسامی مودیانی که مشمول رسیدگی قرار می‌گیرند را در سامانه عملیات الکترونیکی خود اعلام عمومی کند.

ماده 15

دستگاههای اجرائی موضوع ماده ‌(5) قانون مدیریت خدمات کشوری و ماده ‌(29) قانون برنامه ششم توسعه و سازمان‌های وابسته به آنها مکلف به ثبت معاملات خود در سامانه مودیان می‌باشند.

وزارت صنعت، معدن و تجارت موظف است ترتیبی اتخاذ کند که اطلاعات معاملات ثبت‌شده در سامانه تدارکات الکترونیکی دولت موضوع تبصره (5) ماده ‌(169) قانون مالیات‌های مستقیم عینا و به‌صورت برخط به سامانه مودیان منتقل شود.

ماده 16

ارائه اسناد، دفاتر و مدارک، ثبت قراردادهای پیمانکاری و معاملات و اطلاعات نیروهای مسلح و وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح و سایر دستگاههای انتظامی، اطلاعاتی و امنیتی در سامانه مودیان موضوع تبصره (3) ماده (4)، تبصره (1) ماده (5) و مواد (13) و (15) این قانون و همچنین سایر اقلام محرمانه در سامانه مذکور با رعایت ملاحظات امنیتی، مطابق دستورالعملی است که توسط وزارتخانه‌های امور اقتصادی و دارایی (سازمان)، اطلاعات و دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح و ستاد کل نیروهای مسلح تهیه می‏ شود و حداکثر شش‏ ماه پس از لازم‏ الاجراءشدن این قانون به تصویب شورای امنیت کشور می ‌رسد.

ماده ۱۷

مؤدیان مکلفند مالیات و عوارض فروش موضوع این قانون را از خریدار یا کارفرما وصول کنند و پس از کسر مالیات و عوارض پرداختی، مطابق مقررات به حساب‌ سازمان واریز نمایند.

تبصره 1

تبصره 1ـ سازمان می‌تواند تمام یا برخی از مودیان مشمول این قانون یا مشتریان آنها را مکلف کند مالیات و عوارض متعلقه را همزمان با صدور صورتحساب به حساب سازمان واریز نمایند.

آیین‌نامه اجرائی این تبصره، مشتمل بر فهرست مودیانی که مشمول این حکم می‌شوند و نحوه پرداخت مالیات و عوارض متعلقه با پیشنهاد سازمان، به‌تصویب وزیر امور اقتصادی و دارایی می‌رسد.

مالیات و عوارضی که به این ترتیب به سازمان پرداخت می‌شود، به حساب بستانکاری فروشنده منظور می‌شود و برای خریدار، در صورتی که مصرف‌کننده نهائی نباشد، اعتبار مالیاتی به‌حساب می‌آید.

تبصره 2

تبصره 2ـ گمرک جمهوری اسلامی ایران مکلف است مالیات و عوارض کالاهای وارداتی را در زمان ترخیص قطعی و مالیات و عوارض کالاهای متروکه را قبل از ترخیص نهائی وصول و به‌صورت برخط به حساب سازمان واریز کند.

گمرک جمهوری اسلامی ایران موظف است ضمن درج اطلاعات پرداخت در پروانه‌های ‏گمرکی و یا فرمهای مربوط، امکان دسترسی برخط سازمان به پایگاههای اطلاعاتی ذی‌ربط را ‏فراهم نماید.‏

گمرک مکلف است در «ورود موقت» و «ورود موقت برای پردازش»، تضمینات لازم را بر اساس مقررات تبصره ماده ‌(53) قانون امور گمرکی أخذ کند.

تبصره 3

تبصره 3ـ واردکنندگان کالا از مناطق آزاد تجاری‌ـ صنعتی به سرزمین اصلی مکلفند کالاهای مزبور را به گمرک اظهار نمایند.

گمرک موظف است از قسمتی از کالاهای اظهار شده که به‌موجب بند «ب» ماده‌ (65) قانون احکام دائمی برنامه‌های توسعه کشور مصوب 1395/11/10، «تولید داخل» محسوب می‌شود، فقط مالیات و عوارض، و از قسمت باقی‌مانده که «کالای وارداتی» محسوب می‌شود، مالیات و عوارض و حقوق ورودی را دریافت و مالیات و عوارض آن را به حساب سازمان واریز کند.

تبصره 4

تبصره 4ـ واردکنندگان خدمت مکلفند با رعایت تبصره (3) ماده ‌(10) این قانون، مالیات و عوارض متعلقه را محاسبه و طبق مقررات این قانون پرداخت نمایند.

چنانچه محل ارائه خدمت و مصرف آن در خارج از کشور باشد، مشمول این حکم نمی‌باشند.

تبصره 5

تبصره 5ـ مالیات و عوارض آب، برق و گاز با توجه به مالیات و عوارض مندرج ‏در صورتحساب (قبوض)‏ مصرف‌کنندگان و همچنین نفت تولیدی (نفت خام، میعانات گازی و گاز طبیعی خام) و فرآورده‌های تولیدی و وارداتی، فقط یک‌بار در زمان فروش(صدور صورتحساب)، در انتهای زنجیره تولید و توزیع آنها توسط شرکتهای تابعه وزارت نفت (بابت پنج فرآورده اصلی و سوخت هوایی) و یا شرکتهای پالایش نفت (بابت سایر فرآورده‌ها) و شرکتهای گاز استانی و شرکتهای تابع ذی‌ربط وزارت نیرو و شرکتهای توزیع برق، آب و فاضلاب شهری و روستایی استانی بر مبنای قیمت فروش مصوب داخلی محاسبه، ثبت و وصول و پس از کسر اعتبارات مالیات و عوارض زنجیره مذکور به حساب سازمان نزد خزانه‌داری کل کشور واریز می‌شود.

آیین‌نامه اجرائی تبصره 5

آیین‌نامه اجرائی این تبصره در خصوص نحوه ثبت مالیات و عوارض در دفاتر یا سامانه مودیان تعیین شرکتهای فعال در زنجیره قبل از انتهای زنجیره توزیع و فروش، نحوه انتقال اعتبارات مالیات و عوارض به انتهای زنجیره، رسیدگی، مطالبه، تهاتر، استرداد، وصول و واریز به‌حساب تعیین‌شده سازمان ظرف شش‌ماه پس از تصویب این قانون با پیشنهاد مشترک سازمان، شرکت ملی نفت ایران و توانیر به‌تصویب وزیران امور اقتصادی و دارایی، نفت و نیرو می‌رسد.

ماده 18

کلیه کارفرمایان موضوع ماده‌ (5) قانون مدیریت خدمات کشوری و ماده ‌(29) قانون برنامه ششم توسعه موظفند اطلاعات مربوط به قراردادهای پیمانکاری را حداکثر تا یک ماه پس از انعقاد قرارداد در سامانه مودیان ثبت نمایند، در غیر این‌صورت، سازمان مکلف است با رعایت ماده‌ (9) قانون پایانه‌های فروشگاهی و سامانه مودیان اطلاعات ثبت شده توسط پیمانکاران در سامانه مذکور را مورد قبول کارفرما تلقی نماید.

ماده 19

وزیر امور اقتصادی و دارایی مجاز است با پیشنهاد سازمان مدت دوره مالیاتی را برای هر گروه از مودیان دو یا یک‌ماهه تعیین نماید; مشروط بر آنکه تغییرات مذکور حداقل سه‌ماه قبل از شروع دوره مالیاتی، از طریق سامانه مودیان، پایگاه اطلاع رسانی سازمان و حداقل یکی از روزنامه‌های کثیرالانتشار اطلاع‌رسانی عمومی شود.

تبصره

تبصره ـ در صورتی‌که شروع یا خاتمه فعالیت مودی در خلال یک دوره مالیاتی باشد، ‏زمان فعالیت مودی طی دوره مربوط، یک دوره مالیاتی تلقی می‌شود.‏

ماده 20

بند الف

الف‌ ـ سازمان می‌تواند برای اشخاص حقیقی که بیش از یک نوع واحد مشمول مالیات در یک مکان یا مکان‌های متعدد دارند، در سامانه مودیان کارپوشه واحد ایجاد کند.

بند ب

ب‌ ـ مودیانی که دارای واحد مشمول مالیات در شعب متعدد هستند، مکلفند از یک کارپوشه واحد در سامانه مودیان استفاده کنند.

بند پ

پ‌ ـ در مشارکت‌های مدنی، اعم از اختیاری و قهری، اشخاص حقیقی در هر واحد شغلی مکلفند ‏از بین خود یک نفر را به‌عنوان نماینده واحد شغلی انتخاب نمایند.

کلیه تکالیف مالیاتی ‏واحد شغلی، از جمله ثبت‌نام و ثبت معاملات در سامانه مودیان و پرداخت مالیات توسط وی به ‏نمایندگی شرکا انجام می‌شود، در غیر این‌صورت، سازمان موظف است دسترسی واحد مزبور به سامانه مودیان را قطع و پایانه فروشگاهی آن را مسدود نماید.

بند ت

ت‌ ـ برای مودیانی که مکان ثابت برای شغل خود ندارند، ‌محل سکونت آنان، از لحاظ امور مالیاتی ملاک اعتبار است.

‎در صورتی که مودی مکان‌های متعدد برای ‏سکونت خود داشته باشد، مکلف است یکی از آنها را برای انجام تکالیف مالیاتی معرفی ‏نماید، در غیر این‌صورت، سازمان یکی از مکانهای سکونت مودی را ‏برای انجام تکالیف مالیاتی انتخاب و به وی اعلام می‌کند.‏

ماده 21

در مورد اشخاص حقوقی که حکم به انحلال آنها داده شده است تا زمان ختم تصفیه، شخص حقوقی مزبور کماکان مودی ‏محسوب می‌شود و مدیر یا مدیران تصفیه مکلف به انجام تکالیف مقرر در این قانون می‌باشند.‏

ماده 22

در انتقال یک واحد صنفی، شخص دارنده واحد صنفی تا اتمام انتقال، مسوولیت اجرای مقررات و تمامی تکالیف دوره‌های مالیاتی مربوط از جمله صدور صورتحساب، ثبت معاملات در سامانه مودیان و سایر تکالیف قانونی را برعهده دارد.

خریدار مسوولیتی در قبال تکالیف واحد صنفی قبل از اتمام انتقال ندارد; مگر اینکه به موجب سند رسمی این مسوولیت را پذیرفته باشد.

تبصره

تبصره ـ انتقال‌دهنده باید حداکثر ظرف ده روز سازمان را نسبت به زمان اتمام فعالیت خود مطلع سازد.

در صورت عدم اطلاع و شروع فعالیت توسط مودی جدید، در پرداخت مالیات و جریمه‌ها با وی مسوولیت تضامنی خواهد داشت.

