استاندارد ۲۴۱۰ حسابرسی، چارچوبی برای انجام بررسی اجمالی اطلاعات مالی میان‌دوره‌ای توسط حسابرس مستقل واحد تجاری است. هدف اصلی این استاندارد، کسب اطمینان محدود (اطمینان سلبی) در مورد عدم وجود تحریف بااهمیت در گزارش‌های مالی میان‌دوره است تا استفاده‌کنندگان بتوانند به‌موقع تصمیمات اقتصادی مبتنی بر اطلاعات را اتخاذ کنند
استاندارد ۳۴۰۰ حسابرسی، که ذیل خدمات اطمینان‌بخشی قرار می‌گیرد، فرآیند رسیدگی و اظهارنظر حسابدار/حسابرس در خصوص اطلاعات مالی آتی (مانند پیش‌بینی‌ها یا برآوردها) را تشریح می‌کند. هدف اصلی، ارائه اطمینان معقول یا محدود در مورد نحوه تهیه این اطلاعات بر اساس مفروضات معقول و مناسب است. این استاندارد به جای تأیید وقوع نتایج، بر روی زیرساخت و منطق مفروضات تأکید می‌کند.
استاندارد ۴۴۰۰ حسابرسی به طور خاص به کنترل کیفیت در سطح مؤسسه خدمات حسابرسی و اطمینان می‌پردازد. این استاندارد چارچوبی از خط‌مشی‌ها و رویه‌ها را تعیین می‌کند که هدفشان تضمین این موضوع است که کار حسابرسی و خدمات مرتبط با استانداردهای حرفه‌ای و الزامات قانونی سازگار است. این استاندارد شامل عناصری مانند مسئولیت‌های رهبری، الزامات اخلاقی، پذیرش و تداوم روابط با مشتری و نظارت بر خدمات است.
استاندارد ۴۴۱۰ حسابرسی (خدمات مرتبط) به طور تخصصی به موضوع تنظیم اطلاعات مالی می‌پردازد و مرز بین خدمات اطمینان‌بخش و غیرقابل اطمینان را مشخص می‌کند. این استاندارد نحوه کمک‌رسانی حسابدار به مدیریت برای گردآوری و طبقه‌بندی اطلاعات مالی را تعریف کرده و صراحتاً بیان می‌دارد که هیچ‌گونه آزمون، اظهارنظر یا اطمینانی نسبت به صحت صورتهای مالی ارائه نمی‌شود. هدف، افزایش خوانایی و درک صورتهای مالی است.
استاندارد حسابداری شماره 43 (IAS 43/IFRS 15) یک مدل جامع ۵ مرحله‌ای برای شناسایی درآمد از قرارداد با مشتریان ارائه می‌دهد. این استاندارد بر انتقال کنترل کالا یا خدمت به مشتری تأکید دارد و با شفاف‌سازی تعهدات عملکرد و تخصیص قیمت، قابلیت مقایسه گزارش‌های مالی را افزایش می‌دهد.
تاندارد حسابداری شماره 42 (ارزش منصفانه) چارچوب یکپارچه‌ای برای تعیین ارزش خروجی دارایی و ورودی بدهی بر اساس قیمت بازار فراهم می‌کند. این استاندارد با معرفی سطوح سه‌گانه (Hierarchy) و تکنیک‌های اندازه‌گیری، شفافیت گزارشگری مالی را برای فعالان بازار تضمین می‌نماید.
استاندارد حسابداری شماره 41 با هدف حصول اطمینان از افشای کافی منافع یک واحد تجاری در واحدهای دیگر (مانند فرعی، وابسته، مشارکتی و ساختارهای غیرتلفیقی) تدوین شده است. این استاندارد اطلاعات لازم را برای ارزیابی ماهیت، ریسک‌ها و آثار مالی این منافع توسط استفاده‌کنندگان صورتهای مالی فراهم می‌کند.
استاندارد حسابداری شماره 40 (مشارکتها)، اصول گزارشگری مالی مربوط به توافق‌های تحت کنترل مشترک را تعیین می‌کند. این استاندارد مشارکتها را به دو نوع عملیات مشترک (حقوق و تعهدات نسبت به دارایی‌ها و بدهی‌ها) و مشارکت خاص (حق نسبت به خالص دارایی‌ها) طبقه‌بندی کرده و نحوه اعمال قضاوت در مورد کنترل مشترک را الزامی می‌سازد.
ستاندارد حسابداری شماره 39 با هدف ارائه اطلاعات مالی واحد گزارشگر به‌عنوان یک شخصیت اقتصادی واحد، بر تهیه صورتهای مالی تلفیقی مبتنی بر مفهوم "کنترل" تأکید دارد. این استاندارد، واحد تجاری اصلی را ملزم می‌کند تمام واحدهای فرعی تحت کنترل خود را تلفیق نماید، مگر در موارد استثنای مشخص‌شده.
استاندارد حسابداری 38 (ترکیبهای تجاری) الزام می‌کند که هر ترکیب تجاری با استفاده از روش تحصیل (Acquisition Method) به حساب منظور شود. این استاندارد شامل اصولی برای تشخیص واحد تحصیل‌کننده، تعیین تاریخ تحصیل، شناخت و اندازه‌گیری دارایی‌ها و بدهی‌های قابل تشخیص با ارزش منصفانه، و نهایتاً شناخت سرقفلی یا سود حاصل از خرید زیر قیمت است.
استاندارد حسابداری 37 بر افشای جامعی از ابزارهای مالی، چه شناسایی‌شده و چه شناسایی‌نشده، تمرکز دارد تا استفاده‌کنندگان صورتهای مالی بتوانند اهمیت ابزارها برای وضعیت مالی و نیز ماهیت و میزان ریسک‌های ناشی از آن‌ها (اعتباری، نقدینگی و بازار) و مدیریت این ریسک‌ها توسط واحد تجاری را ارزیابی کنند.
استاندارد حسابداری 36 (ابزارهای مالی: ارائه) اصول طبقه‌بندی ابزارهای مالی را از دیدگاه ناشر به دارایی مالی، بدهی مالی یا حقوق مالکانه تعیین می‌کند. این استاندارد بر تمایز دقیق تعهدات قراردادی از منافع مالکانه و همچنین شرایط مجاز برای تهاتر دارایی‌ها و بدهی‌های مالی تمرکز دارد.
