وقتی طرفین برای ادای سوگند در دادگاه حاضر نباشند، طبق ماده ۲۸۲ قانون آیین دادرسی مدنی، دادگاه باید وقت جلسه جدید تعیین کرده و طرفین را با احضارنامه‌ای که علت حضور در آن قید شده، احضار نماید.
ماده ۲۸۱ قانون آیین دادرسی مدنی تصریح می‌کند که سوگند باید با لفظ جلاله (والله، بالله، تالله) یا نام خداوند به هر زبان ادا شود و دادگاه می‌تواند در صورت نیاز زمان، مکان و الفاظ سوگند را تعیین کند. سوگند میان مسلمان و غیرمسلمان تفاوتی ندارد و تمام مراحل سوگند در صورت‌جلسه ثبت می‌شود.
ماده ۲۸۰ قانون آیین دادرسی مدنی بیان می‌کند که در موارد حدود شرعی، حق سوگند وجود ندارد، مگر در جرم سرقت که فقط در جنبه حق‌الناسی آن (مانند استرداد مال مسروقه) سوگند پذیرفته است؛ اما سوگند به تنهایی برای اثبات حد شرعی سرقت کافی نیست.
ماده ۲۷۹ قانون آیین دادرسی مدنی مقرر می‌کند که در دعوا علیه متوفی، اگر خواهان از ورثه صاحب حق باشد، باید پس از اقامه بینه، سوگند نیز یاد کند؛ در غیر این صورت ادعا ساقط می‌شود. در صورت تعدد ورثه، هر وارث برای سهم خود باید سوگند بخورد. اگر خواهان غیرورثه باشد، یک سوگند پس از بینه کافی است.
ماده ۲۷۸ آیین دادرسی مدنی مقرر می‌کند که در دعاوی علیه متوفی، پس از ارائه بینه توسط خواهان، ادای سوگند لازم است و در صورت امتناع خواهان از سوگند، حق او در دعوا ساقط می‌شود.
ماده ۲۷۷ قانون آیین دادرسی مدنی مقرر می‌دارد در دعاوی مالی که امکان اقامه بینه شرعی نیست، خواهان می‌تواند با معرفی یک گواه مرد یا دو گواه زن و سپس ادای یک سوگند ادعای خود را اثبات کند.
تحلیل ماده ۲۷۶ آیین دادرسی مدنی؛ نحوه برخورد دادگاه با سکوت خوانده به علت عارضه یا تعمد، اقدامات قاضی برای کشف مراد، و آثار شرعی و قانونی استنکاف و سکوت عمدی خوانده که موجب ثبوت دعوا با سوگند خواهان می‌شود.
ماده ۲۷۵ قانون آیین دادرسی مدنی بیان می‌کند در صورتی که خوانده در پاسخ به خواهان ادعای برائت ذمه، دریافت مال، صلح، هبه یا تملیک نماید، نقش خواهان و خوانده در دعوا منقلب شده و مطابق وضعیت جدید با آنان رفتار قانونی خواهد شد.
ماده ۲۷۴ قانون آیین دادرسی مدنی بیان می‌دارد که اگر خوانده از ادای سوگند خودداری کند، دادگاه پس از سه اخطار به وی، او را ناکل شناخته و سوگند خواهان به جای آن پذیرفته می‌شود و دعوا ثابت می‌شود. اگر خواهان از سوگند امتناع کند، حق دعوی خود را از دست می‌دهد.
ماده ۲۷۳ قانون آیین دادرسی مدنی مقرر می‌دارد که اگر خوانده از ادای سوگند امتناع ورزد و آن را به خواهان واگذار نماید، دعوا با سوگند خواهان ثابت می‌شود و در صورت نکول خواهان، ادعای او ساقط می‌گردد.
ماده ۲۷۲ قانون آیین دادرسی مدنی مقرر می‌دارد: اگر خواهان برای اثبات ادعای خود گواه واجد شرایط نداشته باشد و خوانده نیز منکر باشد، به درخواست خواهان، خوانده سوگند یاد می‌کند و در نتیجه، ادعای خواهان ساقط می‌گردد.
اعتبار سوگند شرعی، دعاوی فاقد دلیل، دعاوی مالی و حقوق الناس، حکم بر اساس سوگند، ماده ۲۷۱ آیین دادرسی مدنی