ماده 23

ساختار و تشکیلات مورد نیاز سازمان در سطح کشور و استان‌ها متناسب با شرایط اقتصادی هر منطقه و با توجه به شاخص‌هایی مانند میزان وصول مالیات، تعداد پرونده‌ها و تعداد مودیان بدون الزام به رعایت سطح تقسیمات کشوری با رعایت بند «الف» ماده‌ (28) قانون برنامه ششم توسعه از طریق وزیر امور اقتصادی و دارایی به سازمان اداری و استخدامی کشور پیشنهاد و پس از تصویب هیأت وزیران قابل اجراء است.

ماده 24

پس از استقرار سامانه مودیان، فعال بودن کارپوشه مودی در سامانه مزبور به این معنی است که او از نظر سازمان، شرایط لازم برای دریافت مالیات و عوارض از خریداران را دارد.

در صورتی که مودی شرایط لازم برای دریافت مالیات و عوارض را از دست بدهد، سازمان موظف است بلافاصله کارپوشه وی را در سامانه مودیان غیرفعال نماید.

بانک مرکزی موظف است ترتیبی اتخاذ کند که به‌محض غیرفعال شدن کارپوشه مودی در سامانه مودیان، کلیه دستگاههای پایانه فروشگاهی (pos) مرتبط با آن، غیرفعال شوند.

تبصره

تبصره ـ غیرفعال نمودن کارپوشه مودی باید مستند به آیین‌نامه‌ای باشد که حداکثر ظرف سه‌ماه پس از ابلاغ این قانون، با پیشنهاد سازمان به‌تصویب هیأت وزیران می‌رسد.

ماده ۲۵

بند الف

الف‌ ـ مواد ‏‏**(161)، (162)، (167)، (169مکرر)، (171)، تبصره (1) ماده‌ (177)، (178)، (182)، ‏‏(186)** و تبصره (1) آن، (191)، (198)، (202)، احکام مربوط به فصل هشتم باب چهارم و مواد (210) تا (216)، (218)، (219)، (231)، (232)، (235)، (242)، (243)، احکام مربوط به فصل سوم باب پنجم، مواد (257)، (274) منهای بند (3) آن، (275)، (276)، (277) و (279) قانون ‏مالیات‌های مستقیم در مورد این ‏قانون جاری است.

احکام مربوط به درآمد مشمول مالیات در مواد فوق، در مورد محاسبه مأخذ مالیات بر ارزش افزوده نیز جاری است.

احکام فصل سوم باب پنجم قانون مالیات های مستقیم در خصوص مواد (29) و (32) این قانون جاری نمی باشد.

تبصره 1

تبصره 1ـ شناسایی، تشخیص درآمد مشمول مالیات و رسیدگی موضوع ماده‌ (219) قانون مالیات‌های مستقیم در مورد مودیان قابل اعتماد موضوع قانون پایانه‌های فروشگاهی و سامانه مودیان جاری نمی‌باشد.

این حکم شامل مواردی که سازمان براساس ماده‌ (14) این قانون و تبصره (1) ماده‌ (19) قانون پایانه‌های فروشگاهی و سامانه مودیان اجازه رسیدگی به اظهارنامه‌های مالیاتی مودیان را دارد، نمی‌باشد.

در هر صورت مفاد ماده (219) قانون مالیات‌های مستقیم نباید مانع اجرای احکام موضوع قانون پایانه‌های فروشگاهی و سامانه مودیان شود.

تبصره 2

تبصره 2ـ در خصوص مودیان عضو سامانه مودیان، سازمان مکلف است اوراق ابلاغ شده به مودی را در کارپوشه وی نیز بارگذاری نماید.

تبصره 3

تبصره 3ـ به منظور رسیدگی به پرونده‌های قابل طرح این قانون در شورای‌عالی مالیاتی، تعداد شعب شورای مذکور به دو برابر افزایش می‌یابد.

بند ب

ب‌ ـ در صورت عدم عضویت مودیان در سامانه مودیان مواد (97)، (169)، (181)، (230) و بند (3) ماده ‌(274) قانون مالیات‌های مستقیم در مورد مالیات‌های این قانون، جاری است.

تبصره

تبصره ـ ماده‌ (272) قانون مالیات‌های مستقیم و تبصره‌های آن تا قبل از اتمام مهلت مقرر در ماده ‌(3) قانون پایانه‌های فروشگاهی و سامانه مودیان، در مورد مالیات‌های این قانون جاری است.

ماده 26

نرخ مالیات و عوارض کالاهای نفتی، فلزات گرانبها، سیگار، نوشابه و سایر کالاهای آسیب‌ رسان به سلامت به‌ شرح زیر تعیین می‌ شود:

بند الف – کالاهای نفتی

الف- کالاهای نفتی

1‌ـ انواع بنزین و سوخت هواپیما سی‌درصد (%30);

2‌ـ نفت‌گاز، نفت سفید، نفت کوره، گاز طبیعی و گاز مایع پانزده‌درصد (%15).

تبصره 1

تبصره 1ـ نفت خام، میعانات گازی، و گاز طبیعی خام که توسط وزارت نفت (شرکتهای تابعه) که به شرکتهای داخل زنجیره تولید فرآورده‌های نفتی فروخته می‌شود، همچنین واردات بنزین و سوخت هواپیما و گاز طبیعی توسط وزارت نفت (شرکتهای تابعه)، در این مرحله مستلزم محاسبه و دریافت مالیات و عوارض ارزش افزوده از حلقه بعدی و نیز پرداخت در مرحله واردات حسب مورد نمی‌باشد.

مالیات و عوارض فروش فرآورده‌های تولید‌شده از کالای مزبور و نیز بنزین و سوخت هواپیما و گاز طبیعی وارداتی در مراحل بعدی عرضه، حسب مقررات مربوط محاسبه و وصول می‌شود.

تبصره 2

تبصره 2ـ مأخذ محاسبه مالیات و عوارض فروش در خرده‌فروشی بنزین و نفت گاز توسط شرکتهای غیردولتی دارای مجوز از وزارت نفت، عبارت است از مابه‌التفاوت قیمت خرید محصولات فوق از شرکتهای پالایش (با احتساب مالیات و عوارض موضوع بند «الف» این ماده)، با قیمت عرضه آنها به مصرف‌کننده.

مابه‌التفاوت مزبور به‌عنوان درآمد ناشی از ارائه خدمات توسط جایگاههای عرضه بنزین و نفت‌گاز تلقی شده و با نرخ مذکور در ماده ‌(7) این قانون مشمول مالیات و عوارض می‌گردد.

مالیات و عوارض پرداختی بابت خرید بنزین و نفت‌گاز به‌عنوان اعتبار مالیاتی برای جایگاه‌داران منظور نمی‌شود.

تبصره 3

تبصره 3ـ مالیات و عوارض پرداختی مودیان بابت کالاهای موضوع این بند، در صورتی ‏که به‌عنوان مواد اولیه اصلی توسط واحدهای تولیدی به‌کار برده شود، به‌عنوان اعتبار مالیاتی آن واحدها قابل ‏پذیرش می‌باشد.‏

همچنین مالیات و عوارض پرداختی توسط واردکنندگان و توزیع‌کنندگان کالاهای مزبور به‌عنوان اعتبار مالیاتی آنان منظور می‌گردد.

تبصره 4

تبصره 4ـ مالیات و عوارضی که شرکت ملی نفت ایران برای خرید نهاده‌های موردنیاز جهت طرحهای تملک دارایی‌های سرمایه‌ای پرداخت می‌کند، قابل استرداد یا تهاتر نمی‌باشد.

شرکت یادشده مجاز است مبالغ مزبور را به‌عنوان بخشی از بهای تمام‌شده دارایی‌های فوق‌الذکر منظور نماید.

سایر مالیات و عوارضی که شرکت مزبور برای مصارفی غیر از تملک دارایی‌های سرمایه‌ای پرداخت می‌کند، با رعایت مقررات، به‌عنوان اعتبار مالیاتی آن شرکت منظور می‌گردد.

اعتبار یادشده با تأیید سازمان قابل تهاتر با بدهی مالیاتی آن شرکت یا سایر شرکتهای تابعه وزارت نفت می‌باشد.
بند ب – طلا، جواهر و پلاتین

ب – طلا، جواهر و پلاتین

1‌ـ اصل طلا، جواهر و پلاتین به کار رفته در مصنوعات ساخته‌شده از فلزات مزبور، معاف از مالیات و عوارض می‌باشد.

2ـ اجرت ساخت، حق‌العمل و سود فروشنده کالاهای موضوع این بند مشمول مالیات و عوارض با نرخ نه درصد (%9) می‌باشد.

3‌ـ پس از راه‌اندازی سامانه مودیان، عرضه‌کنندگان کالا و خدمات مربوط به این بند مکلفند کلیه عملیات خرید و فروش خود را در سامانه مزبور ثبت کنند.

درج ارزش اصل طلا، جواهر و پلاتین، اجرت ساخت، حق‌العمل و سود فروشنده به تفکیک در صورتحساب الکترونیکی الزامی است.

در صورت کتمان و یا عدم ثبت تمام یا برخی از معاملات در سامانه مذکور مشمول جریمه‌ای معادل نه‌درصد (%9) ارزش اصل طلا، جواهر و پلاتین است که غیر قابل بخشودگی می‌باشد.

این جریمه علاوه بر جریمه مذکور در بند «ب» ماده‌ (36) این قانون است.

4‌ـ کلیه واحدهای فعال در زنجیره عرضه کالا و خدمات مربوط به این بند مکلفند حداکثر تا دوماه پس از لازم‌الاجراءشدن این قانون از پایانه فروشگاهی مورد تأیید سازمان استفاده کنند، در غیر این صورت اتحادیه‌های ذی‌ربط و اتاق اصناف ایران موظفند پروانه فعالیت واحدهای موضوع این بند در کل زنجیره مربوط را که بدون استفاده از پایانه فروشگاهی اقدام به فروش کالا یا خدمت می‌کنند، باطل نمایند.

نیروی انتظامی موظف است از ادامه فعالیت واحدهای فاقد پروانه جلوگیری کند.
بند پ – نوشابه‌های قندی گازدار و بدون گاز و سایر کالاهای آسیب ‌رسان به سلامت

پ ‌ـ نوشابه‌های قندی گازدار و بدون گاز و سایر کالاهای آسیب ‌رسان به سلامت

نوشابه‌ های قندی گازدار و بدون گاز و سایر کالاهای آسیب‌ رسان به سلامت (به‌استثنای کالاهای موضوع بند «ت» این ماده) تولید داخل مشمول مالیات و عوارض با نرخ شانزده‌درصد (%16) و واردات آنها مشمول مالیات و عوارض با نرخ سی‌ و ‌شش‌ درصد (%36) می‌باشند.

