دسته: مقررات مالیاتی

مشخصات سند رأی شورای عالی مالیاتی

تاریخ سند: 1382/12/27
شماره سند: 201/9420
وضعیت سند: –
امضا کننده: شعبه هشتم شورای عالی مالیاتی (شعبه هشتم شورای عالی مالیاتی)

موضوع رأی و اطلاعات پرونده مالیاتی

موضوع: معافیت مالیاتی مؤسسه فرهنگی
منبع مالیات: اشخاص حقوقی
اداره کل مربوط: مالیات بر شرکت‌ها

شماره و تاریخ رأی مورد واخواهی: 7641 – 81/8/28
نوع مالیات: مالیات بر درآمد اشخاص حقوقی

سال عملکرد: 77
شماره حوزه مالیاتی: 2045
شماره سرممیزی مالیاتی: 204

اداره کل: امور مالیاتی شرکت‌ها

تاریخ ابلاغ رأی: 82/6/12
شماره و تاریخ ثبت شکایت: 5610 – 201 – 82/7/9

خلاصه واخواهی مؤدی

بند 1 – اعلام زیان و اعتراض به برگشت هزینه‌ها

این مؤسسه در سال مالی 77 مبلغ 1,263,773,462 ریال زیان داشته و کلیه اسناد و مدارک مربوطه در اختیار ممیزین ذی‌ربط قرار گرفته است.
برگشت هزینه‌های انجام‌شده در سال مالی مذکور که در چارچوب مقررات و ضوابط پرداخت گردیده، غیرموجه می‌باشد که مراتب طی نامه شماره 222930 – 79/6/13 به سرممیز حوزه مالیاتی 2045 اعلام گردیده است.

بند 2 – استناد به معافیت مالیاتی مؤسسه فرهنگی

به موجب نامه‌های شماره 20235/1 – 72/2/5 و 35168/1 – 77/2/7 دفتر مقام معظم رهبری و نیز بخشنامه شماره 3477/1151 – 4/30 مورخ 77/3/18 معاونت درآمدهای مالیاتی، این مؤسسه از ابتدای سال 77 از پرداخت مالیات معاف می‌باشد.
یک نسخه از کلیه مصوبات و نیز تأییدیه معاونت نظارت و حسابرسی دفتر مقام معظم رهبری در موعدهای مقرر در اختیار ممیزین قرار گرفته است.

بند 3 – اعتراض رسمی و ارسال مدارک به دادستان انتظامی

در ارتباط با مالیات عملکرد سال مذکور، طی نامه شماره 223548 مورخ 80/8/14 کلیه مدارک و مستندات مربوط به معافیت مالیاتی مؤسسه فرهنگی و اعتراض به مالیات مورد مطالبه جهت دادستان انتظامی ارسال گردیده است.

با توجه به مکاتبات مکرر و سوابق موجود در حوزه مالیاتی، ضمن اعتراض مجدد به برگشت هزینه‌های واقعی انجام‌شده، یادآور می‌گردد که علاوه بر معافیت مالیاتی مصوب دفتر مقام معظم رهبری، حتی در صورت پذیرش هزینه‌های برگشتی نیز مؤسسه در سال مالی مذکور دارای زیان بوده و مشمول پرداخت مالیات نمی‌باشد.
لذا تقاضای نقض رأی هیأت تجدید نظر، صدور معافیت مالیاتی و استرداد سپرده مورد درخواست است.

رأی شعبه هشتم شورای عالی مالیاتی

بررسی ادعای معافیت مالیاتی

شعبه هشتم شورای عالی مالیاتی ضمن ملاحظه شکوائیه واصله و پس از مطالعه و بررسی پرونده مالیاتی مربوطه به شرح زیر انشاء رأی می‌نماید:

نظر به اینکه نتیجه رسیدگی معاونت نظارت و حسابرسی دفتر مقام معظم رهبری در خصوص درآمد، هزینه و فعالیت‌های عملکرد سال 77 مؤسسه، توسط مؤدی یا معاونت یادشده یا مؤسسه حسابرسی مربوطه، در مراحل رسیدگی و حل اختلاف مالیاتی ارائه نگردیده و از سوی دیگر حکم مقام معظم رهبری به شرح نامه شماره 20235/1 مورخ 73/2/5 و همچنین مفاد بخشنامه شماره 3477/1151 – 4/30 مورخ 77/3/18 معاونت درآمدهای مالیاتی، دلالتی بر برقراری معافیت مالیاتی خاص برای مؤسسه شاکی ندارد؛

لذا از حیث عدم تعلق معافیت مالیاتی به مؤدی موصوف، ایراد قانونی و شکلی به رأی مورد واخواهی وارد نبوده و شکایت مؤدی از این جهت مردود می‌باشد.

