ماده ۱۹۳ قانون آیین دادرسی مدنی ایران، راهکار قانونی برای پایان دادن به دعاوی از طریق «سازش» را تبیین می‌کند. طبق این ماده و تبصره آن، درخواست سازش به عنوان دعوای غیرمالی، بدون تشریفات دادرسی معمول و با پرداخت هزینه مصوب، در دادگاه قابل بررسی است و منجر به صدور گزارش اصلاحی می‌شود.

ماده ۱۹۲ قانون آیین دادرسی مدنی بیان می‌کند که حتی در صورت استنکاف از حضور در دادگاه یا عدم پذیرش سازش، حق درخواست مجدد سازش برای طرفین محفوظ است و می‌توانند از همان دادگاه یا دادگاه دیگر تقاضای سازش کنند.

ماده ۱۹۱ قانون آیین دادرسی مدنی بیان می‌کند که اگر طرف دعوا پس از ابلاغ دعوت‌نامه در دادگاه حاضر شود اما از سازش امتناع کند، دادگاه مطابق مقررات ماده قبل اقدام خواهد کرد. این ماده بخشی از قواعد قانونی سازش در فرآیند دادرسی مدنی است.

ماده ۱۹۰ قانون آیین دادرسی مدنی مشخص می‌کند اگر طرف مقابل پس از ابلاغ دعوت‌نامه در جلسه سازش حاضر نشود یا کتبا اعلام کند که تمایلی به سازش ندارد، دادگاه این موضوع را در صورت‌مجلس ثبت کرده و به درخواست‌کننده برای پیگیری قانونی اطلاع می‌دهد.

ماده ۱۸۹ قانون آیین دادرسی مدنی مقرر می‌کند اگر دادگاه تشخیص دهد طرفین تمایلی به سازش ندارند، باید آنان را برای طرح دعوا و پیگیری اختلاف از مسیر قانونی راهنمایی کند.

ماده ۱۸۸ قانون آیین دادرسی مدنی مقرر می‌کند دادگاه پس از حضور طرفین، اظهارات آنان را می‌شنود و برای سازش تلاش می‌کند؛ اگر سازش حاصل نشود، نتیجه و تحقیقات در صورت‌مجلس ثبت و به امضای طرفین می‌رسد.

ماده ۱۸۷ قانون آیین دادرسی مدنی مقرر می‌کند دعوت برای سازش باید مطابق مقررات احضار خوانده انجام شود و در متن دعوت‌نامه صراحتاً ذکر گردد که هدف از حضور، سازش است.

ماده ۱۸۶ قانون آیین دادرسی مدنی مقرر می‌کند هر شخص می‌تواند درباره هر ادعایی، پیش از طرح دعوا یا هم‌زمان با آن، از دادگاه نخستین به‌صورت کتبی بخواهد طرف مقابل را برای سازش دعوت کند.

ماده ۱۸۴ قانون آیین دادرسی مدنی مقرر می‌کند پس از حصول سازش، دادگاه گزارش اصلاحی صادر می‌کند و مفاد سازش‌نامه نسبت به طرفین، وراث و قائم‌مقام قانونی آنان نافذ بوده و مانند احکام دادگاه قابل اجراست.