فهرست کالاهای موضوع این بند و واحدهای تولیدکننده آنها حداکثر دوماه پس از ابلاغ این قانون به پیشنهاد وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و حداکثر یک‌ماه بعد از آن توسط کارگروهی مرکب از نمایندگان تام‌الاختیار وزارتخانه مزبور، وزارت صنعت، معدن و تجارت و وزارت امور اقتصادی و دارایی تصویب می‌شود.

تغییرات فهرست موردنظر تا انتهای دی‌ماه هر سال (برای اجراء در سال بعد) به ترتیب فوق تصویب و توسط وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی برای اجراء اعلام می‌گردد.

در صورت عدم تصویب فهرست مزبور در مهلت مقرر، فهرست پیشنهادی وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی پس از تأیید شورای‌عالی سلامت و امنیت غذایی، ملاک عمل است.
بند ت – انواع سیگار و محصولات دخانی

ت ‌ـ انواع سیگار و محصولات دخانی

انواع سیگار و محصولات دخانی به‌شرح زیر مشمول مالیات و عوارض می‌شوند:

• 1‌ـ سیگار، توتون پیپ و تنباکوی تولید داخلی، بیست و پنج‌ درصد (%25)؛
• 2‌ـ سیگار، توتون پیپ و تنباکوی تولید داخل با نشان بین‌المللی که فهرست آن هر سال توسط وزارت صنعت، معدن و تجارت تهیه و با تصویب هیأت وزیران ابلاغ می‌شود، چهل‌درصد (%40)؛
• 3‌ـ سیگار، توتون پیپ و تنباکوی وارداتی، شصت و پنج‌درصد (%65)؛
• 4‌ـ توتون خام وارداتی ده‌درصد (%10)؛
• 5‌ـ توتون فرآوری شده وارداتی (خرمن توتون) سی و پنج‌درصد (%35)؛

تبصره 1

تبصره 1ـ نرخهای تعیین‌شده از سال دوم اجرای قانون هر سال پنج واحد درصد افزایش می‌یابد تازمانی که نرخ مذکور برای انواع سیگار و محصولات دخانی، توتون پیپ و تنباکوی تولید داخل به پنجاه و پنج‌ درصد (%55)، برای تولیدات داخل با نشان بین‌المللی به نود و پنج‌درصد (%95) و برای انواع سیگار و محصولات دخانی، توتون پیپ و تنباکوی وارداتی به یکصد و بیست و پنج‌درصد (%125) برسد.

تبصره 2

تبصره 2ـ تولیدکنندگان سیگار و محصولات دخانی مکلفند از زمان لازم‌الاجراءشدن این قانون، قیمت خرده فروشی و تاریخ تولید را بر روی پاکت بسته‌بندی محصولات دخانی درج کنند.

در صورت تخلف از حکم این تبصره، اعتبار مالیاتی مربوط، پذیرفته نمی‌شود و مشمول مالیات و عوارض فروش به نرخهای مذکور است.

ماده 27

واحدهای تولیدی، صنعتی، معدنی و خدماتی آلاینده که به تشخیص سازمان حفاظت محیط‌ زیست، حدود مجاز و استانداردهای زیست‌محیطی را رعایت نمی‌کنند، در صورتی که در مهلت زمانی که توسط سازمان مزبور برای آنها تعیین می‌شود، نسبت به رفع آلایندگی خود اقدام ننمایند، براساس معیارهایی نظیر شدت، مدت، نوع و مکان آلایندگی با نرخهای نیم‌درصد ‌(%0/5)، یک‌ درصد ‌(%1) و یک ‌و‌ نیم ‌درصد (%1/5)، به مأخذ فروش کالا یا خدمات، مشمول عوارض سبز می‌شوند.

این حکم در مورد کلیه واحدهای آلاینده، اعم از واحدهای معاف و غیرمعاف، صادراتی و واحدهای مستقر در مناطق آزاد تجاری‌ـ صنعتی و مناطق ویژه اقتصادی جاری است.

معیارهایی که در تعیین سطح‌ آلایندگی واحدها، مبنای عمل سازمان محیط زیست قرار می‌گیرد، حداکثر سه‌ماه پس از لازم‌الاجراءشدن این قانون، توسط کارگروهی متشکل از نمایندگان سازمان حفاظت محیط‌ زیست و وزارتخانه‌های بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، صنعت، معدن و تجارت، کشور و امور اقتصادی و دارایی (سازمان) تهیه می‌شود و به‌تصویب هیأت وزیران می‌رسد.

میزان فروش واحدهای موضوع این ماده‌ بر اساس سامانه مودیان یا اظهارنامه‌ای که به همین منظور به سازمان ارائه می‌شود، تعیین می‌گردد.

تبصره 1

تبصره 1ـ در صورتی‌که واحدهای موضوع این ماده، دارای خطوط تولیدی مجزا با محصول مستقل از هم باشند عوارض سبز صرفا از خطوط آلاینده دریافت می‌شود.

تبصره 2

تبصره 2ـ در صورتی که واحدهای موضوع این ماده، در قبال أخذ کارمزد مشخص از اشخاص نسبت به تولید اقدام نمایند، درآمد این واحدها ناشی از تولید مذکور، با پنج برابر نرخ‌های مذکور در صدر این ماده‌ مشمول عوارض سبز می‌شود.

شرکتهایی که در زنجیره تولید بنزین و سوخت هواپیما، نفت سفید، نفت کوره، نفت‌گاز، گازطبیعی و برق فعالیت می‌کنند، از شمول حکم این تبصره مستثنی می‌باشند.

قیمت فروش فرآورده به مصرف‌کننده نهائی مبنای محاسبه عوارض موضوع این ماده‌برای شرکتهای زنجیره تولید بنزین و سوخت هواپیما، نفت سفید، نفت کوره، نفت‌گاز، گازطبیعی و برق می‌باشد که شرکتهای بالادستی آنها متضامنا مسوول پرداخت عوارض مربوط هستند.

تبصره 3

تبصره 3ـ سازمان حفاظت محیط ‌زیست مکلف است حداکثر ظرف شش ‌ماه پس از تاریخ لازم‌الاجراءشدن این قانون، پایگاه اطلاعاتی واحدهای آلاینده را ایجاد نماید و امکان دسترسی برخط سازمان به سامانه مزبور را فراهم کند.

سازمان حفاظت محیط زیست موظف است نام واحدهای آلاینده و سطح آلایندگی آنها را در پایگاه مزبور درج نموده و آن را مستمرا به‌روزرسانی کند.
تبصره 4

تبصره 4ـ در صورتی که سازمان حفاظت محیط زیست نام واحدی را در پایگاه واحدهای آلاینده درج نماید یا سطح آلایندگی آن واحد را در پایگاه مزبور افزایش دهد، واحد موردنظر از ابتدای دوره مالیاتی بعد، حسب مورد، مشمول عوارض سبز می‌شود، یا نرخ عوارض مزبور برای آن واحد افزایش می‌یابد.

تبصره 5

تبصره 5ـ در صورتی که سازمان حفاظت محیط زیست نام واحدی را از پایگاه واحدهای آلاینده حذف نماید، یا سطح آلایندگی آن واحد را در پایگاه مزبور کاهش دهد، واحد موردنظر از ابتدای همان دوره، حسب مورد، از پرداخت عوارض سبز معاف می‌شود، یا نرخ عوارض مزبور برای آن واحد کاهش می‌یابد.

تبصره 6

تبصره 6‌ـ سازمان حفاظت محیط‌زیست موظف است حداکثر ظرف یک‌ماه از تاریخ درخواست واحد آلاینده، در خصوص رفع یا کاهش آلایندگی آن واحد اعلام نظر نماید و هرگونه تغییر در وضعیت واحد موردنظر را در پایگاه اطلاعاتی واحدهای آلاینده منعکس نماید.

در صورت عدم اعلام نظر سازمان حفاظت محیط زیست در مهلت مقرر، واحد مزبور به صورت خودکار از فهرست واحدهای آلاینده خارج می‌شود.

تبصره 7

تبصره 7‌ـ سرمایه‌گذاری‌هایی که به‌منظور رفع یا کاهش آلایندگی واحدهای آلاینده انجام می‌شود، در صورت تأیید رفع یا کاهش آلایندگی توسط سازمان حفاظت محیط ‌زیست، در سال اول یا سالهای بعد، از بدهی عوارض آن واحدها کسر می‌شود و در صورتی که به رفع یا کاهش آلایندگی منجر نشود، به‌عنوان هزینه قابل قبول مالیاتی پذیرفته می‌شود.
تبصره 8

تبصره 8ـ در صورتی‌که پالایشگاهها و نیروگاههایی که سوخت اصلی آنها نفت کوره و نفت‌گاز نیست، در مقاطع خاصی از سال با درخواست دولت، مجبور به استفاده از سوخت‌های مزبور شوند، سازمان حفاظت محیط زیست موظف است این موضوع را در احتساب سطح و مدت آلایندگی آن واحدها لحاظ نماید و افزایش آلایندگی ناشی از استفاده نفت کوره و نفت گاز را مطابق با قبل از الزام مزبور محاسبه کند.

تبصره 9

تبصره 9‌ـ اعلام سازمان حفاظت محیط زیست صرفا برای دوره‌های بعد از ثبت در سامانه ملاک اعتبار است و سازمان مذکور مجاز به اظهار نظر نسبت به رفع و یا آلایندگی واحدهای تولیدی برای دوره‌های ثبت‌شده در سامانه تحت عنوان اصلاح و تصحیح اشتباه نیست.

تبصره 10

تبصره 10‌ـ یارانه پرداختی دولت موضوع بند «ج» تبصره (2) ماده ‌(5) این قانون، جزء مأخذ محاسبه عوارض سبز نیست.

تبصره 11

تبصره 11‌ـ مودیان موضوع این ماده‌ مکلفند اظهارنامه هر دوره را مطابق نمونه ای که سازمان تعیین می‌نماید حداکثر تا پایان ماه پس از انقضای دوره، تسلیم و عوارض را ظرف مهلت مزبور به حساب تعیین شده واریز نمایند.

عدم تسلیم اظهارنامه در مهلت‌های مقرر موجب تعلق جریمه غیرقابل بخشودگی به میزان ده‌درصد (%10) عوارض موضوع این ماده‌ می‌باشد و در صورت تأخیر در پرداخت عوارض، مشمول جریمه موضوع ماده‌ (37) این قانون می‌شود.

واحدهای عضو سامانه مودیان ملزم به ارائه اظهارنامه موضوع این تبصره نبوده و سازمان به استناد فروش ابرازی آنها در سامانه مودیان، عوارض آلایندگی را وصول می‌کند.

