ماده ۱۲ که در سال ۱۳۹۰ منسوخ شده است، امکان واردات مواد و کالاهای مورد مصرف در تولید، تکمیل، آمادهسازی و بستهبندی کالاهای صادراتی را تحت عنوان “ورود موقت” فراهم میکرد. واردکننده با ارائه تعهد یا سفته معتبر، از پرداخت تمام وجوه گمرکی ـ بهجز هزینهها و کارمزدها ـ معاف میشد. طبق تبصره ۱، در صورت صادر نشدن کالای نهایی در مهلت مقرر، گمرک موظف بود برای استیفای حقوق دولت اقدام قانونی کند. بر اساس تبصره ۲، این کالاها از اخذ مجوزهای مندرج در جدول مقررات صادرات و واردات معاف بودند. تبصره ۳ نیز بیان میکرد که واردکننده شخصاً لازم نیست خود اقدام به صادرات کند و ارائه پروانه گمرکی صادرات کافی است.