ماده ۲۹۸ – در صورتی که دعوا قابل تجزیه بوده و فقط قسمتی از آن مقتضی صدور رأی باشد، با درخواست خواهان، دادگاه مکلف به انشای رأی نسبت به همان قسمت می‌باشد و نسبت به قسمت دیگر، رسیدگی را ادامه می‌دهد.
ماده ۲۹۸ قانون آئین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب ( در امور مدنی)
ماده ۲۹۸ قانون آیین دادرسی مدنی، استثنائی بر اصل “وحدت دادرسی” است. این ماده به خواهان اجازه می‌دهد در مواردی که بخشی از ادعای او (مثلاً یکی از چند فقره چک) از نظر مدارک و تحقیقات کامل است، از دادگاه تقاضای صدور رای فوری نماید. دادگاه در صورت “قابل تجزیه بودن دعوا” و “درخواست صریح خواهان”، مکلف (و نه مختار) است که حکم آن بخش را صادر کرده و برای بقیه خواسته، دادرسی را ادامه دهد.