ماده 28

شماره‌گذاری انواع خودروهای سبک و سنگین و موتورسیکلت، براساس رتبه انرژی آنها، که به تأیید سازمان ملی استاندارد ایران رسیده است، طبق نرخ‌های مندرج در جدول زیر مشمول مالیات و عوارض سبز می‌باشد.

مأخذ مالیات و عوارض موضوع این ماده، قیمت فروش کارخانه در مورد تولیدات داخلی و مجموع ارزش گمرکی و حقوق ورودی برای خودروهای وارداتی است.

(ارقام جدول ذیل به درصد می‌باشد)

شرح	سواری و وانت دوکابینتولید داخل	سواری و وانت دوکابینوارداتی	وانت تک کابین، خودروی سواری با شماره گذاری عمومیتولید داخل	وانت تک کابین، خودروی سواری با شماره گذاری عمومیوارداتی	خودروهای سنگینتولید داخل	خودروهای سنگینوارداتی	موتورسیکلتتولید داخل	موتورسیکلتوارداتی
A	0	0	0	0	0	0	0	0
B	0	0	0	0	0	0	0	0
C	0/5	1	0/2	0/4	0	0	0/25	0/5
D	1	3	0/4	0/8	0/1	0/2	0/5	1/5
E	2	5	0/8	1/6	0/2	0/4	1	2/5
F	3	7	1/2	2/4	0/4	0/6	1/5	3/5
G	5	9	1/5	3	0/6	0/8	2/5	5

تبصره 1

تبصره 1 ـ مأخذ مالیات و عوارض موضوع این ماده‌ برای انواع خودروهای سبک و سنگین و موتورسیکلت‌ های تولید داخل یا وارداتی تا پایان دی‌ ماه، توسط سازمان تعیین و برای اجراء در سال بعد اعلام می‌ شود.

مأخذ مزبور برای وسائط نقلیه‌ ای که جدیداً تولید یا وارد می‌شوند، بلافاصله پس از تولید یا واردات توسط سازمان تعیین و اعلام می‌ شود.

تبصره 2

تبصره 2 ـ خودروهای سبک و سنگین و موتورسیکلت‌ های برقی و تمام برقی (هیبرید پلاگین) به تشخیص وزارت صنعت، معدن و تجارت مشمول مالیات و عوارض موضوع این ماده‌ نمی‌ باشد.
تبصره 3

تبصره 3 ـ وزارت صنعت، معدن و تجارت مکلف است ظرف سه‌ ماه از تاریخ ابلاغ این قانون، با همکاری سازمان حفاظت محیط‌ زیست و سازمان ملی استاندارد ایران، فهرست کلیه خودروها و موتورسیکلت‌ های تولید داخل و وارداتی را با توجه به رتبه انرژی، که در برچسب انرژی آنها درج شده است، به‌ صورت برخط به سازمان اعلام نماید و برای اطلاع عموم، منتشر نماید.

تبصره 4

تبصره 4 ـ در صورتی که خودروها و موتورسیکلت‌ های موضوع این ماده‌ فاقد برچسب انرژی مورد تأیید سازمان ملی استاندارد ایران باشند، مصداق وسائط نقلیه ردیف (G) تلقی می‌ شود.

تبصره 5

تبصره 5 ـ اشخاص حقوقی واردکننده و تولیدکنندگان انواع وسائط نقلیه موضوع این ماده‌ مکلفند اظهارنامه مربوط به مالیات و عوارض شماره‌ گذاری و همچنین مشخصات دقیق وسائط نقلیه فروخته‌ شده هر ماه را حداکثر تا پانزدهم ماه بعد به‌ نحوی که سازمان اعلام می‌ کند، به سازمان تسلیم و مالیات و عوارض متعلق به آن را پرداخت نمایند.

عدم پرداخت مذکور در مهلت مقرر، موجب جریمه غیرقابل بخشودگی به میزان ده‌ درصد (10%) مالیات و عوارض موضوع این ماده‌ و در صورت تأخیر در پرداخت آن، مشمول جریمه‌ های موضوع ماده‌ (37) این قانون می‌ شود.
تبصره 6

تبصره 6‌ ـ اشخاص حقیقی واردکننده خودرو و موتورسیکلت مکلفند قبل از شماره‌ گذاری، با مراجعه به ادارات امور مالیاتی ذی‌ ربط، مالیات و عوارض متعلق به آن را به ترتیبی که سازمان تعیین می‌ نماید پرداخت کنند.

شماره‌ گذاری وسائط نقلیه متعلق به دولت و نیروهای نظامی و انتظامی نیز مشمول این ماده‌ است.

تبصره 7

تبصره 7‌ ـ نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران (معاونت راهنمایی و رانندگی) مکلف است قبل از ‏شماره‌ گذاری وسائط نقلیه وارد شده توسط اشخاص حقیقی، گواهی پرداخت مالیات و عوارض را بررسی و از شماره‌ گذاری وسائط نقلیه‌ ای که مالیات و عوارض آنها پرداخت نشده است، خودداری نماید.

ماده 29

عوارض سالانه کلیه وسائط نقلیه اعم از خودروهای سبک و سنگین و موتورسیکلت‌ ها به‌ شرح ذیل تعیین می‌ شود:

بند الف

الف ‌ـ وسائط نقلیه تولید داخل معادل یک ‌در هزار قیمت فروش کارخانه و وسائط نقلیه وارداتی معادل یک و نیم ‌در هزار مجموع ارزش گمرکی و حقوق ورودی مشمول عوارض سالانه می‌ شوند.

مأخذ محاسبه عوارض موضوع این بند مأخذ مذکور در تبصره (1) ماده‌ (28) این قانون است.

بند ب

ب ‌ـ وسائط نقلیه در شهرهای آلوده تا ده سال پس از تولید با مأخذ مذکور در تبصره (1) ماده‌ (28) این قانون و معادل یک‌ بیستم نرخ‌ های مندرج در جدول ماده‌ مذکور مشمول عوارض سالانه آلایندگی وسائط نقلیه علاوه بر عوارض موضوع بند «الف» این ماده‌ می‌ شوند.

پس از سال دهم تولید، هر سال به میزان ده‌ درصد (10%) به نرخ پایه عوارض آلایندگی وسائط نقلیه مذکور اضافه می‌ شود تا حداکثر به دو برابر نرخ پایه افزایش یابد.

وسائط نقلیه‌ ای که نرخ عوارض سالانه آلایندگی آنها در جدول ذیل ماده‌ (28) صفر می‌ باشد، تا سپری شدن پنج‌ سال از سال تولید، از پرداخت عوارض سالانه آلایندگی معاف می‌ باشند و پس از آن، وسائط نقلیه سنگین با نرخی معادل یک‌ دهم نرخ‌های مندرج در ردیف (D) جدول ماده‌ (28) و سایر وسائط نقلیه با نرخی معادل یک‌ دهم نرخهای مندرج در ردیف (C) جدول مذکور مشمول عوارض سالانه آلایندگی می‌ باشند.

در مورد خودروهایی که تولید یا واردات آنها متوقف می‌ شود، مأخذ محاسبه توسط سازمان و متناسب با آخرین سال تولید یا واردات تعیین می‌ شود.

فهرست شهرهای آلوده که وسائط نقلیه با پلاک انتظامی متعلق به شهرهای مذکور مشمول عوارض سالانه آلایندگی می‌ شوند، حداکثر تا پایان دی‌ ماه هر سال با پیشنهاد سازمان حفاظت محیط زیست و تصویب هیأت وزیران برای اجراء در سال بعد تعیین می‌ شوند.

تبصره 1

تبصره 1ـ وزارت کشور مکلف است با ایجاد سامانه الکترونیک متمرکز عوارض سالانه وسائط نقلیه، امکان پرداخت و صدور الکترونیکی مفاصاحساب عوارض موضوع بندهای «الف» و «ب» این ماده‌ را برای مالکان و استعلام برخط میزان عوارض پرداخت نشده مربوط به وسائط نقلیه را برای نیروی انتظامی و دفاتر اسناد رسمی فراهم کند.

تبصره 2

تبصره 2 ـ پرداخت عوارض موضوع بندهای «الف» و «ب» این ماده‌ بر عهده مالک است.

مالکان وسائط نقلیه مکلفند عوارض‌ مذکور هر سال را تا پایان همان سال پرداخت نمایند.

چنانچه مالکیت وسائط نقلیه مذکور پس از سال تولید تغییر نماید، پرداخت عوارض سالانه و عوارض سالانه آلایندگی موضوع این ماده‌ از سال انتقال بر عهده مالک جدید است.
تبصره 3

تبصره 3 ـ وسائط نقلیه‌ ای که گواهی اسقاط دارند، در سال اسقاط، مشمول عوارض بند «ب» موضوع این ماده‌ نمی‌ شوند.

تبصره 4

تبصره 4 ـ کلیه وسائط نقلیه که قبل یا بعد از لازم‌ الاجراء شدن این قانون شماره‌ گذاری شده باشند نیز مشمول عوارض‌ موضوع این ماده‌ می‌ شوند.

تبصره 5

تبصره 5 ـ ثبت سند انتقال وسائط نقلیه توسط دفاتر اسناد رسمی و یا تعویض پلاک توسط نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران (معاونت راهنمایی و رانندگی)، منوط به تسویه عوارض بندهای «الف» و «ب» این ماده‌ مربوط به وسائط نقلیه مورد معامله و سایر وسائط نقلیه متعلق به انتقال‌ دهنده و انتقال‌ گیرنده است.

تبصره 6

تبصره 6‌ ـ پرداخت عوارض موضوع بندهای «الف» و «ب» این ماده‌ هر سال، حداکثر تا پایان همان سال، موجب برخورداری از تخفیف به میزان بیست‌ درصد (20%) است.

تبصره 7

تبصره 7‌ ـ پرداخت عوارض مذکور پس از موعد مقرر مشمول جریمه غیرقابل بخشودگی معادل ده‌ درصد (10%) عوارض سالانه است و در صورت تأخیر بیش از یک ماه، علاوه بر جریمه مذکور مشمول جریمه‌ ای معادل دو درصد (2%) عوارض سالانه به ازای هر ماه نسبت به مدت تأخیر است.
تبصره 8

تبصره 8‌ – در صورتی که مالک یا مالکان خودروهای سبک و سنگین و موتورسیکلت از پرداخت عوارض‌ موضوع این ماده‌ به مدت پنج سال از سال مالکیت، خودداری نمایند و یا مبلغ عوارض و جریمه پرداخت‌ نشده از پنج‌ درصد (5%) نصاب معاملات کوچک موضوع جزء (1) ماده‌ (3) قانون برگزاری مناقصات مصوب 1383/1/25، بیشتر شود، نیروی انتظامی موظف است بر اساس فهرست اعلامی وزارت کشور نسبت به توقف وسائط نقلیه مزبور تا پرداخت بدهی اقدام کند.