بررسی برگشت هزینه‌های مالیاتی

لیکن در خصوص هزینه‌های برگشتی، نظر به اینکه هیأت حل اختلاف مالیاتی تجدید نظر اعتراض مؤدی مندرج در لوایح تسلیمی (برگ‌های 208 تا 210 و 223 پرونده) را مورد توجه قرار نداده و بدون رسیدگی لازم و بدون اظهارنظر موجه و مدلل نسبت به صحت و سقم ادعا، مبادرت به صدور رأی نموده است؛

از این حیث عدم کفایت رسیدگی محرز می‌باشد.

نتیجه رأی شورای عالی مالیاتی

بر این اساس، شعبه هشتم شورای عالی مالیاتی ضمن نقض رأی مورد واخواهی، پرونده را جهت رسیدگی مجدد و صدور رأی مقتضی بر اساس واقعیت امر به هیأت حل اختلاف مالیاتی دیگری احاله می‌نماید.

امضاءکنندگان رأی

روح‌الله باباسنگانی
عباس رضائیان
علی عزیزی

مشخصات سند رأی شورای عالی مالیاتی

تاریخ سند: 1382/12/27
شماره سند: 201/9419
وضعیت سند: –
امضا کننده: شعبه اول شورای عالی مالیاتی (شعبه اول شورای عالی مالیاتی)

موضوع رأی و اطلاعات پرونده مالیاتی

موضوع: عدم اجرای تبصره 3 ماده 247 قانون مالیات‌ها
منبع مالیات: مشاغل
اداره کل مربوط: مرکز تهران

شماره و تاریخ رأی مورد واخواهی: 18376 – 82/2/17
مربوط به: مالیات بر درآمد مشاغل

سال عملکرد: 78 و 79
شماره حوزه مالیاتی: 1424

سازمان امور اقتصادی و دارایی استان: –
اداره امور مالیاتی شهرستان: –
اداره کل مالیات‌های مرکز تهران: –

تاریخ ابلاغ رأی: 82/5/22
شماره و تاریخ ثبت شکایت: 3906 – 201 – 82/5/12

خلاصه واخواهی

بند 1 – ورود غیرقانونی هیأت به اعتراض مودی

با توجه به اینکه مودی نسبت به رأی بدوی اعتراض ننموده است، هیأت برخلاف تبصره 3 ماده 247 قانون مالیات‌ها از طرف مودی وارد رسیدگی شده و اقدام به صدور رأی نموده است.

بند 2 – عدم رسیدگی به اعتراض مأمور تشخیص

با توجه به اینکه حوزه مالیاتی گزارش موضوع ماده 25 آیین‌نامه تشخیص را به شماره 14-5530 مورخ 82/2/14 تهیه و ضمیمه پرونده نموده است، هیأت مذکور هیچ‌گونه اشاره‌ای به اعتراض مأمور تشخیص و دلایل ابرازی در آن ننموده است، لذا در این مورد نیز دچار نقص رسیدگی می‌باشد.

لذا تقاضای رسیدگی را دارد.

رأی شعبه اول شورای عالی مالیاتی

بررسی مبنای قانونی طرح پرونده

شعبه اول شورای عالی مالیاتی با ملاحظه و بررسی شکوائیه واصله و محتویات پرونده مالیاتی مربوط، به شرح آتی انشاء رأی می‌نماید:

پرونده مالیاتی امر در اجرای مفاد بند 2 ماده 247 قانون مالیات‌های مستقیم مصوب اسفندماه 1366 و اصلاحیه بعدی آن، بر اساس اعتراض مأمور تشخیص مربوط به رأی هیأت بدوی، در هیأت حل اختلاف مالیاتی تجدیدنظر مطرح گردیده است.

