گزارش حسابرس

استاندارد حسابرسی ۶۲۰ چارچوب قانونی بهره‌گیری از دانش متخصصان غیرحسابدار (مانند ارزیابان، مهندسان یا حقوقدانان) را تبیین می‌کند. این استاندارد بر سه رکن اصلی تاکید دارد: اول، تعیین ضرورت نیاز به کارشناس؛ دوم، ارزیابی صلاحیت، شایستگی و بی‌طرفی وی؛ و سوم، تعیین کفایت کار کارشناس به عنوان شواهد حسابرسی. طبق این استاندارد، مسئولیت نهایی اظهارنظر حسابرسی همچنان بر عهده حسابرس است و استفاده از کار کارشناس، این مسئولیت را سلب نمی‌کند.

استاندارد حسابرسی ۷۲۰ (ISA 720) چارچوب رسیدگی حسابرس را نسبت به “سایر اطلاعات” منتشر شده توسط مدیریت، فراتر از صورت‌های مالی حسابرسی‌شده و گزارش حسابرس، تعیین می‌کند. مسئولیت حسابرس محدود به مطالعه این اطلاعات و ارزیابی ناسازگاری‌های بااهمیت بین این اطلاعات و صورت‌های مالی یا دانش به‌دست‌آمده در طول حسابرسی است، نه اظهارنظر بر صحت کل آن. هدف نهایی، افزودن پاراگراف مجزایی در گزارش حسابرس برای شفاف‌سازی این مسئولیت و گزارش‌دهی در صورت وجود تحریف بااهمیت است.

استاندارد ۲۴۱۰ حسابرسی، چارچوبی برای انجام بررسی اجمالی اطلاعات مالی میان‌دوره‌ای توسط حسابرس مستقل واحد تجاری است. هدف اصلی این استاندارد، کسب اطمینان محدود (اطمینان سلبی) در مورد عدم وجود تحریف بااهمیت در گزارش‌های مالی میان‌دوره است تا استفاده‌کنندگان بتوانند به‌موقع تصمیمات اقتصادی مبتنی بر اطلاعات را اتخاذ کنند