تبصره 9

تبصره 9‌ ـ نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران و شهرداری‌ ها مکلفند امکان دسترسی برخط به پایگاه اطلاعات وسائط نقلیه خود را با رعایت طبقه‌ بندی برای وزارت کشور فراهم کنند.

تبصره 10

تبصره 10‌ ـ وزارت کشور موظف است نسبت به اطلاع‌ رسانی در خصوص وظایف و تکالیف مالکان وسائط نقلیه به طرق مقتضی از جمله از طریق ارسال پیامک اقدام کند.

تبصره 11

تبصره 11‌ ـ آیین‌ نامه اجرائی این ماده‌ ظرف سه‌ ماه از تاریخ ابلاغ این قانون با پیشنهاد وزارت کشور به‌ تصویب هیأت وزیران می‌ رسد.

ماده 30

نقل و انتقال انواع خودرو و موتورسیکلت، به استثنای ماشین‌ های راهسازی، کارگاهی، معدنی، کشاورزی و شناورها، مشمول مالیات نقل و انتقال به‌ شرح ذیل می‌ باشند:

تولید داخل به میزان یک‌ درصد (1%) و وارداتی دو درصد (2%) به مأخذ مذکور در تبصره (1) ماده‌ (28) این قانون برای سال تولید.

مأخذ محاسبه مالیات موضوع این ماده‌ تا شش‌ سال پس از سال تولید، سالانه ده‌ درصد (10%) همان مأخذ کاهش می‌ یابد و برای سال‌ های ششم به بعد، چهل‌ درصد (40%) مأخذ یاد شده است.

تبصره 1

تبصره 1 ـ ثبت سند انتقال وسائط نقلیه توسط دفاتر اسناد رسمی و یا تعویض پلاک توسط نیروی انتظامی، منوط به پرداخت مالیات نقل و انتقال موضوع این ماده‌ و به ترتیبی است که سازمان مقرر می‌کند.

مراجع مزبور در صورت تخلف از این حکم، ملزم به پرداخت دو برابر مالیات پرداخت‌ نشده هستند.

تبصره 2

تبصره 2 ـ اولین انتقال خودرو از کارخانجات سازنده و یا وصل کننده قطعات پیش ساخته (مونتاژکننده) داخلی و یا واردکنندگان (نمایندگی‌های رسمی شرکتهای خارجی) به خریداران و همچنین هرگونه انتقال به صورت صلح و هبه به نفع دولت مشمول پرداخت مالیات نقل و انتقال موضوع این ماده‌ می‌شود.

تبصره 3

تبصره 3 ـ نقل و انتقال انواع خودرو و موتورسیکلت با پلاک انتظامی مناطق آزاد تجاری‌ ـ صنعتی مشمول مالیات موضوع این ماده‌ نمی‌ شود.

ماده 31

سازمان مکلف است بابت خروج هر مسافر ایرانی به‌جز موارد تبصره (1) این ماده‌ از مرزهای هوایی، دریایی و زمینی وجوهی را به‌ عنوان مالیات از مسافران دریافت و به حساب درآمد عمومی نزد خزانه‌ داری کل کشور واریز نماید.

میزان مالیات مذکور در قوانین بودجه سنواتی پیش‌ بینی می‌ گردد.

تبصره 1

تبصره 1ـ دارندگان گذرنامه‌های سیاسی و خدمت، خدمه وسایل نقلیه عمومی زمینی و دریایی و خطوط پروازی، دانشجویان شاغل به تحصیل در خارج از کشور (دارندگان اجازه خروج دانشجویی)، بیمارانی که با مجوز شورای پزشکی جهت درمان به خارج از کشور اعزام می‌گردند، دارندگان پروانه گذر مرزی و مرزنشینان، جانبازان انقلاب اسلامی که برای معالجه به کشورهای دیگر اعزام می‌شوند، زائران ایرانی که در ایام اربعین حسینی (ع) به مقصد عراق از کشور خارج می‌شوند و ایرانیان مقیم خارج از کشور که دارای کارنامه شغلی از وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی هستند از پرداخت مالیات موضوع این ماده، مستثنی هستند.

تبصره 2

تبصره 2ـ گردشگران، ساکنین دائم یا موقت مناطق آزاد تجاری‌ـ صنعتی که صرفا از مبدأ مناطق مذکور به خارج از کشور عزیمت می‌کنند، مشمول عوارض خروج از کشور موضوع قانون چگونگی اداره مناطق آزاد تجاری‌ـ صنعتی جمهوری اسلامی مصوب 1372/06/07 با اصلاحات و الحاقات بعدی و آیین‌نامه‌های اجرائی مربوط می‌شوند.

تبصره 3

تبصره 3ـ نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران موظف است پرداخت مالیات خروج از کشور مسافران ایرانی که عازم خارج از کشور هستند را به روشی که سازمان تعیین می‌نماید کنترل و از خروج مسافرانی که مالیات مزبور را پرداخت ننموده‌اند، جلوگیری نماید.

ماده 32

اشخاصی که مبادرت به حمل و نقل برون‌شهری مسافر و فروش بلیط در داخل کشور با وسائط نقلیه زمینی (به استثنای ریلی) و دریایی می‌کنند، مکلفند پنج‌ درصد (%5) بهای بلیط را با درج در بلیط و یا قرارداد (صورتحساب)، حسب مورد، به عنوان عوارض شهرداری از مسافران أخذ و هر ماه حداکثر تا پانزدهم ماه بعد به حساب شهرداری مبدأ سفر واریز نمایند.

واریز عوارض مذکور بعد از موعد مقرر موجب تعلق جریمه‌ای به میزان دو درصد (%2) به ازای هر ماه تأخیر خواهد بود.

اختلاف و استنکاف از پرداخت عوارض موضوع این ماده‌ مشمول ماده‌ (77) قانون شهرداری‌ مصوب 1334/04/11 با اصلاحات و الحاقات بعدی خواهد بود.

آراء صادره در این خصوص، قابل اعتراض در دیوان عدالت اداری است.

ماده 33

مالیات و عوارض موضوع این فصل به‌عنوان اعتبار مالیاتی محسوب نمی‌گردد.

مالیات و عوارض موضوع مواد (28) و (30) این قانون به‌عنوان هزینه قابل قبول مالیاتی پذیرفته می‌شود.

ماده 34

سازمان موظف است برای کلیه مودیان این قانون امکان اظهار و پرداخت مالیات موضوع فصول ششم و هفتم را از طریق سامانه مودیان فراهم کند.

ماده 35

مودیانی که از عضویت در سامانه مودیان امتناع ورزیده‌اند علاوه بر پرداخت جریمه‌های موضوع بند «الف» ماده‌ (36) این قانون و بند «ب» ماده ‌(22) قانون پایانه‌های فروشگاهی و سامانه مودیان مکلفند اظهارنامه هر دوره مالیاتی خود را حداکثر تا یک‌ماه پس از پایان هر دوره مالیاتی به سازمان تسلیم و مالیات و عوارض فروش خود را به حساب سازمان واریز نمایند.

ماده 36

مؤدیان در صورت ارتکاب تخلفات ذیل علاوه بر پرداخت مالیات و عوارض، مشمول جریمه‌ هایی به‌ شرح زیر می‌ باشند:

بند الف

الف ـ تا زمان استقرار سامانه مودیان «موضوع قانون پایانه‌های فروشگاهی و سامانه مودیان» عدم تسلیم اظهارنامه در هر دوره مالیاتی برای کلیه مودیان و بعد از استقرار سامانه مذکور برای آن دسته از مودیانی که از عضویت در سامانه مودیان امتناع کرده‌اند: ده میلیون (10,000,000) ریال یا دو برابر مالیات و عوارض پرداخت‌نشده تا موعد مقرر در ماده ‌(4) این قانون، هر کدام بیشتر باشد.

این جریمه علاوه بر جریمه مذکور در بند «ب» ماده ‌(22) قانون پایانه‌های فروشگاهی و سامانه مودیان است که مودی به دلیل عدم ثبت‌نام در سامانه مودیان باید بپردازد.

بند ب

ب ‌ـ کتمان معامله، بیش‌اظهاری مالیات و عوارض خرید یا کم‌اظهاری مالیات و عوارض فروش، ثبت معامله خود به نام غیر یا معامله غیر به نام خود، استناد به اسناد صوری و هر عمل دیگری که به کم‌اظهاری مالیات یا استرداد غیرواقعی منجر شود: دو برابر مالیات و عوارض پرداخت‌نشده تا موعد مقرر در ماده‌ (4) این قانون و در صورت تکرار تخلف قبل از دوسال، سه برابر مالیات پرداخت‌نشده.

بند ج

ج ‌ـ دریافت مالیات و عوارض توسط اشخاص غیرمجاز: دو برابر مالیات و عوارض دریافتی.

ماده 37

تأخیر در پرداخت مالیات‌ ها و عوارض موضوع این قانون در مواعد مقرر با رعایت مفاد ماده‌ (19) [191] قانون مالیات‌های مستقیم، موجب تعلق جریمه‌ ای به ‏میزان دو‌ درصد ‌(2%)‌ در ماه، نسبت به مالیات و عوارض پرداخت‌ نشده و مدت تأخیر از زمان انقضای مهلت تسلیم اظهارنامه یا سررسید پرداخت مالیات و عوارض، هر یک که مقدم باشد، خواهد بود.

تبصره

تبصره ـ چنانچه مودی خارج از اراده خود امکان پرداخت مالیات و عوارض موضوع این قانون را در مواعد مقرر نداشته باشد، می‌تواند به هیأت‌های حل اختلاف مالیاتی اعتراض نماید.

در صورتی که ادعای مودی با ارائه اسناد و مدارک مثبته در هیأتهای حل اختلاف مالیاتی پذیرفته شود، جریمه مذکور بخشیده می شود.

ماده 38

مالیات و عوارض‌ موضوع مواد (7)، (26) و (28) این قانون و جریمه‌ های مربوط به آنها پس از کسر کسورات قانونی، به ترتیب زیر توزیع می‌ شود:

بند 1

1‌ـ یک‌نهم از مالیات‌ها و عوارض وصولی ماده‌ (7) و بندهای «الف» و «ب» ماده‌ (26) این قانون به‌عنوان مالیات سلامت به وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی اختصاص می‌یابد.

بند 2

2‌ـ باقی مانده، به نسبت مساوی سهم درآمد عمومی کشور و سهم شهرداری‌ها و دهیاری‌ها می‌باشد.

سهم درآمد عمومی به عنوان مالیات به حساب خزانه‌داری کل کشور واریز می‌شود.

سهم شهرداری‌ها و دهیاری‌ها به‌عنوان عوارض حسب مورد به حساب تمرکز وجوه اداره کل امور مالیاتی استان و حساب تمرکز وجوه وزارت کشور واریز می‌شود.

