ب – انکار و تردید
ماده ۲۱۶ – کسی که علیه او سند غیر رسمی ابراز شود می‌تواند خط یا مهر یا امضا و یا اثر انگشت منتسب به خود را انکار نماید و احکام منکر بر او مترتب می‌گردد و اگر سند ابرازی منتسب به شخص او نباشد می‌تواند تردید کند.
ماده ۲۱۶ قانون آئین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب ( در امور مدنی)
ماده ۲۱۶ آیین دادرسی مدنی مبنای تمایز دو دفاع مهم در برابر اسناد عادی را مشخص می‌کند:
۱. انکار: زمانی به کار می‌رود که سند مستقیماً به خود شخص منتسب شده باشد (مثلاً می‌گویند امضای شماست، و شما می‌گویید نیست).
۲. تردید: زمانی به کار می‌رود که سند به شخص دیگری منتسب شده باشد (مثلاً سندی ارائه شده که ادعا می‌شود از طرف شخص ثالثی است و شما در اصالت آن تردید دارید).