الزام قانونی هیأت تجدیدنظر وفق تبصره 3 ماده 247

چون مودی در اجرای بند 1 ماده یاد شده اعتراض خود را تسلیم نداشته است، لذا بنا به حکم تبصره 3 ماده 247 قانون فوق‌الاشاره، هیأت تجدیدنظر فقط می‌بایست اعتراض مأمور تشخیص را مورد بررسی قرار داده و در خصوص آن نفیاً یا اثباتاً اظهارنظر می‌نمود.

احراز نقص رسیدگی و تخلف از مقررات

در حالی‌که این هیأت علاوه بر اینکه نسبت به اعتراضات مأمور تشخیص رسیدگی به عمل نیاورده، با تعیین درآمد مشمول مالیاتی کمتر از مبالغ مشخصه در رأی بدوی دچار اشتباه شده است که طبعاً این نحوه عمل حاکی از نقص رسیدگی و نقض مقررات قانونی می‌باشد.

نتیجه رأی شورای عالی مالیاتی

بنا به مراتب، ضمن نقض رأی مورد واخواهی، پرونده به هیأت حل اختلاف مالیاتی موضوع ماده 257 قانون مالیات‌های مستقیم احاله می‌گردد.

امضاءکنندگان رأی

اسماعیل ملکان
محمد رزاقی
علی اصغرزندی فائز

مشخصات سند رأی شورای عالی مالیاتی

تاریخ سند: 1382/12/27
شماره سند: 201/9431
وضعیت سند: –
امضا کننده: شعبه هفتم شورای عالی مالیاتی (شعبه هفتم شورای عالی مالیاتی)

موضوع رأی و اطلاعات پرونده مالیاتی

موضوع: تعیین ارزش تجاری ملک
منبع مالیات: انتقال ملک و حق واگذاری محل
اداره کل مربوط: خراسان

شماره و تاریخ رأی مورد واخواهی: 8/142 – 1382/2/18
مربوط به: مالیات نقل و انتقال ملک و حق واگذاری محل

سال عملکرد: 1380
شماره حوزه مالیاتی: 1326
شماره سرممیزی مالیاتی: 132

سازمان امور اقتصادی و دارایی استان: –
اداره امور مالیاتی شهرستان: –
اداره کل امور مالیاتی استان خراسان: –

تاریخ ابلاغ رأی: 1382/07/12
شماره و تاریخ ثبت شکایت: 6052 – 201 – 1382/07/30

خلاصه واخواهی مودی

شرح فروش ملک و اختلاف در تعیین ارزش

در سال 1380 ملکی را به علت نامناسب بودن محل به مبلغ 000 000 275 ریال فروختم که مبایعه‌نامه آن ضمیمه پرونده است. ممیز مالیاتی ارزش محل را مبلغ 000 000 370 ریال برآورد کرده و پرونده به هیأت‌های حل اختلاف مالیاتی احاله گردیده است. مجریان قرار در مراحل بدوی و تجدیدنظر صحت عرایضم را تأیید نمودند.

رأی هیأت بدوی و تجدیدنظر

هیأت بدوی مأخذ مشمول مالیات را مقداری تعدیل نمود ولی هیأت تجدیدنظر ضمن قبول اینکه ملک کلاً به مبلغ 000 000 275 ریال فروخته شده، ارزش ملک را در شرایط غیرتجاری که توسط ممیز مالیاتی مبلغ 000 000 200 ریال تعیین گردیده تغییر داده، به نحوی که مالیات آن چنان کاهش پیدا نکند.

اعتراض به رأی تجدیدنظر

به رأی شماره 8/142 – 1382/2/18 هیأت حل اختلاف مالیاتی تجدیدنظر اعتراض داشته و درخواست رسیدگی دارد.

رأی شعبه هفتم شورای عالی مالیاتی

بررسی پرونده و مستندات قانونی

شعبه هفتم شورای عالی مالیاتی پس از مطالعه شکایت شاکی و ملاحظه و بررسی اوراق پرونده، به شرح آتی انشاء رأی می‌نماید:

به قرار محتویات پرونده، حوزه مالیاتی بنا به جزء ب از بند 3 بخشنامه شماره 17758/1258/5/30 مورخ 1371/4/23 معاونت درآمدهای مالیاتی وزارت امور اقتصادی و دارایی، اقدام به تعیین ارزش ملک و حق واگذاری محل توأماً به مبلغ 000 000 370 ریال، ارزش روز ملک در شرایط غیرتجاری به مبلغ 000 000 200 ریال و ارزش حق واگذاری محل به مبلغ 000 000 170 ریال نموده است.

