جدول محتوا
مقدمـه در استاندارد شماره 24
1 . هدف این استاندارد، تشخیص واحدهای تجاری در مرحله قبل از بهرهبرداری و تجویز گزارشگری مالی پارهای اطلاعات خاص درباره آنها در مرحله قبل از بهرهبرداری است. توضیح اینکه معیارهای شناخت و اندازهگیری معاملات و سایر رویدادهای مالی و نیز بخش عمده گزارشگری مالی واحدهای تجاری در مرحله قبل از بهرهبرداری و واحدهای تجاری در حال بهرهبرداری مشابه است.
دامنه کاربرد در استاندارد شماره 24
2 . این استاندارد در مورد صورتهای مالی واحدهای تجاری در مرحله قبل از بهرهبرداری بکار میرود.
تعریف در استاندارد شماره 24
3 . در این استاندارد اصطلاح واحد تجاری در مرحله قبل از بهرهبرداری با معنی مشخص زیر بکار رفته است:
واحد تجاری در مرحله قبل از بهرهبرداری یک واحد تجاری است که بخش عمده کوششهای خود را برای ایجاد یک فعالیت جدید بکار برد و یکی از شرایط زیر در مورد آن صدق کند:
- الف. عملیات اصلی برنامهریزی شده، شروع نشده باشد، یا
- ب . عملیات اصلی برنامهریزیشده، شروع شده ولی درآمد عملیاتی قابل توجهی از آن حاصل نشده باشد.
4 . واحد تجاری در مرحله قبل از بهرهبرداری، عمدتاً کوششهای خود را برای اموری مانند برنامهریزی مالی، تأمین سرمایه، اکتشاف و گسترش منابع طبیعی، تحقیق و توسعه، شناسایی منابع تامین مواد اولیه، تحصیل داراییهای ثابت مشهود یا سایر داراییهای عملیاتی مانند حقامتیاز بهرهبرداری از معادن و نیز استخدام و آموزش کارکنان، بازاریابی و راهاندازی عملیات تولیدی صرف میکند. از نظر مقاصد این استاندارد، برای ایجاد یکنواختی فرض بر این است هر واحد تجاری که درآمد عملیاتی آن کمتراز حدود 20% درآمد عملیاتی برنامهریزی شده باشد، واحد تجاری در مرحله قبل از بهرهبرداری تلقی میشود.
مخارج در استاندارد شماره 24
5 . مخارج واحدهای تجاری در مرحله قبل از بهرهبرداری، براساس استانداردهای حسابداری که در واحدهای تجاری در حال بهرهبرداری استفاده میشود، شناسایی میگردد.
6 . مخارج واحدهای تجاری در مرحله قبل از بهرهبرداری را میتوان به سه گروه زیر طبقهبندی کرد:
الف . مخارجی که بهمنظور تحصیل داراییهای ثابت مشهود، داراییهای نامشهود و موجودی مواد و کالا تحمل میگردد. این مخارج با رعایت معیارهای شناخت مندرج در استانداردهای حسابداری شماره 8 ، 11، 13 و 17 در دوره وقوع به عنوان دارایی شناسایی میشود. مخارج مزبور، حسب مورد، در بر گیرنده مخارج سربار اداری و عمومی است که بتوان آن را به طور مشخص با تحصیل دارایی یا رساندن آن به وضعیت قابل بهرهبرداری ارتباط داد و لذا این گونه هزینهها براساس مبانی منطقی بین داراییهای مربوط تسهیم میشود. علاوه بر این، مواردی از قبیل پیشپرداخت بیمه یا حقوق و دستمزد، در صورت انطباق با معیارهای شناخت دارایی در مفاهیم نظری گزارشگری مالی، به عنوان دارایی شناسایی میشود.
ب . مخارجی که هر چند ممکن است به جریان منافع اقتصادی آتی کمک کند، اما به عنوان یک دارایی جداگانه قابل تشخیص نیست و لذا حائز معیارهای شناخت به عنوان دارایی نمیباشد. این گونه مخارج در دوره وقوع به عنوان هزینه شناسایی میشود.
ج . مخارجی که هیچ گونه منافع اقتصادی آتی ندارد و لذا در دوره وقوع به عنوان هزینه شناسایی میشود. مخارج دوران توقف غیر عادی در فعالیتهای قبل از بهرهبرداری، خسارات وارده به داراییها، مخارج دوباره کاری و مخارج نیروی کار مازاد، نمونههایی از این گونه مخارج است.