تبصره

تبصره ـ عوارض و جریمه‌های سهم شهرداری‌ها، دهیاری‌ها و روستاهای فاقد دهیاری موضوع این قانون به حساب‌های رابطی که بنا به درخواست سازمان و وزارت کشور توسط خزانه‌داری کل کشور حسب مورد به نام حساب تمرکز وجوه اداره کل مالیاتی استان و وزارت کشور افتتاح می‌گردد، واریز می‌شود.

عوارض سهم شهرداری‌ها، دهیاری‌ها و روستاهای فاقد دهیاری و جریمه‌های متعلق به آن، درآمد دولت نبوده و سازمان موظف است صددرصد (%100) آن را مطابق با مقررات ماده ‌(39) این قانون به صورت ماهانه به حساب‌های ذی‌ربط مذکور واریز نماید.

ماده 39

سهم شهرداری‌ ها، دهیاری‌ ها، روستاهای فاقد دهیاری و مناطق عشایری، بر اساس ترتیبات ذیل به حساب تمرکز وجوه وزارت کشور و حساب تمرکز وجوه اداره کل امور مالیاتی استان ذی‌ربط نزد خزانه‌ داری کل کشور برای توزیع بین شهردار‌یها و دهیاری‌ها واریز می‌ شود:

بند الف

الف‌ ـ نود درصد (%90) از عوارض و جریمه‌ های مربوط به ماده‌ (7) و بندهای «ب» و «پ» ماده‌ (26) این قانون پس از واریز به حساب تمرکز وجوه اداره کل امور مالیاتی استان بر اساس شاخص جمعیت میان شهرداری‌ ها، دهیاری‌ ها، اداره امور عشایر هر شهرستان (سهم مناطق عشایری) و فرمانداری‌ های همان استان (سهم روستاهای فاقد دهیاری) توزیع و ده درصد (%10) مابقی به حساب تمرکز وجوه وزارت کشور واریز تا به موجب آیین نامه ای که براساس شاخص های توسعه‌ نیافتگی سه ماه پس از لازم‌ الاجراء شدن این قانون توسط سازمان برنامه و بودجه کشور و وزارت کشور تهیه می‏ شود و به تصویب هیأت وزیران می‌ رسد بین شهرداری‌ ها، دهیاری‌ ها، اداره امور عشایر شهرستان (سهم مناطق عشایری) و روستاهای فاقد دهیاری (به حساب فرمانداری‌ها) توزیع گردد.

بند ب

ب ‌ـ عوارض و جریمه‌ های مربوط به بندهای «الف» و «ت» ماده‌ (26) و ماده‌ (28) این قانون به حساب تمرکز وجوه وزارت کشور واریز می‌ شود تا به نسبت دوازده درصد (12%) سهم کلان شهرها، پنجاه و سه درصد (53%) سهم سایر شهرها و سی و پنج درصد (35%) سهم روستاها و مناطق عشایری و بر اساس شاخصهای جمعیت و توسعه نیافتگی مذکور در بند «الف» این ماده توزیع گردد.

دستورالعمل اجرائی این بند توسط وزارت کشور با همکاری سازمان برنامه و بودجه کشور تهیه و ابلاغ می شود.

تبصره 1

تبصره 1ـ سهم روستاهای فاقد دهیاری به حساب فرمانداری شهرستان مربوط واریز می‌ شود تا با مشارکت سایر دستگاههای اجرائی مربوطه برای امور عمرانی و آبادانی همان روستاها هزینه شود.

دستورالعمل اجرائی این تبصره ظرف سه‌ماه پس از ابلاغ این قانون توسط وزارت کشور و وزارت امور اقتصادی و دارایی (سازمان) تصویب می‌ شود.

تبصره 2

تبصره 2ـ سهم مناطق عشایری از عوارض و جریمه‌ های مربوط به مواد (7) و (26) این قانون به اداره کل امور عشایر هر استان واریز می‌ شود تا براساس شاخص جمعیت میان مناطق عشایری توزیع گردد.

تبصره 3

تبصره 3ـ در راستای اجرای احکام این ماده‌ شهرهای جدید تازه‌ تأسیس فاقد شهرداری از نظر موضوع این ماده‌ حسب مورد واجد شهرداری تلقی می‌ شوند.

تبصره 4

تبصره 4ـ محل أخذ مالیات ارزش افزوده واحدهای تولیدی محل استقرار آنها می‌ باشد.

تبصره 5

تبصره 5ـ سهم شهرداری‌ ها و دهیاری‌ ها از محل منابع حاصل از بندهای «پ» و «ت» ماده ‌(26) این قانون باید مطابق با سیاست‌های ابلاغی شورای‌ عالی سلامت و امنیت غذایی هزینه گردد.

تصمیم‌ گیری در خصوص نحوه هزینه‌ کرد منابع مزبور در کلان‌ شهرها برعهده کمیته‌ ای متشکل از فرماندار، شهردار و نماینده وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی است.

تبصره 6

تبصره 6‌ـ هرگونه برداشت از حساب تمرکز وجوه به‌جز پرداخت به شهرداری‌ ها و دهیاری‌ ها و اشخاص مذکور در این ماده‌ ممنوع است.

تبصره 7

تبصره 7‌ـ سهم عوارض ارزش افزوده دریافتی از شرکتهای فناور مستقر در پارکهای علم و فناوری پس از واریز به خزانه‌داری کل کشور، به صورت صد درصد (%100) به همان پارک بابت ایجاد، توسعه و نگهداری زیرساختها و فضاهای عمومی، آموزشی، پژوهشی و فناوری و ارائه خدمات شهری اختصاص می‌ یابد.

آیین نامه اجرائی این تبصره ظرف سه ماه از تاریخ لازم‌الاجراءشدن این قانون توسط معاونت علمی و فناوری ریاست جمهوری با همکاری وزارت علوم، تحقیقات و فناوری و وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی تهیه می‌ شود و به‌تصویب هیأت وزیران می‌ رسد.

تبصره 8

تبصره 8ـ کارگروهی مرکب از وزارت کشور، سازمان و یک ناظر از مجلس شورای اسلامی برای نظارت بر حسن اجرای این ماده‌ تشکیل و گزارش عملکرد این ماده‌ همه‌ ساله توسط سازمان و وزارت کشور به کمیسیون اقتصادی مجلس شورای اسلامی ارائه می‌ گردد.

تبصره 9

تبصره 9ـ سازمان مکلف است در مقاطع سه‌ ماهه میزان وصول مالیات بر ارزش افزوده و سهم هریک از شهرداری‌ ها، دهیاری‌ ها، فرمانداری‌ ها و مناطق عشایری را از طرق مناسب به اطلاع عموم مردم برساند.

ماده 40

عوارض‌ و جریمه‌ های آلایندگی موضوع ماده‌ (27) این قانون پس از واریز به حساب تمرکز وجوه اداره کل امور مالیاتی استان برای هر شهرستان به نسبت جمعیت بین شهرداری‌ ها، دهیاری‌ ها و فرمانداری‌ های (سهم روستاهای فاقد دهیاری و مناطق عشایری) همان شهرستان توزیع می‌ گردد.

در صورتی که آلودگی واحدهای بزرگ تولیدی (پنجاه نفر و بیشتر) به بیش از یک شهرستان در یک استان سرایت کند، عوارض آلایندگی هر شهرستان به نسبت جمعیت، اثر‌پذیری و فاصله از واحد آلاینده، در کمیته‌ ای مرکب از رئیس سازمان برنامه و بودجه استان و فرمانداران شهرستان‌ های ذی‌ ربط، مدیرکل محیط زیست و مدیرکل امور مالیاتی استان بین شهرستان‌ های متأثر توزیع می‌ شود.

تبصره 1

تبصره 1ـ در صورتی که شهرستان‌های متأثر از آلودگی در دو یا چند استان واقع شده باشند، اعضای کمیته توزیع‌کننده عوارض آلودگی واحدهای بزرگ (پنجاه نفر و بیشتر) متشکل از نماینده سازمان برنامه و بودجه کشور، روسای سازمان‌های مدیریت و برنامه‌ریزی استان‌های ذی‌ربط، نماینده سازمان حفاظت محیط زیست و نماینده ادارات کل امور مالیاتی استان‌های مربوطه براساس سیاست‌های اعلامی سازمان برنامه و بودجه کشور اقدام به توزیع عوارض آلایندگی می‌کنند.

تبصره 2

تبصره 2ـ عوارض و جریمه‌های آلایندگی در مناطق آزاد تجاری‌ـ صنعتی و ویژه اقتصادی در مواردی که شهرداری و یا دهیاری در مناطق مذکور مستقر نمی‌باشد، حسب مورد به حساب منطقه آزاد تجاری‌ـ صنعتی و یا ویژه اقتصادی مربوط واریز می‌گردد.

ماده 41

عوارض و جریمه‌های موضوع بندهای «الف» و «ب» ماده ‌(29) این قانون مستقیما به حساب شهرداری‌ها و یا دهیاری‌های محل سکونت مالک که هنگام صدور پلاک انتظامی ثبت شده است، واریز می‌گردد.

شهرداری‌های شهرهای آلوده مکلفند صددرصد (%100) درآمد حاصل از عوارض موضوع بند «ب» ماده ‌(29) این قانون را برای کمک به توسعه و نوسازی ناوگان حمل ونقل عمومی شهرهای آلوده هزینه نمایند.

ماده 42

معادل دوازده ‌‌در‌‌ هزار ‌ارزش‌ گمرکی کالا‌‌‌های وارداتی که حقوق ورودی آنها وصول می‌شود، توسط گمرک جمهوری اسلامی ایران به حساب تمرکز وجوه وزارت کشور واریز شده تا به نسبت سیزده‌ درصد (%13) کلانشهرها، سی‌ و پنج‌ درصد (%35) دهیاری‌ها و روستاهای فاقد دهیاری و عشایر و پنجاه و دو درصد (%52) سایر شهرداری‌ها و بر اساس شاخص‌هایی که با پیشنهاد وزارت کشور به تصویب هیأت دولت می‌رسد، صرف کمک و ایجاد درآمد پایدار برای شهرداری‌ها و دهیاری‌ها و روستاهای فاقد دهیاری و عشایر گردد.

وزارت کشور مکلف است وصولی هر ماه را تا پانزدهم ماه بعد براساس سهم‌های تعیین‌شده به حساب شهرداری‌ها و دهیاری‌ها واریز نماید و هرگونه برداشت از حساب تمرکز وجوه به‌ جز پرداخت به شهرداری‌ها و دهیاری‌ها و روستاهای فاقد دهیاری و عشایر ممنوع است.

