ماده ۱۸۱ قانون آیین دادرسی مدنی مقرر می‌کند اگر سازش در دفتر اسناد رسمی انجام شود، دادگاه ختم موضوع را در پرونده ثبت می‌کند و اجرای سازش‌نامه تابع مقررات اجرای اسناد لازم‌الاجرا خواهد بود.
ماده ۱۸۰ بیان می‌کند که سازش میان طرفین دعوا می‌تواند به سه شکل انجام شود: در دادگاه، در دفتر اسناد رسمی یا خارج از دادگاه به صورت سازش‌نامه غیررسمی. بنابراین قانون، توافق و مصالحه طرفین را حتی خارج از فرآیند قضایی نیز معتبر می‌داند. تفاوت این انواع سازش بیشتر در اعتبار اثباتی و نحوه اجرای آن‌ها است؛ به‌طوری‌که سازش در دادگاه یا در قالب سند رسمی، از قدرت اجرایی بیشتری نسبت به سازش‌نامه عادی برخوردار است.
ماده ۱۷۹ آیین دادرسی مدنی مقرر می‌کند که در دعاوی دارای چند خواهان یا چند خوانده، هر یک از آنان می‌تواند مستقل از دیگران با طرف مقابل سازش کند. در این حالت، سازش فقط نسبت به همان شخص مؤثر است و رسیدگی نسبت به سایر طرفین ادامه می‌یابد. این ماده بیانگر اصل استقلال حقوقی اصحاب دعوا در انجام سازش است.
ماده ۱۷۸ آیین دادرسی مدنی بیان می‌کند که در هر مرحله از دادرسی مدنی، طرفین دعوا می‌توانند به صورت توافقی و از طریق سازش، پرونده را خاتمه دهند. این ماده تاکید بر امکان حل و فصل مسالمت‌آمیز اختلافات در تمام مراحل فرایند قضایی دارد تا از هدررفت وقت و هزینه جلوگیری شود.