ادعای مودی و تأیید کارشناسی

مودی به شرح نامه وارده به شماره 69652 مورخ 1380/8/1 ضمن درخواست تجدیدنظر در ارزش حق واگذاری محل، مدعی بوده که ملک و حق واگذاری محل را کلاً به مبلغ 000 000 275 ریال فروخته است. این ادعا به موجب گزارش‌های کارشناسی شماره 25075 مورخ 1381/5/13 و 56961 مورخ 1381/11/29 که در اجرای قراردادهای شماره 8/102 مورخ 1381/2/14 و 8/749 مورخ 1381/8/16 صادره از سوی هیأت حل اختلاف مالیاتی تنظیم شده، تأیید گردیده است.

ایراد به رأی مورد واخواهی و نتیجه رسیدگی

با توجه به مراتب فوق و از آنجا که هیأت حل اختلاف مالیاتی تجدیدنظر بدون عنایت لازم به گزارش‌های کارشناسی فوق‌الذکر، من‌عندی و بدون ذکر هرگونه دلیل موجهی، ارزش ملک در شرایط غیرتجاری را کاهش داده و انجام این امر مانع تعیین حق واگذاری محل و مالاً مأخذ مشمول مالیات به میزان واقعی گردیده است، از این حیث به رأی مورد واخواهی ایراد وارد است و شعبه ضمن نقض آن، پرونده را به هیأت حل اختلاف مالیاتی دیگر احاله می‌نماید.

امضاءکنندگان رأی

حسن عباسی پناه
غلامحسین مختاری
علی اصغرزندی فائز

مشخصات سند رأی شورای عالی مالیاتی

تاریخ سند: 1382/12/27
شماره سند: 201/9429
وضعیت سند: –
امضا کننده: شعبه اول شورای عالی مالیاتی (شعبه اول شورای عالی مالیاتی)

موضوع رأی و اطلاعات پرونده

موضوع: اجرای تبصره ماده 157 قانون مالیات‌ها
منبع مالیات: مشاغل
اداره کل مربوط: مرکز تهران

شماره و تاریخ رأی مورد واخواهی: 1102 – 81/10/15
مربوط به: مالیات مشاغل

سال عملکرد: 61 و 68 لغایت 72 و عملکرد 74
شماره حوزه مالیاتی: 1011
شماره سرممیزی مالیاتی: –

سازمان امور اقتصادی و دارایی استان: –
اداره امور مالیاتی شهرستان: –
اداره کل مالیات‌های مرکز تهران: –

تاریخ ابلاغ رأی: 81/12/6
شماره و تاریخ ثبت شکایت: 26190 – 81/11/27

خلاصه واخواهی مودی

بند 1 – صلاحیت هیأت حل اختلاف مالیاتی موضوع ماده 216

1- با توجه به مفاد ماده 216 قانون مالیات‌های مستقیم، هیأت حل اختلاف مالیاتی موضوع ماده مذکور مرجع رسیدگی به اختلافات ناشی از عملیات اجرائی بوده و تبصره ماده مورد اشاره نیز ناظر بر اختلافاتی می‌باشد که مالیات قبل از قطعیت به موقع اجرا گذاشته شده است. در رسیدگی هیأت، بخشنامه شماره 25616/7655-4/30-14/6/69 و 12382/3400-4/30 مورخ 75/3/27 مورد توجه قرار نگرفته است.

بند 2 – عدم تصریح مبنای ورود هیأت به پرونده

2- هیأت مذکور در انشاء رأی هیچگونه اشاره‌ای به دلایل ورود خود در پرونده مذکور ننموده است؛ آیا ورود هیأت در اجرای متن ماده 216 بوده یا تبصره یک آن.

بند 3 – عدم رعایت بخشنامه مرتبط با تبصره یک ماده 216

3- با توجه به تعیین درآمد مشمول مالیات جهت پرونده سال‌های مذکور، هیأت حل اختلاف مالیاتی در اجرای تبصره یک ماده مذکور اقدام به ورود و رسیدگی پرونده نموده است که در این خصوص بخشنامه 52748-11921-4/30 مورخ 75/11/10 رعایت نگردیده است.

