ماده ۴۱۶– اگر دندان مرتکب پس از اجرای قصاص بروید، مجنیٌ‌علیه حق قصاص دوباره آن را ندارد.

ماده ۴۱۵- اگر دندان مجنیٌ‌علیه پس از اجرای قصاص یا گرفتن دیه بروید، چیزی بر عهده مجنیٌ‌علیه نیست و اگر گرفتن دیه به جهت عدم امکان قصاص بوده باشد، دیه نیز بازگردانده نمی‌شود.

ماده ۴۱۴– اگر دندان مرتکب، شیری و دندان مجنیٌ‌علیه، غیرشیری باشد، مجنیٌ‌علیه بین قصاص دندان شیری و تأخیر قصاص تا رویش دندان غیرشیری در مرتکب، مختار است.

ماده ۴۱۳– اگر دندان کسی توسط دیگری کنده شود، چنانچه تا زمان قصاص، دندان سالمی به جای آن بروید، مرتکب قصاص نمی‌شود و به تعزیر مقرر در کتاب پنجم «تعزیرات» و ارش جراحت و مدتی که مجنیٌ‌علیه بدون دندان بوده…

ماده ۴۱۲- اگر کسی دندان دیگری را بشکند یا بکند، به قصاص محکوم می‌شود و در قصاص آن، رعایت تساوی در محل دندان لازم است.

ماده ۴۱۱- زبان گویا در برابر زبان کودکی که هنوز به حد سخن گفتن نرسیده است، قصاص می‌شود، مگر آنکه لال بودن کودک ثابت شود.

ماده ۴۱۰– اگر شخص گویا، زبان کسی را که لال است قطع کند، قصاص ساقط است و دیه گرفته می‌شود، لکن زبان کسی که لال است در برابر زبان لال دیگری و زبان گویا قصاص می‌شود و زبان دارای حس…

ماده ۴۰۹- قطع زبان یا لب موجب قصاص است و باید مقدار و محل آنها رعایت شود

ماده ۴۰۸- قطع بینی یا گوش موجب قصاص است، گرچه حسب مورد حس بویایی و شنوایی نداشته باشند.

ماده ۴۰۷- قطع لاله گوش که موجب زوال شنوایی یا قطع بینی که موجب زوال بویایی شود، دو جنایت محسوب می‌شود.

ماده ۴۰۶– پلک دارای مژه در برابر پلک بدون مژه قطع نمی‌شود، لکن پلک چشم بینا در برابر پلک چشم نابینا قصاص می‌شود

ماده ۴۰۵– چشم سالم در برابر چشم‌هایی که از لحاظ دید و یا شکل، متعارف نیستند، قصاص می‌شود.