ماده 43

یک‌نهم مالیات‌ها و عوارض وصولی موضوع ماده‌ (7) و بندهای «الف» و «ب» ماده‌ (26) این قانون به‌عنوان «مالیات سلامت»، همزمان با دریافت توسط سازمان امور مالیاتی، به حساب خزانه‌ داری کل کشور واریز می‌گردد.

خزانه مکلف است مبالغ دریافتی هر ماه را تا پایان پانزدهم ماه بعد به حساب وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی واریز نماید. عدم تخصیص مبلغ مذکور در حکم تصرف غیرمجاز در اموال عمومی است.

صد درصد (%100) منابع دریافتی موضوع این ماده‌ از طریق ردیف یا ردیف‌هایی که در قوانین بودجه سنواتی پیش‌بینی می‌شود به پیشگیری و پوشش کامل درمان افراد ساکن در روستاها و شهرهای دارای بیست هزار نفر جمعیت و پایین‌تر و جامعه عشایری (در چهارچوب نظام ارجاع) اختصاص می‌یابد.

پس از تحقق این هدف، منابع مذکور برای تکمیل و تأمین تجهیزات بیمارستانی و مراکز بهداشتی و درمانی با اولویت بیمارستان‌های مناطق توسعه‌نیافته، و همچنین مصارف هیأت امنای ارزی و ارتقای سطح بیمه بیماران صعب ‌العلاج و افراد تحت پوشش نهادهای حمایتی خارج از روستاها و شهرهای بالای بیست هزار نفر جمعیت اقدام می‌شود.

هرگونه پرداخت هزینه‌های نیروی انسانی نظیر حقوق و مزایا، اضافه‌کار، کمک‌های رفاهی، پاداش، فوق‌العاده‌های مأموریت، کارانه، بهره‌وری، مدیریت، نوبت ‌کاری، دیون و مانند آن و همچنین هزینه‌ های اداری نظیر اقلام مصرفی اداری و تأمین اثاثیه و منصوبات اداری از این محل ممنوع است.

ماده 44

منابع حاصل از مالیات‌ های موضوع مواد (30) و (31) این قانون سهم دولت است و به حساب خزانه‌ داری کل کشور واریز می‌شود.

ماده 45

دولت موظف است از محل منابع حاصل از مالیات دریافتی سهم خود موضوع ماده‌ (7) این قانون، سالانه مجموع کمک‏ های نقدی پرداختی به هر فرد تحت پوشش نهادهای حمایتی را علاوه بر سایر افزایش‏ های سنواتی، حداقل معادل نرخ مالیات بر ارزش افزوده افزایش داده و به منظور جبران مالیات دریافتی به افراد مذکور پرداخت نماید.

نهادهای حمایتی مذکور مکلفند نسبت به شناسایی اشخاص نیازمندی که تحت پوشش نیستند اقدام و آنها را مشمول دریافت افزایش مذکور نمایند.

آیین‌نامه اجرائی این ماده‌ شامل چگونگی شناسایی اشخاص نیازمند و نحوه حمایت از آنها حداکثر سه ماه پس از لازم ‏الاجراء شدن این قانون توسط وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی با همکاری سازمان بهزیستی کشور و کمیته امداد امام خمینی(ره) تهیه و به تصویب هیأت وزیران می‌رسد.

ماده 46

کلیه عوارض و مالیات موضوع این قانون که توسط گمرک جمهوری اسلامی ایران به صورت قطعی وصول و به حسابهای مربوطه واریز می‌شود، مشمول حکم ماده‌ (160) قانون امور گمرکی می‌باشد.

ماده 47

پرونده ‌های مالیات بر ارزش افزوده که تاریخ تعلق آنها قبل از لازم ‌الاجراء شدن این قانون است، از نظر تعیین مأخذ مشمول ‏مالیات و نرخ مالیات، جرایم و تکالیف مودیان و مأموران مالیاتی و نحوه رسیدگی تابع قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب 1387/02/17 می‌باشد، اما در مورد رفع اختلاف سازمان با مودی، ‏قطعیت، وصول، توزیع و تسویه، تابع احکام و مقررات این قانون است.

ماده 48

متن زیر جایگزین ماده‌ (238) قانون مالیات‌های مستقیم می‌شود و به این قانون تسری می‌یابد:

---

ماده 238

در مواردی که برگ تشخیص مالیات صادر و به ‌مودی ابلاغ می ‌شود، چنانچه مودی نسبت به آن معترض باشد می ‌تواند ظرف سی ‌روز از تاریخ ابلاغ شخصا یا به وسیله وکیل ‌تام ‌الاختیار خود با ارائه دلایل و اسناد و مدارک کتبا از اداره امور مالیاتی تقاضای رسیدگی مجدد نماید.

مسوول/ مسوولان مربوط که از طرف سازمان امور مالیاتی مشخص می ‌شوند، موظفند پس از ثبت درخواست مودی و ظرف ‌مهلتی که بیش از چهل و پنج ‌‌روز از تاریخ ثبت درخواست نباشد به موضوع ‌رسیدگی و در صورتی که دلایل و اسناد و مدارک ابرازشده را برای ‌رد مندرجات برگ تشخیص کافی دانستند‌، آن را رد و در صورتی که دلایل و اسناد و مدارک ابرازی را مؤثر در تعدیل درآمد تشخیص دهند موارد تعدیل درآمد مشمول مالیات را مشخص نمایند.

چنانچه مودی نظر مسوول/ مسوولان مربوط در تعدیل درآمد مشمول مالیات را قبول نماید، درآمد مشمول مالیات تعدیل ‌شده قطعی است. در غیر این‌ صورت برای رسیدگی به مابه‌التفاوت تا مبلغ مورد اعتراض مودی، موضوع به هیأت حل اختلاف مالیاتی ارجاع می ‌شود.

همچنین هرگاه دلایل و اسناد و مدارک ابرازی مودی را برای رد برگ تشخیص یا تعدیل درآمد مؤثر تشخیص ندهند باید موضوع را مستدلا در پرونده منعکس و مراتب را برای رسیدگی به هیأت حل اختلاف مالیاتی ارجاع نمایند.

---

تبصره 1

دستورالعمل اجرائی این ماده با پیشنهاد سازمان امور مالیاتی به تصویب وزیر امور اقتصادی و دارایی می ‌رسد.

تبصره 2

در مواردی که مودی اطلاعات مربوطه را از طریق سامانه مودیان اظهار کرده باشد، مطابق احکام قانون سامانه مودیان و پایانه‌های فروشگاهی رفتار خواهد شد.

ماده 49

متن زیر جایگزین تبصره ماده‌ (239) قانون مالیات‌های مستقیم می‌شود و به این قانون تسری می‌یابد:

---

تبصره

در مواردی که برگ تشخیص مالیات طبق مقررات تبصره (1) و قسمت آخر تبصره (2) ماده‌ (203) و ماده‌ (208) این قانون ابلاغ شده باشد و مودی به ‌شرح مقررات این ماده ‌اقدام نکرده باشد در حکم معترض به برگ ‌تشخیص مالیات شناخته می ‌شود و پرونده امر برای رسیدگی به هیأت حل اختلاف مالیاتی ارجاع می ‌گردد.

ماده 50 ـ متن زیر جایگزین ماده ‌(244) قانون مالیات‌های مستقیم و تبصره ‌های آن می ‌شود و به این قانون تسری می ‌یابد:

«ماده 244 ـ مرجع رسیدگی به کلیه اختلاف ‌های مالیاتی جز در مواردی که ضمن مقررات این قانون مرجع دیگری پیش ‌بینی ‌شده‌، هیأت حل اختلافات مالیاتی است‌. هر هیأت حل اختلاف مالیاتی ‌از سه نفر به‌ شرح زیر تشکیل می ‌شود:

1‌ ـ

یک نفر نماینده سازمان امور مالیاتی کشور

2 ـ

یک نفر از میان قضات بازنشسته یا حقوق دانان مطلع در امور مالیاتی با شرط وثاقت و امانت به درخواست سازمان امور مالیاتی و انتخاب رئیس کل دادگستری هر استان

3‌ ـ

یک نفر نماینده از اتاق بازرگانی، صنایع و معادن و کشاورزی ایران، اتاق تعاون ایران، جامعه حسابداران رسمی ایران، جامعه مشاوران رسمی مالیاتی ایران، مجامع حرفه ‌ای، اتاق اصناف ایران، شورای اسلامی شهر، کانون وکلا، مرکز وکلا،‌ کارشناسان رسمی و مشاوران خانواده که برای مدت سه ‌سال منصوب می‌ شوند. مودی همزمان با اعتراض به برگ تشخیص یا مطالبه مالیات یکی از مراجع این بند را به‌ عنوان نماینده خود جهت شرکت در جلسات هیأت حل اختلاف مالیاتی معرفی می ‌نماید. در صورتی که برگ ‌تشخیص مالیات ابلاغ قانونی شده باشد و یا همزمان با تسلیم ‌اعتراض به برگ تشخیص در مهلت قانونی مودی انتخاب خود را اعلام ننماید، با توجه به نوع فعالیت مودی یا موضوع مالیات مورد رسیدگی، از بین نمایندگان مزبور با رعایت تبصره (5) این ماده ‌یک نفر انتخاب می ‌شود.

تبصره 1 ـ

جلسات هیأتهای حل اختلاف مالیاتی با حضور هر سه عضو رسمیت می ‌یابد و رأی هیأت با اکثریت آراء قطعی و لازم ‌الاجراء است، ولی نظر اقلیت باید در متن رأی قید گردد.

تبصره 2 ـ

هیأتهای حل اختلاف مالیاتی دارای استقلال کامل بوده و صرفا اداره امور دبیرخانه ‌ای هیأتهای حل اختلاف مالیاتی و تشکیل جلسات هیأتها به عهده سازمان امور مالیاتی می ‌باشد. انشای رأی با رعایت اصل عدالت و بی‌ طرفی کلیه اعضا و متکی به اسناد و مدارک مثبته و دلایل و شواهد متقن در همان جلسه و یا حداکثر ظرف سه روز کاری پس از برگزاری جلسه، توسط نماینده بند (2) این ماده‌به عمل آمده و به امضای تمامی اعضا می ‌رسد. مودی یا نماینده قانونی وی مجاز به حضور کامل در جلسه و ارائه دفاعیات به صورت کتبی یا شفاهی است. اظهارات شفاهی باید در صورتجلسه قید و به امضای وی برسد. سازمان امور مالیاتی به ‌منظور اعمال نظارت موثر بر عملکرد هیأتهای حل اختلاف مالیاتی، مکلف است نسبت به مستندسازی فرآیند برگزاری جلسات هیأت به نحو مقتضی اقدام کند.