بند 4 – ایراد نسبت به اعمال تبصره ماده 157 برای عملکرد سال 61

4- رأی مذکور حاوی اظهارنظر در خصوص سال 61 در اجرای تبصره ماده 157 قانون مالیات‌های مستقیم مصوب اسفند ماه 1366 می‌باشد که به نظر صحیح نمی‌باشد.

بند 5 – قطعیت پرونده‌های مالیاتی و منع رسیدگی مجدد

5- از مفاد تبصره ماده 216 چنین بر می‌آید که هیأت مذکور چنانچه تشخیص دهد که مالیات قبل از قطعیت به مرحله اجرا گذاشته شده است، در مقام هیأت حل اختلاف بدوی یا تجدیدنظر وارد رسیدگی شده و اظهارنظر نماید، در حالی که پرونده مذکور مراحل قطعیت را به شرح ذیل طی نموده است:

عملکرد سال‌های 61 و 68 و 69 لغایت 72 برگ قطعی بر اساس آراء هیأت‌های حل اختلاف مالیاتی که با حضور مودی تشکیل گردیده صادر شده است.
عملکرد 74 برگ قطعی بر اساس بند یک تبصره 5 ماده 100 صادر گردیده است.

پرونده‌های مذکور کلیه مراحل قطعیت را با حضور مودی و همچنین با صدور قرارهای متعدد کارشناسی و با تأیید اظهارنامه مودی طی نموده است. آیا در خصوص قطعیت این پرونده‌ها می‌توان تردیدی نمود که پس از قریب بیست سال مجدداً آنها را به جریان انداخت و وصول آن را باز هم به تأخیر انداخت.

بند 6 – ادعای شراکت مودی در سال‌های مورد رسیدگی

6- اعتراض مودی بر این اساس استوار است که در سال‌های فوق دارای شریک بوده و حوزه مالیاتی به این امر توجه ننموده است؛ حال آنکه پرونده مودی در این سال‌ها بر اساس اظهارنامه تسلیمی وی که به تنهایی تهیه و تنظیم گردیده است و همچنین دفاتر قانونی ارائه شده از طرف وی رسیدگی شده است.

با توجه به سوابق ثبت شده در پرونده و طی ده‌ها فقره نامه که به صورت اعتراض یا اعلام وضعیت بوده است، هرگز به این امر اشاره نشده و حتی چنین اعتراضی نیز بیان نگردیده است که مورد رسیدگی قرار گیرد. مودیان تنها در زمان حضور در محضر هیأت حل اختلاف ماده 216 سند اجاره به حوزه تسلیم نموده و همواره در مکاتبات خود را به عنوان مالک سرقفلی معرفی کرده است.

حال چنانچه حوزه در سال‌های مذکور اطلاع هم داشت که نامبرده دارای شرکائی بوده است، می‌بایست از فرزندان صغیر نامبرده مطالبه مالیات اجاره می‌نمود که این امر نیز با توجه به نسبت مودیان و همچنین دفاتر قانونی مودی که در آن هزینه اجاره‌ای ثبت نشده بود، نمی‌توانست دارای پایه و اساس محکمی باشد. لذا تقاضای رسیدگی دارد.

رأی اکثریت شعبه اول شورای عالی مالیاتی

استدلال و نتیجه رأی اکثریت

شعبه اول شورای عالی مالیاتی با ملاحظه و بررسی شکوائیه واصله و محتویات پرونده مالیاتی مربوط، به شرح آتی انشاء رأی می‌نماید:

به حکایت پرونده‌های مالیاتی و اجرائی، حسب مقررات تبصره 2 ماده 58 آیین‌نامه اجرائی وصول مالیات‌های مستقیم موضوع ماده 218 قانون، طرح موضوع در هیأت حل اختلاف مالیاتی ماده 216 قانون یاد شده وفق مقررات قانونی صورت پذیرفته و از این حیث به رأی مورد واخواهی ایرادی مترتب نمی‌باشد.

