ماده ۲۰۵ – اقرار وکیل علیه موکل خود نسبت به اموری که قاطع دعوا است پذیرفته نمی‌شود، اعم از این که اقرار در دادگاه یا خارج از دادگاه به‌عمل‌آمده باشد.
ماده ۲۰۵ قانون آئین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب ( در امور مدنی)
ماده ۲۰۵ قانون آیین دادرسی مدنی، یک محدودیت مهم بر اختیارات وکیل در خصوص اقرار (اذعان به حقی برای طرف مقابل) اعمال می‌کند.
نکات کلیدی:
اصل کلی: اقرار یک طرف دعوا به ضرر خود، معمولاً دلیل محکمه‌پسند است و می‌تواند منجر به صدور رأی شود.
نقش وکیل: وکیل نماینده قانونی موکل خود در دادگاه است و می‌تواند در حدود اختیارات خود اقداماتی را به نیابت از موکل انجام دهد.