تبصره 3 ـ

تعیین حق‌ الزحمه اعضای موضوع بندهای (2) و (3) این ماده ‌متناسب با تعداد و مدت جلسات و نیز مراحل، منابع مالیاتی و پرونده‌ های مورد رسیدگی از محل اعتباری ‌که به همین منظور در بودجه سالانه سازمان امور مالیاتی کشور پیش ‌بینی می‌ شود، مطابق دستورالعملی است که توسط سازمان مذکور تهیه و ابلاغ می ‌گردد. حق ‌الزحمه اعضا به‌ صورت متمرکز از طرف سازمان امور مالیاتی کشور به حساب اعضا پرداخت می ‌شود.

تبصره 4 ـ

سازمان امور مالیاتی مکلف است نمایندگان معرفی‌ شده در اجرای بندهای (2) و (3) این ماده‌ را به‌عنوان اعضای هیأتهای حل اختلاف مالیاتی بپذیرد و با رعایت تبصره (5) این ماده‌ از آنها جهت شرکت در هیأتهای مزبور دعوت نماید.

تبصره 5ـ

اسامی کلیه افراد معرفی‌ شده توسط رئیس کل دادگستری هر استان، مدیر کل مالیاتی استان و مراجع مذکور در بند (3) این ماده ‌به تفکیک شهرستان ‌ها در سامانه ‌ای که به صورت متمرکز و حداکثر ظرف سه‌ ماه پس از لازم ‌الاجراء شدن این قانون توسط سازمان امور مالیاتی کشور ایجاد می‌ شود، درج می ‌گردد. انتخاب افراد موضوع بندهای (1)، (2) و (3) برای هر پرونده در مواردی که در شهرستان مورد نظر بیشتر از یک نفر وجود داشته باشد، به صورت تصادفی توسط سامانه مزبور انجام می ‌شود. این سامانه مستقیما زیر نظر رئیس کل سازمان امور مالیاتی، مدیریت می ‌گردد.

تبصره 6ـ

سازمان امور مالیاتی کشور مکلف است حداقل یک هفته قبل از تشکیل جلسه هیأت به نحو مقتضی زمینه دسترسی اعضای هیأت حل اختلاف مالیاتی را برابر مقررات مربوط به مندرجات پرونده مورد اعتراض فراهم نماید.

تبصره 7 ـ

هر یک از افراد مذکور در بندهای (2) و (3) این ماده ‌در صورتی که بیشتر از سه جلسه متوالی یا چهار جلسه متناوب در یک سال از حضور در جلسات هیأت خودداری نمایند، حکم آنان لغو می ‌شود و رئیس کل دادگستری هر استان و مرجع مربوط، حسب مورد، موظف است ظرف ده ‌روز کاری فرد جایگزین را معرفی نماید.

تبصره 8‌ ـ

به منظور اجرای عدالت و اصل استقلال و بی‌ طرفی و رعایت حقوق شهروندی و نظارت موثر، سازمان امور مالیاتی مکلف است ساختار اداره هیأتهای حل اختلاف مالیاتی را به‌ صورت مستقل، تحت عنوان مرکز دادرسی مالیاتی در ساختار خود ذیل رئیس کل سازمان ایجاد نماید. واحدهای دادرسی مالیاتی در هر استان مستقل از اداره کل مالیاتی استان تشکیل می ‌شود.

تبصره 9 ـ

پس از استقرار سامانه مودیان، ثبت اعتراض توسط مودی، انتخاب یکی از مراجع موضوع بند (3) این ماده، ارائه هرگونه لایحه به هیأتهای حل اختلاف، مشاهده اسناد، مدارک و اطلاعات مورد نیاز، ابلاغ تاریخ تشکیل جلسات هیأت، اطلاع از نتایج دادرسی و هرگونه اطلاع دیگر در خصوص پرونده دادرسی مالیاتی از طریق سامانه مذکور انجام می ‌شود.

تبصره 10 ـ

سازمان امور مالیاتی کشور مکلف است زمینه دسترسی کامل مودی و یا نماینده قانونی وی به مفاد پرونده مورد اعتراض را حداقل یک هفته قبل از تشکیل هیأت فراهم نماید.

تبصره 11 ‌ـ

عضویت همزمان در فهرست نمایندگان بندهای (2) و (3) موضوع این ماده ‌ممنوع است.»

ماده 51– متن زیر جایگزین ماده ‌(251) قانون مالیات‌های مستقیم می ‌شود و به این قانون تسری می‌ یابد:

«ماده 251 ـ مودی یا دادستان انتظامی مالیاتی می توانند ظرف دو ماه از تاریخ ابلاغ رأی قطعی هیأت حل اختلاف مالیاتی تجدیدنظر، به استناد عدم رعایت قوانین و مقررات موضوعه یا نقص رسیدگی، با اعلام دلایل کافی به شورای عالی مالیاتی اعتراض نموده و تجدید رسیدگی را درخواست کنند.»

ماده 52 ـ در بند (3) ماده ‌(255) قانون مالیات‌های مستقیم عبارت «نظر اکثریت اعضای شورای عالی مالیاتی» به عبارت «نظر اکثریت اعضای هیأت عمومی شورای‌عالی مالیاتی موضوع ماده (258) این قانون» تغییر می ‌یابد.

ماده 53 ـ تبصره ذیل به ماده‌ (258) قانون مالیات‌ های مستقیم الحاق می ‌شود:

تبصره ـ

«حکم این ماده ‌در مواردی که نسبت به موارد مشابه آرای متفاوتی توسط هیأتهای حل اختلاف مالیاتی صادر شده باشد نیز جاری است.»

ماده 54 ـ در تبصره (2) ماده ‌(274) قانون مالیات‌ های مستقیم عبارت «سازمان امور مالیاتی کشور» جایگزین عبارت «دادستانی انتظامی مالیاتی» می ‌گردد. حکم این تبصره و احکام فصل نهم از باب چهارم قانون مالیات‌ های مستقیم (به استثنای ماده ‌(217)) به این قانون تسری می ‌یابد.

ماده ۵۵‌ ـ از تاریخ لازم ‌الاجراء شدن این قانون، احکام مربوط به مالیات و عوارض در قوانین زیر نسخ می‌ گردد:

1‌ـ

قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب 1387/02/17 با اصلاحات و الحاقات بعدی (به استثنای حکم ماده ‌(28) قانون مذکور نسبت به جامعه مشاوران رسمی مالیاتی ایران، ماده‌ (50) قانون مذکور و تبصره های ذیل آن و تبصره (1) ماده‌ (39) آن قانون نسبت به عوارض موضوع بند (2) ماده ‌(38) این قانون)

2ـ

بند «ب» ماده ‌(6) و بند «ر» ماده ‌(33) و ماده ‌(73) و ماده ‌(94) قانون برنامه پنجساله ششم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران مصوب 1395/12/14

3‌ ـ

ماده ‌(69) قانون الحاق برخی مواد به قانون تنظیم بخشی از مقررات مالی دولت (2) مصوب 1393/12/04

4 ـ

احکام ماده ‌(34) قانون رفع موانع تولید رقابت ‌پذیر و ارتقای نظام مالی کشور مصوب 1394/02/01 در خصوص مالیات بر ارزش افزوده

5 ـ

مواد (18) و (47) قانون اصلاح نظام صنفی کشور مصوب 1392/06/12

ماده ۵۶‌ ـ اجرای احکام این قانون نافی اجرای احکام و مقررات ذیل نیست:

1 ـ

قانون برنامه پنجساله ششم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران مصوب 1395/12/14 با اصلاحات و الحاقات بعدی؛ (به استثنای موارد منسوخ در ماده‌ (55) این قانون، بند «ب» ماده ‌(6)، بند «ر» ماده ‌(33)، ماده ‌(73) و ماده‌ (94) قانون مذکور)

۲‌ ـ

قانون مالیات‌ های مستقیم مصوب ۱۳۶۶/۱۲/۳ با اصلاحات و الحاقات بعدی

۳‌ ـ

قانون مقررات تردد وسایل نقلیه خارجی مصوب ۱۳۷۳/۴/۱۲ با اصلاحات و الحاقات بعدی

۴‌ ـ

عوارض آزادراهها، عوارض موضوع ماده (۱۲) قانون حمل و نقل و عبور کالاهای خارجی از قلمرو جمهوری اسلامی ایران مصوب ۱۳۷۴/۱۲/۲۲ با اصلاحات و الحاقات بعدی

۵‌ ـ

قانون نحوه تأمین هزینه‌ های اتاق‌ های بازرگانی و صنایع و معادن جمهوری اسلامی ایران و اتاق تعاون مصوب ۱۳۷۲/۸/۱۱ با اصلاحات و الحاقات بعدی

۶‌ ـ

مواد (۶۳) و (۸۷) قانون وصول برخی از درآمدهای دولت و مصرف آن در موارد معین مصوب ۱۳۷۳/۱۲/۲۸ با اصلاحات و الحاقات بعدی

۷‌ ـ

قانون امور گمرکی مصوب ۱۳۹۰/۸/۲۲ با اصلاحات و الحاقات بعدی؛ (به استثنای تعریف حقوق ورودی و سایر وجوه موضوع بند «د» ماده ‌(۱))

۸‌ ـ

مواد (۶۵)، (۵۸) و (۷۰) قانون الحاق برخی مواد به قانون تنظیم بخشی از مقررات مالی دولت (۲) مصوب ۱۳۹۳/۱۲/۴ با اصلاحات و الحاقات بعدی

9‌ ـ

بندهای «الف» و «ب» ماده ‌(30) و بند (3) ماده ‌(48) قانون احکام دائمی برنامه ‌های توسعه کشور مصوب 1395/11/10 با اصلاحات و الحاقات بعدی

۱۰‌ ـ

تبصره (۵) بند «الف» ماده ‌(۲۸) قانون رفع موانع تولید رقابت ‌پذیر و ارتقای نظام مالی کشور مصوب ۱۳۹۴/۲/۱

۱۱ ـ

ماده ‌(۷) قانون توسعه ابزارها و نهادهای مالی جدید به ‌منظور تسهیل اجرای سیاست ‌های کلی اصل چهل و چهارم (۴۴) قانون اساسی مصوب ۱۳۸۸/۹/۲۵

12‌ـ

قانون توسعه و حمایت از صنایع دریایی مصوب ۱۳۸۷/۲/۱۵

ماده ۵۷‌ ـ این قانون شش ماه پس از ابلاغ به رئیس جمهور لازم الاجراء است.

تبصره ـ

تا تاریخ لازم ‌الاجراء شدن این قانون، قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب 1387/02/17 با اصلاحات و الحاقات بعدی تمدید می شود و ‏لازم ‌الاجراء است.‏

قانون فوق مشتمل بر پنجاه و هفت ماده‌ و یکصد تبصره در جلسه علنی روز یکشنبه مورخ دوم خرداد‌ماه یکهزار و چهارصد مجلس شورای اسلامی تصویب شد و در تاریخ 1400/03/12 به تأیید شورای نگهبان رسیده.