بند (الف) – تأیید اجرای تبصره ماده 157 برای سنوات 68 تا 74

الف- هر چند مودی اظهارنامه‌های مالیات خود را بدون ذکر نام شرکاء تسلیم حوزه مالیاتی مربوط نموده و تا قبل از تشکیل هیأت موضوع ماده 216 نیز در هیچیک از مراحل رسیدگی و مراجع حل اختلاف مالیاتی در خصوص شراکت با فرزندان خود مطلبی عنوان ننموده، اما با عنایت به مفاد تبصره ماده 157 قانون فوق‌الاشاره که طرح موضوع را به هر علت و در هر مرحله‌ای که باشد تجویز نموده و همچنین به علت عدم تشکیل پرونده اجاره‌داری دست دوم و عدم مطالبه مالیات آن از فرزندان مودی، رأی هیأت حل اختلاف مالیاتی یاد شده مبنی بر اجرای تبصره ماده 157 قانون مالیات‌های مستقیم در مورد عملکرد سنوات 68 و 69 و 70 و 71 و 72 و 74 از وجاهت قانونی برخوردار بوده و در این خصوص رد شکایت آقای ممیز کل اعلام می‌گردد.

بند (ب) – عدم قابلیت تسری تبصره ماده 157 به عملکرد سال 61

ب- نظر به اینکه تاریخ اجرای قانون مالیات‌های مستقیم مصوب سال 1366 از ابتدای سال 68 می‌باشد، بنابراین مفاد تبصره ماده 157 قانون صدرالاشاره قابل تسری به عملکرد سنوات قبل از آن نبوده و به این استدلال اظهارنظر هیأت حل اختلاف مالیاتی موضوع ماده 216 قانون مالیات‌های مستقیم مبنی بر اجرای تبصره ماده 157 نسبت به عملکرد سال 1361 از محمل قانونی برخوردار نمی‌باشد؛ لذا ضمن نقض رأی مورد واخواهی، پرونده جهت رسیدگی به مالیات عملکرد سال 61 به هیأت حل اختلاف مالیاتی موضوع ماده 257 احاله می‌گردد.

امضاءکنندگان رأی اکثریت:
اسماعیل ملکان
علی اصغرزندی فائز

نظر اقلیت شورای عالی مالیاتی

استدلال اقلیت

درست است که تبصره ماده 157 قانون مالیات‌های مستقیم در موارد مطالبه مالیات از غیرمودی، رسیدگی به این موضوع را در هیأت‌های حل اختلاف مالیاتی تجویز نموده است، اما این بدان معنی نیست که مودی بدون دلیل خاصی طرح این بخش از اعتراض خود را که در محل کسب افراد دیگری هم شریک بوده‌اند به مرحله اجرا موکول نماید.

جالب توجه است که آقای … همواره خود را به عنوان مودی واحد کسبی مورد نظر معرفی و اظهارنامه‌های مالیاتی را به نام و به عهده خود تنظیم و تسلیم نموده و همه ساله پس از دریافت اوراق تشخیص مالیات با مراجعه به هیأت‌های حل اختلاف مالیاتی اعتراضات خود را عنوان و تخفیف‌های ممکن را اخذ نموده و در یکی از سنوات مالیاتی نیز عیناً اظهارنامه وی مورد قبول واقع شده است.

با عنایت به مواد 237 و 238 و 239 و 246 و 247 و سایر مقررات قانون مالیات‌های مستقیم، اصولاً مودی ظرف سی روز از تاریخ ابلاغ برگ تشخیص مالیات بایستی تمامی اعتراضات خود را به طور مستدل به واحد مالیاتی ذی‌ربط اعلام و یا موقع حضور در مراجع حل اختلاف مالیاتی کلیه دفاعیات و اعتراضات خود را مطرح نماید، نه آنکه حسب دلخواه طرح قسمتی از اعتراضات خود را به آینده موکول نماید و وجود تبصره ماده 157 نیز به منزله مجوز این طرز عمل نمی‌باشد.

بنا به توضیحات فوق، طرح و رسیدگی پرونده در مرحله وصول و اجرا توسط هیأت حل اختلاف مالیاتی موضوع ماده 216 قانون مالیات‌های مستقیم قانونی و موجه نبوده است و با این ترتیب شکایت ممیز کل شاکی را وارد دانسته، نظر به نقض رأی مورد واخواهی می‌دهد.

امضاءکننده نظر اقلیت:
محمد رزاقی