ماده ۲۰۹ – هرگاه سند معینی که مدرک ادعا یا اظهار یکی از طرفین است نزد طرف دیگر باشد، به درخواست طرف، باید آن سند ابراز شود. هرگاه طرف مقابل به وجود سند نزد خود اعتراف کند ولی از ابراز آن امتناع نماید، دادگاه می‌تواند آن را از جمله قرائن مثبته بداند
ماده ۲۰۹ قانون آئین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب ( در امور مدنی)
ماده ۲۰۹ قانون آیین دادرسی مدنی به طرفی که ادعایی دارد و مدارکش در اختیار طرف مقابل است، اجازه می‌دهد تا از دادگاه بخواهد طرف مقابل را مجبور به ارائه آن سند کند.
مراحل و نکات کلیدی:
شرط استناد: باید سندی مشخص وجود داشته باشد که به عنوان مدرک ادعا یا دفاع یکی از طرفین مطرح است.
وجود سند نزد طرف مقابل: این سند باید در اختیار طرف دیگر دعوا باشد.
درخواست ابراز: طرفی که به سند نیاز دارد، باید رسماً از دادگاه درخواست کند که طرف مقابل آن سند را ابراز نماید.
الزام دادگاه: دادگاه طرف مقابل را ملزم به ارائه سند خواهد کرد.
